Andriej Razumowski

Z Wikipedii

Andriej Razumowski, Kunsthistorisches Museum, Wiedeń

Palais Rasumofsky w Wiedniu

Książę Andriej Kiryłłowicz Razumowski (1752-1836) dyplomata rosyjski. Jego ojcem był Cyryl Razumowski (1728-1803), ostatni kozacki hetman Lewobrzeżnej Ukrainy i prezydent Rosyjskiej Akademii Nauk.

W 1769 roku rozpoczął służbę we flocie rosyjskiej, w której pozostał do 1775 roku, kiedy to wstąpił do służb dyplomatycznych.

Wywołał skandal na dworze petersburskim romansując z Wilhelminą (Natalią Aleksiejewną), pierwszą żoną następcy tronu Pawła (przyszły car Paweł I). Rozwścieczona caryca Katarzyna Wielka wysłała go do Włoch. Od 1777 roku posłował w Neapolu. Uwodził najpiękniejsze kobiety w Europie, w tym nawet królową Neapolu Marię Karolinę Habsburżankę.

[edytuj] 1786-1788 poseł w Sztokholmie

Do 1786 był posłem w Kopenhadze, a w latach 1786-1788 rosyjskim posłem w Sztokholmie. Jego dom w stolicy Szwecji był siedziba konspiracji przeciw umocnieniu władzy królewskiej, czego dokonać próbował król szwedzki Gustaw III.

Dnia 4 stycznia 1788 ambasador francuski Jean-Pierre-François de Gaussen meldował do Wersalu i ministra Montmorina:

"Pan Razumowski pracuje od świtu do nocy. Jego dom jest miejscem spotkań wszystkich znanych wrogów króla Szwecji, i stąd zamierzają oni rozjechać się do prowincji, żeby tam roznieść ogień nieporządku i buntu".

13 czerwca 1788 roku Razumowski przekazał Gustawowi III notę swojego rządu, w której zawarte było niezręczne sformułowanie o sprzeczności interesów obu państw, dało to władcy szwedzkiemu pretekst do wystosowaniu 23 czerwca ultimatum, w celu rozpętania wojny.

[edytuj] 1790-1799 i 1801-1806 poseł w Wiedniu

Ambasadorem w Wiedniu był od 6 grudnia 1790 do 4 grudnia 1799. Sprawował swoje obowiązki do 1806 r. z przerwą w latach 1799-1801. Przebywając w austriackiej stolicy stał się jednym z najgorętszych miłośników muzyki Ludwiga van Beethovena.

Za zręczne prowadzenie rozmów podczas Kongresu Wiedeńskiego (1815) otrzymał tytuł książęcy. Był konserwatystą i wrogiem rewolucji francuskiej, a także zwolennikiem interwencji we Francji w obronie interesów Ludwika XVI.

[edytuj] Źródło

Zbigniew Anusik, Dyplomacja szwedzka wobec kryzysu monarchii we Francji w latach 1787-1792, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Łódź 2000, s. 181-182, 188-189, 539.
Ludwig Heinrich Buchholtz, Powstanie kościuszkowskie w świetle korespondencji posła pruskiego w Warszawie, z rękopisu przełożył, wstępem i przypisami opatrzył Henryk Kocój, Warszawa 1983, s. 251.
http://www.rosja.osman.livenet.pl/postacie.html
Elwira Watała, Miłosne igraszki rosyjskich caryc, Oficyna wydawnicza RYTM Warszawa 2006, s. 483.