Z Wikipedii

Antonio Allegri da Correggio

   

Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Antonio Allegri da Correggio

Antonio Allegri da Correggio (ur. w sierpniu 1489 w Correggio, zm. 5 marca 1534) – malarz włoski tworzący w okresie cinquecenta.

Kształcił się w pracowni mało znanego malarza z Ferrary. Na jego twórczość wpłynęły dzieła Andrei Mantegni i Leonarda da Vinci. W Rzymie studiował freski sklepienia Kaplicy Sykstyńskiej, które zainspirowały go w pracy nad malowidłami w klasztorze San Paolo w Parmie. Artysta podzielił sklepienie na szesnaście sektorów, w których pomiędzy dekoracją z girland namalował iluzjonistyczne prześwity z postaciami putt. W katedrze parmeńskiej artysta ozdobił kopułę przedstawieniem Wniebowzięcia Marii (1526-30). Wnętrze kopuły nie zostało podzielone na fragmenty, ale potraktowane jako jedność.

Antonio Allegri da Correggio, "Danae" 1531-1532

Jego dekoracyjne malarstwo cechuje silny światłocień, zmysłowe piękno, sławi urodne życia i piękno, śmiałe skróty, efekty iluzjonistyczne, ruch brył, świetlistymi układami brył i diagonalne kompozycje. Podobnie jak Rafaelo unaocznia w swoich pracach renesansowe piękno i idee estetyczne. Przejął on i w pewnym stopniu rozwinął sfumato od Leonarda, tworząc malarstwo, w którym do czasów Caravaggia nigdzie we Włoszech nie oddano tak bogato i wszechstronnie stosunków światłocieniowych.

Zapowiadając barok, choć w odmienny charakterze, ujmował poruszające się ciała w bardzo śmiałej skrótach perspektywicznych tworząc z nich dynamiczne i skomplikowane układy, które uzyskują szczyt skomplikowania we freskach z kopuły katedry w Parmie z aniołkami przedstawionymi od dołu. Przy budowie form i organizowaniu przestrzeni równorzędną rolę odgrywał z walorem kolor. Połączył on toskańską problematykę układu brył w przestrzeni z weneckim koloryzmem i rzymską idealizacją. Wbrew pozorom sztuka Correggia nie jest barokowa. Różni ją od tamtej zachowanie klasycznej i harmonijnej maniery oraz brak barokowej egzaltacji i patosu.

Malował obrazy o treści religijnej, których laicyzacja treści transcendentalnych jest jeszcze bardziej radykalna niż w XV wieku. Zjawiska nadprzyrodzone zyskują na zmysłowej konkretności a idealizacja pozbawiona jest neoplatońskiej „ascencio” czy antycznej antropomorfizacji bóstw.

• Mistyczne zaślubiny św. Katarzyny, kilka wersji, np. 1510-1514 i około 1526,
• Madonna ze św. Hieronimem 1523
• Ecce Homo 1520-1526

Wyżej wymienionym tendencjom przede wszystkim odpowiadały obrazy o tematyce alegorycznej:

• Szkoła miłości około 1532
• Leda z łabędziem po 1530 roku
• Jowisz i Io 1532 (lub 1531) to kompozycja ujęta w bardzo wydłużony pionowy prostokąt. Taki format rzadko był spotykany w sztuce włoskiej. Obraz przedstawia pocałunek Io i Jowisza, który przedstawiony został jako chmura przybierająca ludzkie kształty.

Wykonywał freski, które szczególna role odegrały w jego twórczości jak i w oddziaływaniu na sztukę kolejnych stuleci. Są to przede wszystkim prace o pełnym iluzjonizmie trójwymiarowości brył i przestrzeni na płaszczyźnie.

• alegorie w klasztorze św. Pawła około 1519
• 'Wniebowzięcie w katedrze w Parmie 1526-1530

Przedstawienie ujęte z żabiej perspektywy, stanowi udoskonalenie pokrewnych przedsięwzięć Mantegni i Melozza da Forli w XV wieku. Ten typ stanie się wzorem dla całego iluzjonizmu baroku. Obrazy ołtarzowe:

• nokturn Adoracja pasterzy około 1530

malowidła w klasztorze San Paolo, Parma

Wniebowzięcie Marii, dekoracja kopuły katedry w Parmie

Jowisz i Io, ok. 1530, olej na płótnie, 163,5 cm x 74 cm, Kunsthistorisches Museum Wien[1]

[edytuj] Bibliografia

• Rzepińska Maria, Malarstwo cinquecenta, Wy. Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1976.
• Alfred Ligocki, Sztuka renesansu, Wiedza Powszechna 1973 r

[edytuj] Przypisy

1. ↑ Informacje o obrazie pochodzą ze strony Kunsthistorisches Museum Wien [1] (en • de)