Amanda Lear - Google

Amanda Lear

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
 Treść tego hasła może nie być zgodna z zasadami neutralnego punktu widzenia.
Zajrzyj na stronę dyskusji i pomóż go poprawić.
Amanda Lear
Imię i nazwisko Amanda Lear
Data i miejsce urodzenia rzekomo 18 listopada 1939
rzekomo Hong Kong
Pochodzenie Francja Francja
Gatunek pop, disco, dance, jazz, rock
Zawód piosenkarka, malarka, prezenterka telewizyjna, aktorka
Aktywność 1975 - nadal
Wytwórnia płytowa Ariola Records
Sony BMG
Powiązania Salvador Dalí, David Bowie, Bryan Ferry, The Rolling Stones, Silvio Berlusconi, Marlene Dietrich, Donna Summer, ABBA, Boney M
Współpracownicy
Anthony Monn, Giorgio Moroder
Strona internetowa

Amanda Lear – francuska piosenkarka, prezenterka telewizyjna, malarka, aktorka, modelka, autorka tekstów i pisarka, urodzona najprawdopodobniej 18 listopada 1939 w Hongkongu.

Swą karierę rozpoczęła jako modelka jeszcze w latach 60. Szczyt popularności osiągnęła jednak jako piosenkarka pod koniec lat 70. Była wówczas jedną z najpopularniejszych wykonawczyń muzyki disco w Europie. W latach 80. zajęła się głównie pracą w telewizji, zwłaszcza we Włoszech, gdzie prowadziła wiele programów rozrywkowych. W kolejnych dekadach skupiła się na malarstwie. Sporadycznie pojawia się w telewizji i wydaje nowe albumy.

Amanda Lear jest ikoną, żyjącą legendą. Po dziś dzień nikt nie wie, w którym roku dokładnie się urodziła ani jak spędziła swoje dzieciństwo. Artystka pragnie pozostać tajemniczą i zagadkową kobietą, nie ujawniając zbyt wielu faktów dotyczących swojego życia. Wciąż podtrzymuje swój mit i między innymi za to ją kochają legiony fanów.

Spis treści

[edytuj] Biografia

[edytuj] Do roku 1975

Krótko po narodzinach Amandy rodzice rozwiedli się i była wychowywana przez matkę w Nicei w południowej Francji. Już jako małe dziecko wykazywała zdolności językowe, co przydało się jej w późniejszej karierze. Jednak jej największą pasją była sztuka i w wieku 16 lat wyjechała do Paryża by tam studiować malarstwo. Następnie, w 1964 roku, rozpoczęła naukę w szkole plastycznej w Londynie.

W 1965 trafiła do agencji modelingowej Cathérine Harlé. Chcąc uzyskać fundusze na studia, wróciła do Paryża pracując jako modelka dla takich projektantów jak Paco Rabanne i Yves Saint-Laurent. Niedługo potem zaczęła pojawiać się w takich magazynach jak Elle, Marie France czy Vogue i została modelką dla takich projektantów mody jak Mary Quant i Coco Chanel. Po jakimś czasie rzuciła szkołę plastyczną, poświęcając się wyłącznie karierze modelki. Mieszkając w Londynie, pojawiała się na wielu przyjęciach towarzyskich i poznała takie sławy jak The Beatles, The Rolling Stones, Marianne Faithfull, Anita Pallenberg, Twiggy i Keith Moon. Po jednym z pokazów mody w Paryżu poznała hiszpańskiego malarza surrealistycznego Salvadora Dalí.

[edytuj] 1975 - 1983

W 1975, zachęcona przez swego chłopaka Davida Bowiego, Amanda zdecydowała się na rozpoczęcie kariery muzycznej. Debiutancki singel La Bagarre, wydany dzięki francuskiej wytwórni Polydor, był przeróbką słynnego hitu Elvisa Presley'a pt. Trouble. Osiągnął on względny sukces w Niemczech, gdzie Amandą zainteresowali się przedstawiciele wytwórni Ariola, zaintrygowani niskim głosem piosenkarki. Pierwszy album Amandy Lear, I Am a Photograph, pojawił się w 1977 roku. Większość piosenek na płycie skomponował Anthony Monn, a prawie wszystkie teksty napisała sama Amanda. Tytuł płyty był odniesieniem do jej kariery modelki, podobnie jak sama tytułowa piosenka. Słowa utworów były bardzo pomysłowe i prowokujące. Udowodniły, że Amanda ma również talent do pisania tekstów. Album zawierał jej pierwsze wielkie hity Blood and Honey, Queen of Chinatown, Tomorrow, a także przeróbkę hitu These Boots Are Made for Walkin', który pierwotnie wykonywała Nancy Sinatra. I Am a Photograph okazał się wielkim hitem i utrzymywał się na niemieckich listach przez 33 tygodnie.

Rok 1978 przyniósł jeszcze większe sukcesy. Amanda wydała Sweet Revenge, koncepcyjny album opowiadający historię dziewczyny, która oddała duszę diabłu, by zdobyć sławę i szczęście. Pierwszym singlem z albumu był utwór Follow Me, który odniósł ogromny sukces w całej Europie i dziś jest największym hitem piosenkarki. Album sprzedał się w kilkumilionowym nakładzie i trafił na listy sprzedaży w 41 krajach na całym świecie, między innymi w Chile, Indiach czy Tajlandii. Udaną promocję płyty zapewniły kolejne wydawane single: Gold, Run Baby Run i Enigma. Podobnie jak na poprzednim albumie, tak i na tym Amanda napisała większość tekstów. W tym samym roku wystąpiła też w sześioodcinkowym programie muzyczno-rozrywkowym Stryx emitowanym we włoskiej telewizji, u boku takich gwiazd jak Grace Jones czy Patty Pravo. Wykonała tam sześć piosenek, głównie utwory z płyty Sweet Revenge.

W 1978 Amanda i Monn zaczęli pracować nad kolejną płytą, Never Trust a Pretty Face. Album zawierał zestaw bardzo zróżnicowanych piosenek, począwszy od dyskotekowego Fashion Pack, przez kabaretowe Miroir, aż po refleksyjne ballady jak The Sphinx. Amanda ponownie nagrała też cover - tym razem taneczną przeróbkę wielkiego hitu Marleny Dietrich Lili Marleen. Jak sama mówiła: Niemcy chcieli nowej Dietrich, więc dałam im ją. Wydana na początku 1979 roku płyta cieszyła się sporym zainteresowaniem i powtórzyła sukces poprzednich albumów. W tym samym roku artystka wyszła za mąż za francuskiego arystokratę Alain-Philippe Malagnac d'Argens de Villele.

W 1980 Amanda Lear wydała czwartą płytę Diamonds for Breakfast. Album, choć w Niemczech nie sprzedał się tak dobrze jak poprzednie wydawnictwa piosenkarki, okazał się za to przełomem w krajach skandynawskich i we Włoszech. Zawierał takie single jak Fabulous (Lover, Love Me), Diamonds czy Ho Fatto L'Amore Con Me. Tym razem duet Lear i Monn stworzył płytę bliższą muzyce rockowej niż poprzednim, dyskotekowym dokonaniom gwiazdy. Osobiście Amandzie odpowiadała bardziej właśnie muzyka rockowa. Chcę być nową Tiną Turner, chcę być piosenkarką rockową, mówiła wówczas.

Amanda miała jednak dość oczekiwań i wymogów ówczesnego przemysłu muzycznego, a szczególnie jej niemieckiej wytwórni. W Londynie zaczęła nagrywać piosenki na nowy album. W nagraniach towarzyszył jej słynny producent Trevor Horn. Jej wytwórnia, Ariola, nie uznała tego za dobry pomysł. Nie zgodziła się na nagranie albumu z Hornem i kazała jej wrócić do Monachium. Tam Amanda rozpoczęła prace nad nowym albumem z Anthonym Monnem. Rezultatem tych nagrań była piąta płyta Incognito. Stylistycznie stanowiła połączenie disco, popu i rocka. Zawierała takie single jak Nymphomania, Egal czy New York. Okazała się wielkim sukcesem w Ameryce Południowej. Specjalnie na tamtejszy rynek muzyczny Amanda nagrała nawet 3 piosenki z płyty w języku hiszpańskim.

Jednak kariera muzyczna piosenkarki zaczęła słabnąć. Kontakty Amandy z wytwórnią stopniowo pogarszały się. W 1983 Amanda wydała ostatni album dla Arioli, tylko po to, by wypełnić warunki kontraktu. W przeciwieństwie do poprzednich jej płyt, album Tam-Tam nagrała we współpracy z włoskimi producentami. Nowym piosenkom nadano "afrykańskie", surowe brzmienie. Niestety, album przeszedł w Europie prawie niezauważony, do czego przyczynił się zupełny brak promocji ze strony wytwórni. Mniej więcej w tym samym czasie Amanda publicznie zaczęła niezbyt pochlebnie wypowiadać się na temat swoich poprzednich nagrań, krytykując ich proste, dyskotekowe brzmienie. W końcu zdecydowała się na zaistnienie w telewizji i zaczęła robić udaną karierę jako gwiazda programów rozrywkowych, głównie we Włoszech. Pomógł jej w tym przyszły premier Silvio Berlusconi.

[edytuj] 1983 - 1999

W latach 1983-1985 Amanda nagrała kilka singli dla różnych wytwórni, między innymi Assassino czy No Credit Card. W 1986 zaczęła się przymierzać w Stanach Zjednoczonych do nagrywania nowej płyty - Secret Passion - dla francuskiej wytwórni Carrere. Wydany rok później album stanowił mieszankę muzyki tanecznej i rocka, zawierał między innymi cover piosenki Wild Thing grupy The Troggs. Płyta miała stanowić nie tylko comeback w Europie, ale chciano nią także podbić USA, Kanadę, Wielką Brytanię i Australię. Plany pokrzyżował jednak wypadek samochodowy, któremu Amanda uległa tuż przed promocją płyty. Musiała spędzić wiele miesięcy w szpitalu, by dojść do zdrowia. Nie była w stanie promować albumu, więc nie sprzedał się on dobrze po żadnej stronie Atlantyku. Będąc w szpitalu, artystka zaczęła pisać powieść, zatytułowaną The Immortal ("Nieśmiertelna"). Była to surrealistyczna opowieść opisująca męczarnie kobiety nieśmiertelnej i wiecznie młodej, która stopniowo traciła swoich przyjaciół i nie mogła zatrzymać upływu czasu.

Amanda nagrała kilka albumów na przełomie lat 80. i 90., między innymi Uomini Più Uomini w 1989 roku i Cadavrexquis w 1993. Nadal często pojawiała się w telewizji we Włoszech, Francji i Niemczech, a także rozwijała swoje umiejętności w tym, co zawsze uważała za swoją największą pasję: malarstwie. Wystawiała swoje prace w wielu galeriach w Europie, a także w USA. W 1995 powróciła do studia w Monachium, by po raz pierwszy od 12 lat nagrywać tam płytę. Tak powstał album Alter Ego nagrany dla słynnej wytwórni muzyki tanecznej ZYX Music. Zawierał on energiczne, dyskotekowe piosenki i odniósł spory sukces. W czerwcu tego samego roku Amanda wzięła udział w koncercie poświęconym muzyce disco i wystąpiła w Paryżu przed 5 tysiącami widzów obok takich sław jak Gloria Gaynor czy Boney M.

[edytuj] Po 2000 roku

W grudniu 2000 roku zginął w pożarze mąż Amandy, Alain-Philippe Malagnac. Miał 51 lat. Rok po tym tragicznym wydarzeniu Amanda wzięła się w garść i nagrała album Heart. Artystka włożyła w niego wiele pracy, postarała się o dobrą promocję. Album zawierał mieszankę tanecznych piosenek i ballad, m.in. singlowy utwór I Just Wanna Dance Again, przeróbki ulubionych piosenek Amandy z repertuaru takich legendarnych gwiazd jak Dusty Springfield, na przykład The Look of Love. Znalazł się tutaj też cover piosenki Love Boat z legendarnego serialu z lat 70., jak i kolejna wersja Lili Marleen z nowym tekstem napisanym przez kompozytora Norberta Schultze'a, który pierwotnie napisał tę piosenkę. Płyta Heart była dla Amandy powrotem do świetności i okazała się być jej najlepiej sprzedawanym albumem we Francji i Niemczech od końca lat 70.

W roku 2004 na nowo popularność zdobył jeden z jej starych przebojów. Piosenka Enigma (Give a Bit of Mmh to Me) została wykorzystana w reklamie batonika Kinder Bueno w centralnej i wschodniej Europie. Kawałek na nowo stał się hitem, trafiając na listy przebojów. Natomiast w 2005 roku wydano kolejną kompilację przebojów Amandy. Była to pierwsza autoryzowana przez Amandę Lear składanka i pierwsza przez nią samą promowana. Została zatytułowana Forever Glam!, zawierała znane piosenki gwiazdy, niektóre w nowym wersjach, a także 2 nowe utwory, między innymi "Copacabana". W jednym z wywiadów Amanda wypowiedziała się na temat swoich starych, dyskotekowych nagrań: Cieszy mnie, że młodzi ludzie ciągle odkrywają ten rodzaj muzyki i naprawdę zdają się go lubić, nawet po tak długim czasie. Widać te piosenki wcale nie były złe.

W lipcu 2006 otrzymała prestiżową nagrodę Chevalier dans l'Ordre National des Arts et des Lettres od francuskiego Ministra Kultury za swój udział w rozwoju francuskiej sztuki.

30 października 2006 dzięki wytwórni Dance Street wydano album With Love. Zawiera on standardy jazzowe zinterpretowane przez Amandę, między innymi C'est Magnifique, My Baby Just Cares for Me czy Whatever Lola Wants. Płyta zdobyła uznanie krytyki jako bardzo osobista wypowiedź artystyczna. W niektórych krajach Europy wydano album na początku 2007 roku, a w 2008 ukazała się we Włoszech jego specjalna reedycja.

[edytuj] Życie prywatne

[edytuj] Pochodzenie

Po dziś dzień pochodzenie Amandy Lear nie jest do końca wyjaśnione. Nie ma praktycznie żadnych wiarygodnych informacji odnośnie daty i miejsca urodzenia piosenkarki czy jej dzieciństwa. Nie wiadomo też prawie nic o jej rodzicach: jakie nosili imiona, skąd pochodzili, czym się zajmowali.

Sama artystka dostarczała mediom za każdym razem inne informacje. Jako miejsce swego urodzenia podawała już Hongkong, Singapur, Hanoi, Sajgon, i Szwajcarię. Jeśli chodzi o datę urodzenia, zależnie od wersji podawane są lata 1936 - 1946.

Jej matka okazywała się już być Angielką, Francuzką, Wietnamką, innym razem znów podawano, że pochodzi z Mongolii, Rosji lub Chin. Zależnie od źródła jej ojciec pochodził z Wielkiej Brytanii, Francji, Rosji lub Indonezji. Niektóre źródła podają, że służył w Brytyjskiej Armii, inne że we Francuskiej.

[edytuj] Rzekomy transseksualizm

Już od początku swojej kariery Amanda Lear uważana jest za transseksualistę. Przyczynia się do tego bardzo niski, wręcz barytonowy głos oraz jej wzrost (176 cm) i męskie rysy twarzy. Te spekulacje ciągną się po dzień dzisiejszy, chociaż sama Lear od początku lat 80. wielokrotnie temu zaprzeczała, tłumacząc, że był to celowo obmyślony chwyt reklamowy i dobry sposób na nadanie rozpędu jej karierze, który wymyśliła ona wraz z Salvadorem Dalim. Oświadczenia te nie przyniosły efektu, podobnie jak nawet rozbierana sesja zdjęciowa do Playboy'a.

Jednak legendarna angielska transseksualistka i modelka, April Ashley, w swojej autobiografii April Ashley's Odyssey wspomina, że pracowała z Amandą w paryskim klubie Carrousel w późnych latach 50. Według niej Lear była wówczas dwudziestokilkuletnim mężczyzną, nazywała się Alain Tapp, jednak występowała na scenie jako drag queen o pseudonimie "Peki d'Oslo". Pseudonim ten mógł mieć odniesienie do euroazjatyckich korzeni Amandy: zawierał w nazwie skojarzenia z Pekinem - miastem azjatyckim i europejskim, Oslo.

April Ashley twierdzi też, że kiedy Alain Tapp (Peki d'Oslo) zmienił swój pseudonim na Amanda, przekonał starszego szkockiego mężczyznę do zawarcia z nim małżeństwa za 50 funtów, by w ten sposób otrzymać brytyjskie obywatelstwo. Ashley uważa także, jakoby Amanda i Dalí poznali się nie w połowie lat 60., ale już w 1958 lub 1959 roku, kiedy Lear jeszcze pracowała w klubie Carrousel jako drag queen.

Przypuszczenia, jakoby Lear była transseksualistą, potwierdza też niemiecka transseksualna piosenkarka i aktorka Romy Haag w swojej autobiografii Eine Frau und mehr (Kobieta i coś więcej) wydanej w 1999 roku. Tak jak Ashley, Haag pisze, że pierwszy raz poznała Amandę jako Peki d'Oslo w Carrousel Club oraz że obie pracowały jako drag queen w klubie Chez Romy Haag w Berlinie we wczesnych latach 60.

Plotki na temat operacji zmiany płci potwierdza również menadżer muzyczny Simon Napier-Bell: Moi wydawcy wysłali mnie do Paryża, by nagrać coś z Amandą Lear, którą poznałem wiele lat wcześniej jako Peki - chłopca o azjatyckim wyglądzie, który przesiadywał w gejowskim barze Gigolo w połowie lat 60. w Londynie. Teraz ten Peki stał się Amandą, nie interesowałem się tym zbytnio, ale inni ludzie tak. Nowym kompanem Amandy był Salvador Dalí.

Uważa się również, że imię i nazwisko Amandy powstało z połączenia angielskiego słowa A MAN (mężczyzna, człowiek) oraz nazwiska jej mentora (DALI). Inni uważają, że pochodzi od francuskiego wyrażenia "L'amant Dalí", co oznacza "Kochanka Dalego". Niektóre źródła podają nawet, że to właśnie Dalí sfinansował Amandzie operację zmiany płci, która rzekomo miała się odbyć w Casablance, w Maroku w 1966.

Co ciekawe, w słowach do piosenki Fabulous (Lover, Love Me) z 1980 roku Amanda Lear niemal przyznaje się do operacji zmiany płci. Piosenkarka śpiewa: Chirurdzy zbudowali mnie tak dobrze, że nikt nie powiedziałby, że kiedyś byłam kim innym. Później wyznaje też: A kiedy przyjrzysz się mojemu życiu, to odkryjesz powód, dla którego chcę to wszystko zostawić za sobą. Słowa te pokrywają się z rzeczywistymi faktami, gdyż artystka niechętnie rozmawia na temat swojej przeszłości.

Podobne kontrowersje wzbudza tekst do piosenki I'm a Mistery z 1987 roku. Prowokacyjny jest już sam tytuł. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że jest on błędny i prawidłowo powinien być zapisany I'm a Mystery. Tymczasem istnieją teorie, iż słowo "mistery" w tytule miałoby się kojarzyć z angielskim słowem "mister", czyli "pan", co nasuwa sugestie na temat rzekomej operacji zmiany płci. Poza tym, słowa piosenki również stymulują słuchacza do myślenia w tym kierunku.

Jako argument obalający teorię zmiany płci można uznać zdjęcia młodej, nastoletniej Amandy, na których pozuje bez stanika.

[edytuj] Partnerzy życiowi

Pierwszym, i ostatnim jak do tej pory, mężem Amandy Lear był Alain-Philippe Malagnac d'Argens de Villele, którego poznała w 1978 roku. Pobrali się rok później w Las Vegas. Małżeństwo zakończyło się po 21 latach, kiedy to w 2000 roku Alain-Philippe zginął w pożarze ich domu.

Przez wiele lat Amanda była kochanką Salvadora Dalí (mimo tego, iż był on żonaty), jego powierniczką i protegowaną. Łączyła ją głęboka przyjaźń z malarzem, a także z jego żoną, Galą. Amanda Lear i słynny hiszpański malarz poznali się w 1965 roku w jednym z paryskich klubów nocnych. Już na początku ich znajomości zawiązała się między nimi szczególna przyjaźń, która trwała nieprzerwanie aż do śmierci artysty w roku 1989. Przez ten okres piosenkarka towarzyszyła mu oraz jego żonie podczas wycieczek do Barcelony, Madrytu, Nowego Jorku i Paryża. Spędzała każde lato z malarzem w jego domu w Cadaqués w Katalonii.

Dalí służył jej jako mentor: podróżując z nim odkrywała bogate zbiory wielu europejskich muzeów, bywała na paryskich salonach, chadzała do modnych nowojorskich restauracji, zwiedziła Hiszpanię - jego ojczysty kraj. Poznała wielu interesujących ludzi, między innymi Andy'ego Warhola. Amanda z kolei zaznajomiła go z twórczością artystów młodszego pokolenia, przybliżyła mu ich dorobek w dziedzinie sztuki, fotografii, mody czy muzyki. W latach 80. Amanda wydała książkę zatytułowaną My Life With Dalí. Była to autobiografia dająca szczegółowy i intrygujący wgląd w życie malarza i jego muzy.

Lear romansowała też z artystami takimi jak Pablo Picasso, Brian Jones z zespołu The Rolling Stones, David Bowie i Bryan Ferry. Obecnie piosenkarka jest związana z mężczyzną młodszym o ponad 20 lat.

[edytuj] Dyskografia

Zobacz więcej w osobnym artykule: Dyskografia Amandy Lear.

[edytuj] Albumy

[edytuj] Najpopularniejsze single

[edytuj] Filmografia

[edytuj] Programy telewizyjne (wybór)

  • 1978: Stryx
  • 1981: Grey Street
  • 1982-83: Premiatissima
  • 1983: Ma Chi É Amanda / Who Is Amanda Lear
  • 1984-86: W Le Donne / Cherchez La Famme
  • 1995: Beware of the Blondes / Peep!
  • 1996: Ugly Duckling
  • 2002: Cocktail D'Amore
  • 2003: Tendance

[edytuj] Filmy

  • 1968: Ne Jouez Pas Avec Les Martiens
  • 1978: Follie Di Notte
  • 1978: Zio Adolfo, In Arte Führer
  • 1996: L'Amour Est A Réinventer - Dix Histoires D'Amour Au Temps Du SIDA
  • 1998: Bimboland
  • 2002: Le Défi / Dance Challenge
  • 2005: Gigolo
  • 2007: Oliviero Rising
  • 2007: Starfuckers
  • 2008: 8th Wonderland
  • 2008: Bloody Flowers

[edytuj] Dubbing

  • 2004: The Incredibles (Iniemamocni)
  • 2008: Chasseurs de Dragons

[edytuj] Seriale

  • 1969: Der Kommissar: odcinek Keiner Hörte Den Schuß
  • 1985: Grottenolm
  • 1988: Marc et Sophie: odcinek Astrochiens
  • 1989: Maggy: odcinek Doriana Wilding
  • 1993: Piazza di Spagna
  • 1993: Une Femme Pour Moi
  • 1998: Les Années Bleues
  • 2003: Gala
  • 2005: Sous le Soleil
  • 2007: Un Amour de Fantôme
  • 2007: Avocats et Associés

[edytuj] Książki

[edytuj] Ciekawostki

  • Amanda Lear obecnie mieszka w Saint-Etienne-du-Grès niedaleko miasta Avignon w południowej Francji.
  • Od wielu lat walczy o prawa mniejszości seksualnych. Brała udział w licznych dyskusjach telewizyjnych we Francji poświęconych gejom i lesbijkom i jest jedną z największych ikon gejowskich.
  • Jest poliglotką i włada obecnie pięcioma językami: francuskim, angielskim, włoskim, niemieckim i hiszpańskim.
  • Jej wielką pasją jest malarstwo.
  • W 1973 roku pozowała do zdjęcia na okładkę płyty zespołu Roxy Music zatytułowanej For Your Pleasure.
  • W 1978 roku nagrała dwie piosenki do włoskiej produkcji La Ragazza Dal Pigiama Giallo, które również ukazały się na ścieżce dźwiękowej filmu. Były to Your Yellow Pyjama oraz Look at Her Dancing.
  • W roku 2006 didżejski duet Sterbinszky i Zola nagrał przeróbkę piosenki Queen of Chinatown.
  • Jako ulubioną płytę ze wszystkich jakie nagrała, Amanda podaje Sweet Revenge.
  • Dotąd sprzedała łącznie około 15 milionów albumów oraz około 25-30 milionów singli na całym świecie.

[edytuj] Linki zewnętrzne


CNN: rośnie strategiczna rola Polski w świecie
Polska to kraj o dumnej przeszłości i świetlanej przyszłości. Wpływ Polski na świat nieustannie rośnie - uważa telewizja CNN. Na słowach jednak się nie kończy. "Eye On Poland: Country at the Crossroads" to tygodniowy program CNN - zobacz co na Ciebie czeka!
"Zielony tydzień" "Dziennika i Discovery Science
Dziś rozpoczyna się wspólna akcja kanału Discovery Science i ”Dziennika” (Axel Springer Polska) pt. "Zielony tydzień".
Coraz lepsze wyniki "Gazety Prawnej" i Super Expressu"
Dwa dzienniki ogólnopolskie poprawiły wyniki w sierpniu br. w porównaniu z sierpniem 2007 roku. Zyskała "Gazeta Prawna" i "Super Express" – wynika z danych Związku Kontroli Dystrybucji Prasy o rozpowszechnianiu płatnym razem.
Rosną wpływy telewizji komercyjnych, spadają publicznej
Po trzech kwartałach br. wzrosły wpływy cennikowe telewizji komercyjnych, spadły zaś przychody głównych anten Telewizji Polskiej.
Agora łączy newsroom Gazeta.pl z TOK FM
W miniony weekend redakcja Tok FM i centralny newsroom Grupy Radiowej Agory przeniosły się do nowej siedziby. Radio dzieli teraz pomieszczenia z newsroomem portalu Gazeta.pl.
Linki: Strona gwna