Z Wikipedii

Aleksander Bielawski
Aleksander Bielawski, Iraklion 2007
Państwo	ZSRR  Ukraina  Słowenia
Data i miejsce urodzenia	17 grudnia 1953 Lwów
Tytuł szachowy	arcymistrz (1975)
Ranking	2606 (01.07.2008)
Miejsce w kraju	1
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Aleksander Bielawski, ukr. Олександр Белявський (ur. 17 grudnia 1953 we Lwowie) – ukraiński szachista reprezentujący Słowenię od 1996 r., arcymistrz od 1975 r.

W 1971 r. został w Groningen wicemistrzem Europy juniorów do lat 20, a w 1973 r. w Teesside – mistrzem świata juniorów w tej samej kategorii wiekowej. Czterokrotnie zdobył tytuł mistrza Związku Radzieckiego. W latach 80. i 90. należał do ścisłej światowej czołówki. Od 1982 r. regularnie uczestniczył w rozgrywkach o tytuł mistrza świata, dwukrotnie awansując do grona pretendentów: w 1983 r. w ćwierćfinale meczu pretendentów uległ Garriemu Kasparowowi 3 - 6^[1], natomiast w 1985 r. w turnieju pretendentów w Montpellier zajął VI-VII m.^[2]. Był również pięciokrotnym uczestnikiem pucharowych turniejów o tytuł mistrza świata, dwukrotnie awansując do IV rundy (najlepszej szesnastki): w 1997 r. przegrał w tej fazie rozgrywek z Nigelem Shortem^[3], a w 2004 – z Aleksandrem Griszczukiem^[4]. W 1996 r. zdobył w Grize tytuł indywidualnego mistrza Słowenii.

W latach 1982 - 2006 jedenastokrotnie reprezentował ZSRR, Ukrainę i Słowenię na olimpiadach szachowych, zdobywając 4 złote medale (wraz z drużyną ZSRR) oraz 3 brązowe za rezultaty indywidualne^[5]. Był również czterokrotnym medalistą drużynowych mistrzostw świata (1985 i 1989; dwukrotnie złotym wraz z zespołem oraz złotym i srebrnym za wyniki indywidualne)^[6], jak również trzykrotnym drużynowych mistrzostw Europy (złotym: 1983, 1989 oraz srebrnym: 1992)^[7]. W 1984 r. była najlepszym zawodnikiem drugiego meczu ZSRR – Reszta świata, zdobywając 3½ w 4 partiach.

Na swoim koncie posiada wiele samodzielnych bądź dzielonych zwycięstw w turniejach międzynarodowych, m.in.:

• 1970 – Suchumi,
• 1972 – Sombor,
• 1978 – Alicante, Kijów,
• 1979 – Bogota, Frunze,
• 1980 – Bukareszt, Taszkent, Wiedeń (wspólnie z Borysem Spasskim i Johnem Nunnem),
• 1981 – Tilburg,
• 1982 – Sarajewo (turniej Bosna),
• 1984 – Wijk aan Zee (turniej Hoogovens, wspólnie z Wiktorem Korcznojem,
• 1985 – Londyn,
• 1986 – Tilburg, Soczi (wspólnie ze Svetozarem Gligoriciem i Rafaelem Waganianem),
• 1989 – Amsterdam (turniej OHRA), Aker Brygge,
• 1990 – Monachium, Amsterdam (turniej OHRA),
• 1993 – Belgrad,
• 1994 – Leon,
• 1996 – Polanica-Zdrój (memoriał Akiby Rubinsteina), Bled, Graz, Čačak,
• 1998 – Frankfurt nad Menem (szachy szybkie, wspólnie z Janem Timmanem),
• 1999 – Portoroż (memoriał Milana Vidmara),
• 2000 – Pula (turniej strefowy),
• 2001 – Portoroż (memoriał Milana Vidmara),
• 2002 – Lublana, Kopenhaga (turniej Politiken Cup, wspólnie z Siergiejem Tiwiakowem i Rubenem Felgaerem),
• 2003 – Portoroż (memoriał Milana Vidmara, wspólnie z Emilem Sutowskim),
• 2005 – Portoroż (memoriał Milana Vidmara), Minneapolis (wspólnie z Arturem Jusupowem, Jewgienijem Najerem i Ildarem Ibragimowem).

W latach 80. i 90. Bielawski był wielokrotnie notowany w pierwszej dziesiątce listy rankingowej FIDE^[8] (najwyższy osiągnięty ranking: 2710 punktów 1 lipca 1997 r., co wówczas odpowiadało ósmej pozycji na świecie^[9]).

Jest autorem bądź współautorem kilku książek o tematyce szachowej.

[edytuj] Wybrana bibliografia

• Winning Endgame Technique, Batsford 1995, ISBN 0-7134-7512-9
• Winning Endgame Strategy, Batsford 2000, ISBN 0-7134-8446-2
• Modern Endgame Practice, Batsford 2000, ISBN 0-7134-8740-2 (wszystkie trzy wspólnie z Adrianem Michalczyszynem)
• Caro-Kann-Verteidigung - richtig gespielt, Beyer 1996, ISBN 3-89168-035-X (wspólnie z Anatolijem Karpowem)

[edytuj] Źródła

• W.Litmanowicz, J.Giżycki, "Szachy od A do Z", tom I, Warszawa 1986, str. 81-82
• ChessBase Megabase 2008
• Individual Calculations: Beliavsky, Alexander

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

• (en) Aleksander Bielawski – wybrane partie szachowe
• (en) Aleksander Bielawski – karta na stronie FIDE

p • d • e Słoweńscy arcymistrzowie szachowi Bielawski • Bukić • Lenič • Michalczyszyn • Mohr • Parma • Pavasovič • Pirc • Planinec • Puc • Sermek • Tratar • Vidmar