Antypapież Anaklet II - Google

Antypapież Anaklet II

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Anaklet II, Pietro Petri Leoni, Pietro Pierleoni (zm. 25 stycznia 1138) – antypapież 1130-1138.

Wywodził z rodziny żydowskich bankierów, która wspomagała finansowo dwór Kaliksta II. Jego przodek imieniem Leo przyjął chrzest za rządów Grzegorza VII. Pomimo to w późniejszych latach już za pontyfikatu antypapież Anaklet II był przez swoich wrogów nazywany Judaeo pontifex.

Pietro Pierleoni został duchownym w młodym wieku. Wstąpił do zakonu benedyktynów i mieszkał w Cluny. Należał do gregorianów, najbardziej lojalnych uczniów nauk Hildebranda i propagatorów jego reformy kościoła. Jako kardynał służył w dyplomacji papieskiej. Był legatem we Francji.

W nocy 14 lutego 1130 zaraz po śmierci Honoriusza II kilku młodych kardynałów zebrało się potajemnie w kościele San Andrea i wybrało ze swojego grona papieżem Innocentego II. Postawieni przed faktem dokonanym pozostali elektorzy nie uznali jednak tej nominacji i tego samego dnia odmówili akceptacji dla papieża podczas ingresu w Bazylice Św. Jana na Lateranie. Zebrali się w swoim gronie w kościele San Marco i ogłosili papieżem Anakleta II. Podwójny wybór spowodował w kościele katolickim schizmę.

Anaklet II został konsekrowany na biskupa 23 lutego w Bazylice św. Piotra. Szybko zdobył uznanie wśród Rzymian. Jako zręczny polityk przeciągnął na swoją stronę normandzkiego władcę Sycylii Rogera II, którego koronował na króla. Poparł go również król niemiecki Lotar III. Opowiedziały się za nim: Akwitania, Szkocja, północne Włochy i Polska. W tym samym czasie Innocenty II uciekł do Francji, gdzie zdobył przychylność Ludwika VI. Przede wszystkim jednak przekonał do siebie Bernarda z Clairvaux, który na synodzie w Étampes potępił schizmę Anakleta i stwierdził w jednym ze swoich listów, że: wybór potomka żydowskiego na stolicę Piotrową jest obrazą Chrystusa. Autorytet cysterskiego opata i jego charyzma wpłynęły na duchowieństwo Anglii i Hiszpanii, które opowiedziały się za Innocentym II. W krótkim czasie również Lotar III za namową arcybiskupa Magdeburga, Norberta zmienił front. Król chcąc zdobyć koronę cesarską w 1133 ruszył wraz z Innocentym II na Rzym.

Nie zdobył jednak Zatybrza i Miasta Leonowego, gdzie Anaklet II wspierany przez normandzkie oddziały utrzymał pozycję. Gdy cesarz opuścił miasto antypapież wyparł Innocentego II przy pomocy Rogera II. We Włoszech wybuchła wojna, której głównymi graczami stali się Lotar III i Roger II. Mimo starań Innocentego II, który zwołał synod w Pizie aby zakończyć schizmę doszło podczas niego tylko do zaognienia waśni. W konsekwencji Anaklet II został ekskomunikowany przez Innocentego II. Nawet śmierć Anakleta II nie zakończyła od razu schizmy, gdyż doczekał się on następcy w osobie antypapieża Wiktora IV. Ten jednak po kilku miesiącach podporządkował się Innocentemu II.

[edytuj] Kardynałowie z nominacji Anakleta II

W ciągu niespełna ośmiu lat swego pontyfikatu Anaklet II mianował kilkunastu kardynałów. Daty konsystorzy nie są znane, na podstawie kontrasygnat bulli Anakleta II można jedynie przypuszczać, że było ich co najmniej cztery (w marcu i listopadzie 1130, w 1131 i w 1136). W 1138 papież Innocenty II z jednym wyjątkiem (Matteo z SS. Silvestro e Martino) odmówił uznania tych promocji.

W nawiasach podane są okresy w jakich poszczególni kardynałowie sygnowali bulle Anakleta II.

1. Pietro Ottavio — kardynał-prezbiter S. Eusebio (24 kwietnia 1130), zm. 1130

2. Gregorio Ottone — kardynał-diakon S. Maria in Aquiro (27 marca 1130 – 24 kwietnia 1130)

3. Germano — kardynał-diakon S. Angelo in Pescheria (27 marca 1130 – 21 marca 1137)

4. Silvio — kardynał-diakon S. Lucia in Septisolio (27 marca 1130 – 21 marca 1137)

5. Matteo — kardynał-prezbiter S. Vitale (10 listopada 1130 – 5 grudnia 1130)

6. Germano — kardynał-diakon S. Adriano (28 listopada 1130 – 21 marca 1137)

7. Donato — kardynał-prezbiter S. Eusebio (14 września 1131 – 31 października 1136)

8. Matteo — kardynał-diakon SS. Cosma e Damiano (8 lutego 1131), zm. ok. 1136

9. Rainaldo, O.S.B., opat S. Paolo fuori le mura — kardynał-diakon SS. Vito e Modesto (14 września 1131)

10. Rainaldo — kardynał-diakon S. Lorenzo (14 września 1131)

11. Giovanni — kardynał-biskup Porto (21 października 1136)

12. Bendetto — kardynał-prezbiter SS. IV Coronati (21 marca 1136)

13. Matteo — kardynał-prezbiter SS. Silvestro e Martino (21 października 1136)

14. Crescenzio — kardynał-prezbiter S. Apollinare (21 października 1136 – 21 marca 1137)

15. Amato — kardynał-prezbiter S. Sabina (21 marca 1137)

16. Pandolfo da Pisa — kardynał-diakon SS. Cosma e Damiano (21 marca 1137)

[edytuj] Bibliografia


[edytuj] Zobacz też:

Poprzednik
Celestyn II
antypapież
1130-1138
Następca
Wiktor IV

Nowe odkrycia w twierdzy Heroda
W twierdzy króla Heroda, słynnym Herodionie na Pustyni Judzkiej niedaleko Betlejem, archeolodzy odkryli rzymski amfiteatr z freskami na ścianach - poinformował izraelski archeolog Ehud Netzer, prowadzący tam od 35 lat badania.
Polacy nie odróżniają plazmy od LCD
Wybierając telewizor, Polacy kierują się raczej marką niż technologią - mówił dr inż. Piotr Garbat z Politechniki Warszawskiej podczas konferencji prasowej poświęconej telewizyjnym preferencjom mieszkańców naszego kraju.
Europeana - europejska biblioteka w internecie
Rękopisy, książki, fotografie, mapy i arcydzieła europejskiego malarstwa znajdą się w internetowej bibliotece Europeana, której uroczysta inauguracja nastąpiła w czwartek w Brukseli.
Greenpeace wysypał tony głów tuńczyka w Paryżu
Pięć ton głów tuńczyka wysypali przed gmachem ministerstwa rolnictwa w Paryżu działacze organizacji Greenpeace, domagając się zaprzestania połowu tych ryb.
Cyfrowe zdjęcia mają swój "odcisk palca"
Dzięki charakterystycznym cechom zapisanym w każdym cyfrowym zdjęciu specjalista może ustalić, jakim aparatem je zrobiono - informuje "New Scientist".
Linki: Strona gwna