Z Wikipedii

Alfons Maria Jakob
Urodzony	2 lipca 1884 Aschaffenburg
Zmarł	17 października 1931 Hamburg

Alfons Maria Jakob (ur. 2 lipca 1884 w Aschaffenburgu, zm. 17 października 1931 w Hamburgu) był niemieckim neurologiem i neuropatologiem. Niezależnie od Hansa Gerharda Creutzfeldta opisał chorobę, znaną dziś jako choroba Creutzfeldta-Jakoba.

[edytuj] Życiorys

Urodził się 2 lipca 1884 roku w Aschaffenburgu jako syn właściciela sklepu. Studiował medycynę w Monachium, Berlinie i Strasburgu. Następnie pracował w Klinice Psychiatrycznej w Strasburgu u Roberta Wollenberga (1862–1942), i w lipcu 1909 roku ukończył swoją dysertację doktorską. Między grudniem 1909 a listopadem 1911 był lekarzem-wolontariuszem (Volontärarzt) i asystentem (Assistenzarzt) w klinice psychiatrycznej w Monachium u Emila Kraeplina (1856-1926), gdzie miał sposobność pracy razem z Franzem Nisslem (1860-1919) oraz Aloisem Alzheimerem (1864-1915). W 1911 roku wyjechał do dużego ośrodka psychiatrycznego w Hamburgu-Friedrichsbergu, prowadzonego przez Wilhelma Weygandta (1870–1939), gdzie podjął pracę w laboratorium anatomicznym Theodora Kaesa. Wkrótce został szefem laboratorium anatomii patologicznej szpitala, a po śmierci Kaesa w 1913 roku zastąpił go na stanowisku prosektora (w czerwcu 1914 roku). Po przerwie przypadającej na lata I wojny, kiedy służył w armii jako szef oddziału neurologiczno-psychiatrycznego Kriegslazarett I w Brukseli, powrócił do Hamburga i w styczniu 1920 roku habilitował się z neurologii, a w marcu 1924 roku został profesorem nadzwyczajnym. Od stycznia 1919 roku prowadził też prywatną praktykę w Hamburgu.

Prace Jakoba dotyczyły różnych aspektów neuropatologii: zajmował się urazowymi uszkodzeniami mózgu, a także neuropatologią takich chorób jak ataksja Friedreicha i stwardnienie rozsiane. Jako pierwszy opisał chorobę Alpersa (później badaną dokładnie przez ucznia Jakoba, Bernarda Jacoba Alpersa) i, niezależnie od Hansa Gerharda Creutzfeldta, chorobę znaną dziś jako choroba Creutzfeldta-Jakoba. Gdy wykładał w Ameryce Północnej i Południowej, napisał pracę o neuropatologicznych aspektach żółtej febry. Na zaproszenie brazylijskiego rządu przez trzy miesiące prowadził kurs neuropatologii w Rio de Janeiro. Wykładał też w Buenos Aires, Santiago de Chile i Montevideo.

Przez ostatnie siedem lat życia cierpiał na przewlekłe zapalenie kości. Ostatecznie powstał ropień zaotrzewnowy powikłany niedrożnością porażenną. Podczas operacji Jakob zmarł.

[edytuj] Prace

• Die extrapyramidalen Erkrankungen. [w:] Monographien aus dem Gesamtgebiete der Neurologie und Psychiatry, Berlin, 1923
• Normale und pathologische Anatomie und Histologie des Grosshirns. Separate printing of Handbuch der Psychiatry. Lipsk, 1927-1928
• Das Kleinhirn. [w:] Handbuch der mikroskopischen Anatomie, Berlin, 1928
• Die Syphilis des Gehirns und seiner Häute. [w:] Oswald Bumke (red.): Hanbuch der Geisteskrankheiten, Berlin, 1930

[edytuj] Bibliografia

• Sammet K. Alfons Jakob (1884-1931). J Neurol. 2008. doi:10.1007/s00415-008-0918-3. PMID 18500487.
• Fischer I: Biographisches Lexikon der hervorragenden Arzte der letzten funfzig Jahre. T. 1. Monachium-Berlin: Urban & Schwarzenberg, 1962, s. 698. 

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Alfons Maria Jakob w bazie Who Named It