Z Wikipedii

Agnieszka Baranowska (ur. 16 kwietnia 1819 w Gostkowie pod Łęczycą, zm. 1890 w Poznaniu), polska dramaturg, poetka.

Urodzona w ziemiańskiej rodzinie Lipskich. Od 1825 zamieszkiwała w Wielkim Księstwie Poznańskim. Po śmierci męża Stanisława Baranowskiego, oficera powstania listopadowego, właściciela Marszewa sama zarządzała majątkiem. Utrzymywała kontakty z literatami - emigrantami, gościła ich w swoim dworku (Karol Baliński, Teofil Lenartowicz, Franciszek Mickiewicz), współpracowała z przebywającym w Broniszewicach Ewerystem Estkowskim. Jej córka Aniela była żoną Edmunda Taczanowskiego. Okresowo przebywała też w Broniszewicach. Wielokrotnie firmowała imprezy kulturalne środowiska pleszewskiego (tamtejszego Kasyna i Koła Towarzyskiego), współpracując z jego animatorami: Florentynem Lisieckim, małżeństwem Zabłockich (Pleszew), Teodorem Mukułowskim (Kotlin). Uczestniczyła w wielu przedsięwzięciach charytatywnych (Towarzystwo Pomocy Naukowej dla dziewcząt, wycieczki dla dzieci szkół pleszewskich w Marszewie), organizowała bale i imprezy kulturalne (teatr amatorski, koncerty).

Jest autorką kilku sztuk, które wystawił w Pleszewie teatr zawodowy i amatorski (najprawdopodobniej z inspiracji Stanisława Sczanieckiego z Karmina), m.in. "Starosty kościańskiego". W opinii współczesnych uchodziła za "utalentowaną i zacną obywatelkę i matronę powiatu pleszewskiego". Napisała wiele popularnych wierszy m.in. poświęconych A. Mickiewiczowi. Jej pióra są też dramaty "Starżowie", "Dramat z pierwszych chwil dziejowych Polski" (1880), "Zamek w Gołuchowie" (wystawiony w 1904r.). Utwory swe drukowała przeważnie w prasie kobiecej ("Lechu", "Dwutygodniku dla Kobiet"), eksponując tematykę patriotyczną. W swej twórczości często wykorzystywała wątki z podań i legend wielkopolskich.

[edytuj] Źródła

• Magdalena Piotrowska, Słownik biograficzny Wielkopolski południowo-wschodniej – ziemi kaliskiej, t. 1, Kalisz 1998