Z Wikipedii

Akolita - termin ten pochodzi od greckiego słowa "akólouthos" - "towarzyszący, idący za kimś", czy też czasownika "akóloutheo" - "iść za kimś, naśladować, towarzyszyć". W katolickich Kościołach wschodnich i niektórych zgromadzeniach w kościele łacińskim osoba posiadająca najwyższy stopień święceń niższych. (przed subdiakonatem). Akolitą, podobnie jak i lektorem ustanowionym obrzędem może zostać tylko mężczyzna. Akolita jest często mylony z lucyferariuszem (ministrantem światła) przez nazwę świec: akolitki

[edytuj] W Kościele łacińskim

Do 1972 w Kościele łacińskim było to ostatnie z 4 niższych święceń (ostiariat, lektorat, egzorcystat i akolitat) udzielane kandydatowi do kapłaństwa w czasie formacji seminaryjnej. 15 sierpnia 1972 papież Paweł VI w motu proprio Ministeria Quaedam zniósł święcenia niższe w kościele łacińskim, ustanawiając w zamian posługi lektoratu i akolitatu. Obecnie akolita - według prawa kanonicznego - jest ustanawiany do pomocy kapłanowi i diakonowi podczas Mszy Świętej i innych czynności liturgicznych. Może więc on udzielać Komunii św. w czasie Mszy lub poza nią, zanosić ją do chorych, lub w wypadku konieczności podać ją umierającemu jako Wiatyk. Czyni to jednak tylko gdy ze względu na podeszły wiek lub stan zdrowia kapłan(i) i/lub diakon(i) nie mogą tego czynić, lub ilość osób przystępujących do Komunii jest tak wielka, że powodowałoby to znaczne przedłużanie się celebracji. Akolita ustanowiony obrzędem jest więc szafarzem nadzwyczajnym Komunii Świętej (Zwyczajnymi szafarzami są biskup, prezbiter i diakon). Może on również wystawić Najświętszy Sakrament do adoracji, nie ma natomiast prawa udzielenia nim błogosławieństwa. Akolita jest też upoważniony do puryfikacji naczyń liturgicznych w trakcie lub po zakończeniu liturgii.

Posługi akolitatu udziela biskup lub wyższy przełożony zakonny, będący prezbiterem . Zarówno jeden jak i drugi czyni to wobec osób nad którymi rozciąga się jego jurysdykcja. W czasie tego obrzędu na znak dopuszczenia do służby Eucharystii kandydat otrzymuje z rąk celebransa patenę z chlebem i kielich z winem.

Według OWMR wyróżniamy akolitę ustanowionego obrzędem (jest to faktyczna posługa - dożywotnia) i nieustanowionego (jest to funkcja wypełniania w liturgii przez inne osoby, gdy brak akolitów ustanowionych - np. przez ministrantów ołtarza, krzyża etc. czy też nadzwyczajnych pomocników rozdzielania Komunii Świętej).

W zależności od tego spełnia on powierzone mu zadania:

- niesienie krzyża i świec (stąd ich potoczna nazwa - akolitki) w procesji wejścia (OWMR 188);
- podawanie księgi, mikrofonu itp (OWMR 189);
- przygotowanie ołtarza (rozłożenie korporału i położenie obok puryfikaterza, palki, kielicha, oraz mszału; gdy brak diakona - podanie celebransowi pateny z chlebem) (OWMR 190);
- pomaga w przyjmowaniu darów (gdy jest procesja z darami) lub podaje je kapłanowi z kredensu (OWMR 190);
- asystuje kapłanowi podczas okadzenia darów, krzyża i ołtarza (gdy nie asystują kapłanowi diakoni) (OWMR 190);
- okadza kapłana i wiernych (gdy brak diakona) (OWMR 190);
- komunikuje wiernych - tylko ustanowiony szafarz nadzwyczajny (OWMR 191);
- puryfikuje naczynia liturgiczne - tylko ustanowiony akolita (OWMR 192).

[edytuj] Inne znaczenie

Jest też drugie, rzadko stosowane, znaczenie terminu akolita: przenośnie o czyimś stronniku, popleczniku^[1]

[edytuj] Zobacz też

Diakon

Przypisy

Zobacz w Wikiźródłach tekst
Akolita w Encyklopedii staropolskiej