Z Wikipedii

Arsenal Londyn
Pełna nazwa	Arsenal Football Club
Przydomek	The Gunners (Kanonierzy)
Barwy	biało-czerwono-białe
Data założenia	1886 jako Dial Square
Adres	Holloway Islington, Londyn
Stadion	Emirates Stadium Londyn
Liczba miejsc	60 000
Prezes	Peter Hill-Wood
Trener	Arsène Wenger
Liga	Premier League
2007/08	3. miejsce
Stroje domowe 　 Stroje wyjazdowe

Arsenal Football Club - angielski klub piłkarski, jeden z najbardziej utytułowanych w lidze angielskiej.

Założony w 1886 r. jako Dial Square. W 1904 r. zespół awansował do pierwszej ligi, w której utrzymywał się przez 9 lat. Od końca I wojny światowej jako jedyna drużyna, bierze udział bez przerwy w rozgrywkach w najwyższej lidze piłkarskiej - obecnie Premier League. Trzynastokrotny mistrz Anglii, dziesięciokrotny zdobywca Pucharu Anglii, dwukrotny triumfator Pucharu Ligi Angielskiej, zdobywca Pucharu Zdobywców Pucharów, Pucharu Miast Targowych, finalista Ligi Mistrzów oraz Pucharu UEFA.

[edytuj] Historia

[edytuj] Początki (1886-1925)

Pierwsza tarcza Arsenalu, z 1888 r

Klub został założony przez robotników z fabryki zbrojeniowej Woolwich Arsenal Armament Factory w 1886 r. Nazwali go Dial Square – nazwa pochodziła od placu z zegarem słonecznym (ang. sundial) z 1764 r. umieszczonym nad bramą wejściową do fabryki. Pierwszy mecz, rozegrany 11 grudnia 1886 r., zakończył się zwycięstwem 6:0 nad Eastern Wanderers. Jeszcze w tym samym roku klub zmienił nazwę na Royal Arsenal i pod tą nazwą przez pięć następnych lat brał udział w lokalnych rozgrywkach i meczach towarzyskich. Kolejna zmiana nazwy, na Woolwich Arsenal, nastąpiła w roku 1891. Od tego też momentu drużyna przeszła na zawodowstwo, a od 1893 r. rozpoczęła występy w Football League (2nd Division). Była wyjątkiem w lidze złożonej głównie z zespołów z północy i pierwszym klubem, którego siedziba była położona na południe od Birmingham. W 1895 r. do zespołu dołączyło kilku zawodników z Nottingham Forest F.C. Gracze ci mieli swoje własne stroje składające się z czerwonych bluz z długim rękawem, kołnierzykiem i trzema guzikami, białych spodni do kolan oraz wełnianych skarpet w niebiesko-białe prążki. Ponieważ w początkach istnienia klub borykał się z nieustannymi problemami finansowymi, władze postanowiły dostosować stroje całej drużyny do tych, którymi dysponowali gracze z Nottingham. W ten sposób przyjęły się, obowiązujące do dziś, czerwono-białe barwy Arsenalu.

W 1904 r. zespół awansował do pierwszej ligi (1st Division) i grał w niej przez następnych 9 lat. Przez cały ten czas, od początku istnienia, klub związany był z południowym Londynem, z dzielnicami Woolwich i Plumstead, a w tej ostatniej rozgrywał swoje mecze na różnych boiskach (najdłużej, w latach 1893-1913, na Manor Ground). W 1913 r. ówczesny prezes, sir Henry Norris, postanowił przenieść klub w bardziej perspektywiczne miejsce. Jego wybór padł na północny Londyn, dzielnicę Highbury. Przy Avenell Road powstał Arsenal Stadium (oficjalna nazwa), znany potocznie właśnie jako Highbury, na którym Kanonierzy rozgrywali swoje mecze do końca sezonu 2005/2006. Pierwsze spotkanie na nowym stadionie odbyło się 6 września 1913 r., a Arsenal pokonał Leicester Fosse 2:1. Cały sezon nie był jednak tak dobry – w tym samym roku zespół spadł do drugiej ligi. W 1915 r. liga przerwała swoje rozgrywki z powodu I wojny światowej i wznowiła je cztery lata później. Arsenal znalazł się nieoczekiwanie w 1st Division i od tego pozostaje w niej bez przerwy do dzisiaj - najdłużej ze wszystkich angielskich drużyn. To zresztą do dziś główny powód graniczącej z nienawiścią niechęci pomiędzy kibicami Tottenhamu i Arsenalu. Zaczęło się od przenosin AFC na północ Londynu, dotychczas zdominowaną przez Tottenham. Ostatecznie czarę goryczy przelało rozstawienie zespołów po wojnie. Tottenham zakończył rozgrywki przed wojną na ostatnim, teoretycznie więc spadkowym, miejscu w tabeli 1st Div. Ponieważ jednak w 1919 r. ligę powiększono o 2 zespoły, powinno tam znaleźć się miejsce również dla Tottenhamu. Zabiegi H. Norrisa sprawiły jednak, że zamiast nich w 1st Division znalazł się Arsenal, a kibice Tottenham do dziś mają poczucie, że okradziono ich z ekstraklasy.

Drużyna Arsenalu w roku 1888

Następne lata to seria przeciętnych wyników zespołu, który balansował pomiędzy środkiem a dołem tabeli. W 1925 r. klub ledwo uniknął spadku do drugiej ligi, ale ten moment był też zapowiedzią pierwszego wielkiego okresu w historii Arsenalu. W tym samym bowiem roku drużynę przejął słynny menedżer Herbert Chapman.

Na górę strony | Początek wątku

[edytuj] Od Herberta Chapmana do lat 60. (1925-1966)

Herbert Chapman przyszedł do Arsenalu z Huddersfield Town (poprowadził tę drużynę do dwóch mistrzowskich tytułów z rzędu). Menedżerowi temu klub zawdzięcza nie tylko osiągnięcia piłkarskie. To za jego czasów wprowadzono nowy układ barw na oficjalnych strojach, które obowiązują do dziś. Ponoć na którymś z treningów Chapman zauważył, że jeden z zawodników założył czerwony bezrękawnik na białą koszulę. To zainspirowało go do stworzenia nowego zestawu – czerwonej bluzy z białymi rękawami i kołnierzykiem. Po raz pierwszy również na bluzach pojawił się znak klubu. Drugim niepiłkarskim osiągnięciem Chapmana było skłonienie władz miejskich do przemianowania pobliskiej stacji metra, Gillespie Road, na Arsenal. Starą nazwę można wciąż dostrzec na kafelkach na ścianie stacji. Ciekawostką jest również fakt, że to Chapman doprowadził do wyrzucenia z nazwy klubu przedimka the – sugeruje się, że po to, aby na alfabetycznej liście zespołów zajmować pierwsze miejsce.

Pod wodzą Chapmana i w pierwszych latach jego następcy, George'a Allisona, Arsenal całkowicie zdominował ligę, zdobywając tytuł mistrzowski pięciokrotnie, w tym trzy razy z rzędu (w 1933, 1934 i 1935 r.). Zaczęło się od drobnych sukcesów już pod koniec lat 20., kiedy klub zajął drugie miejsce w lidze w 1926 r. i dotarł do finału Pucharu Anglii w 1927 r. W 1930 r. na półce klubowej trzeba było znaleźć miejsce dla PA, a już rok później Kanonierzy byli najlepszą drużyną w kraju. W 1934 r. Anglicy pokonali 3:2 ówczesnych mistrzów świata – Włochów – a pierwszej jedenastce drużyny narodowej wybiegło aż ośmiu graczy Arsenalu^[1]. Allisonowi udało się jeszcze zdobyć puchar w 1936 r. i mistrzostwo w 1938 r., ale drużyna powoli wyhamowywała swój impet i kibice mogli zapomnieć o trofeach na następnych dziesięć lat.

Podczas II wojny światowej stadion został zarekwirowany przez obronę przeciwlotniczą, a za południową trybuną (Clock End) umiejscowiono balon zaporowy. Na płycie rozgrywali swoje mecze żołnierze, czasem nawet po dwa–trzy spotkania dziennie. Podczas bombardowań Londynu na północną trybunę (North Bank) spadła niemiecka bomba. W tym czasie Arsenal rozgrywał swoje mecze na White Hart Lane, korzystając z uprzejmości lokalnego rywala – Tottenhamu.

Po przerwie spowodowanej wojną drużynę przejął Tom Whittaker. Jego rządy to kolejne pasmo sukcesów – mistrzostwo w 1948 i 1953 r. oraz Puchar Anglii w 1950 r. Od jego śmierci w 1956 r. rozpoczął się długi okres niepowodzeń i dopiero objęcie funkcji menedżera przez Bertiego Mee w 1966 r. przyniosło klubowi kolejne sukcesy.

Na górę strony | Początek wątku

[edytuj] Od Mee do Grahama (1966-1986)

Bertie Mee był wcześniej klubowym lekarzem i nie miał żadnego doświadczenia w prowadzeniu zawodowej drużyny piłkarskiej. Już dwa lata po objęciu funkcji menedżera doprowadził jednak Arsenal do finału Pucharu Ligi Angielskiej (choć zakończył on się kompromitującą porażką 1:3 z trzecioligowym Swindon Town), zaś w 1970 r. Kanonierzy osiągnęli pierwszy sukces na arenie europejskiej. W drugim meczu finału Pucharu Miast Targowych, w obecności 52 tys. widzów, pokonali RSC Anderlecht 3:0 i, pomimo porażki w pierwszym meczu na Stadionie Heysel 1:3, zdobyli to trofeum. Pozostaje ono do dzisiaj jednym z dwóch europejskich pucharów w dorobku Arsenalu.

Następny sezon należał do najbardziej udanych w dotychczasowej historii klubu: Arsenal po raz pierwszy zdobył podwójną koronę, czyli mistrzostwo i Puchar Anglii w tym samym roku. Pierwsze miejsce w tabeli Kanonierzy zapewnili sobie 3 maja 1971 r. zwycięstwem 1:0 nad odwiecznym wrogiem, Tottenhamem, na jego własnym boisku. Pięć dni później na Wembley, po zwycięskiej bramce Charlie George'a, wyższość AFC w finale PA musiał uznać Liverpool (2:1).

W następnym sezonie klubowi udało się jeszcze dotrzeć do drugiego miejsca w tabeli oraz finału PA, ale to był koniec sukcesów pod wodzą Mee. Również jego następcom, Terry'emu Neillowi i Donowi Howe'owi, nie udało się osiągnąć większych sukcesów, choć ten pierwszy zdobył PA w 1979 r. (zwycięstwo 3:2 nad Manchesterem Utd) oraz doprowadził w 1980 r. zespół do finału (na stadionie Heysel w Brukseli) Pucharu Zdobywców Pucharów, w którym jednak po bezbramkowym remisie i rzutach karnych (5:4) wygrała Valencia.

[edytuj] George Graham (1986-1995)

Wraz z objęciem funkcji menedżera przez George'a Grahama zaczął się dla Arsenalu okres sporych sukcesów, ale też nieustannych drwin ze strony kibiców innych klubów. Graham stawiał bowiem mocno na obronę, a grze jego drużyny często towarzyszyła przyśpiewka Boring, boring, boring Arsenal (Nudny, nudny, nudny Arsenal). W świecie Kanonierzy słynęli wówczas z pułapki ofsajdowej, zaś nadzwyczaj częstym wynikiem osiąganym przez zespół była wygrana 1:0. Żelaznej konsekwencji tego stylu klub zawdzięcza jednak sześć trofeów w ciągu następnych ośmiu lat: Puchar Ligi w 1987 i 1993 r., Puchar Anglii w 1993 r., mistrzostwo Anglii w 1989 i 1991 roku oraz Puchar Zdobywców Pucharów w 1994 r. Ten ostatni sukces Kanonierzy odnieśli po zwycięstwie 1:0 nad włoską Parmą na stadionie Parken w Kopenhadze i bramce Alana Smitha. O mistrzostwie kraju w 1989 r. zdecydowała tylko lepsza różnica bramek od drugiego Liverpoolu, zaś finisz rozgrywek należał do najbardziej emocjonujących w historii angielskiego futbolu. Obie drużyny zmierzyły się w ostatniej kolejce na stadionie Liverpoolu. By zdobyć tytuł Arsenal musiał wygrać różnicą dwóch bramek. Kanonierzy objęli prowadzenie na początku drugiej połowy po bramce Alana Smitha. Gdy kibice Liverpoolu świętowali już zdobycie mistrzostwa, Michael Thomas w 92' minucie strzelił bramkę na 2:0 zapewniając tym samym Arsenalowi mistrzostwo Anglii.

Graham odszedł z klubu w 1995 r., po tym jak na jaw wyszedł fakt, że przyjął 425 tys. funtów od norweskiego agenta Rune Hauge za podpisanie kontraktu z jego podopiecznymi – Pålem Lydersenem i Johnem Jensenem. Już po jego wyrzuceniu, pod opieką byłego asystenta Grahama – Stuarta Houstona, zespół dotarł do finału Pucharu Zdobywców Pucharów, ale przegrał z Realem Saragossa 2:1 po bramce Nayima w ostatniej minucie dogrywki (uderzeniem ze środkowej linii boiska przelobował bramkarza Kanonierów Davida Seamana).

W sezonie 1995-1996 zespół przejął Bruce Rioch. Początkowo nadzieję na dalsze sukcesy dało podpisanie kontraktów z Dennisem Bergkampem i Davidem Plattem. Szybko jednak okazało się, że Ian Wright nie może zgrać się z Bergkampem w ataku, w dodatku na równi pochyłej, w związku ze swoimi problemami alkoholowymi, znalazł się Tony Adams. Riocha dodatkowo frustrował fakt, że po aferze Grahama nie miał wolnej ręki w podpisywaniu kontraktów z zawodnikami. Kilka dni przed rozpoczęciem nowego sezonu zarząd zupełnie nieoczekiwanie zwolnił Riocha, a następnie zatrudnił Francuza Arsène'a Wengera na stanowisku menedżera.

Na górę strony | Początek wątku

[edytuj] Arsène Wenger (od 1996)

Arsène Wenger przeszedł do Arsenalu z japońskiej Nagoyi, ale znany był wcześniej w Europie jako trener AS Monaco. Rozpoczął budowanie zespołu, sięgając często po swoich rodaków. W momencie podpisywania kontraktów z Arsenalem byli to często gracze mniej znani, dopiero w Londynie zyskujący status gwiazd (np. Patrick Vieira, uznany za jednego z najlepszych defensywnych pomocników na świecie, i Nicolas Anelka).

Już dwa lata po objęciu funkcji menedżera Wenger nie tylko poprowadził Arsenal do pierwszego po siedmiu latach tytułu mistrzowskiego, ale również zdobył Puchar Anglii, co dało Kanonierom drugą podwójną koronę w historii klubu. Następne lata to nieustanna walka o prymat w Anglii pomiędzy Arsenalem a Manchesterem Utd. Walka, która nieraz przeradzała się w otwarty konflikt między piłkarzami, a przede wszystkim menedżerami obu klubów: Wengerem z jednej strony i Alexem Ferugsonem z drugiej. Wzajemne przytyki oraz ostre starcia na boisku i poza nim doprowadziły nawet do tego, że władze ligi zabroniły obu menedżerom jakichkolwiek wartościujących wypowiedzi, które mogłyby podżegać do konfliktów.

Parada Arsenalu po wygraniu ligi w sezonie 2003/2004

Największym sukcesem Wengera przez 9 lat jego rządów było przede wszystkim zbudowanie zespołu klasy światowej, z takimi gwiazdami jak Thierry Henry, Dennis Bergkamp, Marc Overmars, Patrick Vieira, Cesc Fàbregas, Robert Pirès, William Gallas, Fredrik Ljungberg czy Sol Campbell (ten ostatni podkupiony od odwiecznych rywali – Tottenhamu). Przekuło się to z jednej strony na wymierne sukcesy w Anglii – zwycięstwo w lidze w 2002 i 2004 r. czy Puchar Anglii w 2002 i 2003 r. Do tego dochodziły rekordy statystyczne – choćby nieprzerwana porażką passa 49 meczów w lidze, czy zakończenie sezonu 2003/2004 bez porażki (przed Arsenalem dokonał tego tylko zespół Preston North End, pierwszy mistrz Anglii w sezonie 1888/1889; PNE rozegrał wtedy jednak tylko 22 mecze – Kanonierzy musieli zmierzyć się z przeciwnikami 38 razy). Z drugiej strony Arsenalowi nie wiodło się dotąd w pucharach europejskich. Klub przez lata nie mógł awansować do półfinału Ligi Mistrzów. Paradoksalnie ta sztuka udała się dopiero, kiedy przyszedł kryzys w lidze. Po włączeniu się do walki o prymat londyńskiej Chelsea F.C., mocno doinwestowanej przez rosyjskiego przedsiębiorcę Romana Abramowicza, w 2005/2006 r. Arsenal rozegrał swój najsłabszy od wielu lat sezon w Premiership. Ukończył go na miejscu czwartym, dopiero w ostatniej kolejce przeganiając Tottenham Hotspur. Za to w Lidze Mistrzów doszedł do finału, pokonując po drodze m.in. Real Madryt, Juventus Turyn i Villarreal C.F. Uległ dopiero w finale z Barceloną, przegrywając 1:2. Sukces okazał się możliwy przede wszystkim dzięki szczelnej obronie – choć formacja defensywna złożona była głównie z młodych i niezbyt doświadczonych zawodników (kontuzje Campbella, Laurena i Cole'a), Arsenal stracił w całych rozgrywkach zaledwie cztery gole (dwa w fazie grupowej i dwa w finale).

Sezon 2006/07 był dla Kanonierów słaby. Arsenal w Lidze Mistrzów odpadł już w 1/8 finału przegrywając z PSV (0:1 i 1:1). W Premier League Kanonierzy zajęli dopiero czwarte miejsce. Sukcesem było dojście do finału Pucharu Ligi Angielskiej, przegranego jednak z Chelsea Londyn 1:2. Latem z do Barcelony za 24 mln. euro odszedł kapitan drużyny Thierry Henry (w tym samym czasie do Arsenalu przyszedł z Legii Warszawa polski bramkarz - Łukasz Fabiański). W następnym sezonie mocno odmłodzona drużyna również nie odniosła znaczących sukcesów - trzecie miejsce w lidze, porażki w ćwierćfinale Ligi Mistrzów, półfinale Pucharu Ligi i piątej rundzie Pucharu Anglii.

Na górę strony | Początek wątku

[edytuj] North London derby

Derby północnego Londynu, czyli mecz z Tottenhamem, to dla kibiców jeden z najważniejszych pojedynków w sezonie. Pierwszy mecz pomiędzy tymi drużynami odbył się 11 grudnia 1887, lecz skończył się 15 minut przed końcem, podczas prowadzenia Spurs 2:1^[2]. Po raz pierwszy w ligowych derbach zwycięzył Arsenal 1-0^[3].

W ogólnym rozrachunku lepiej wypada Arsenal, z 66 zwycięstwami. Najwięcej bramek padło 13 grudnia 2004 (5:4 dla Arsenalu). Największe zwycięstwa to 6:0 dla Arsenalu i dwa razy 5:0 dla Tottenhamu. Po serii 18 spotkań bez porażki, dnia 22 stycznia 2008 roku Koguty przerwały złą passe w wielkim stylu pokonując odwiecznych rywali 5:1 w rewanżu półfinału Pucharu Anglii.

[edytuj] Piłkarze

Zobacz więcej w osobnym artykule: historyczne składy Arsenalu Londyn.

[edytuj] Kadra na sezon 2008/2009

Nr.	Obywatelstwo	Imię i nazwisko	Rok urodzenia	Rok przyjścia	Poprzedni klub	Wartość (według transfermarkt.de)
Bramkarze
1		Manuel Almunia	1977	2004	Albacete Balompié	6 mln euro
21		Łukasz Fabiański	1985	2007	KP Legia Warszawa	2,5 mln euro
24		Vito Mannone	1988	2006	Barnsley FC	100 tys. euro
Obrońcy
3		Bacary Sagna	1983	2007	AJ Auxerre	13 mln euro
5		Kolo Toure	1981	2002	ASEC Abidżan	22 mln euro
10		William Gallas (c)	1977	2006	Chelsea Londyn	19 mln euro
17		Alexandre Song	1987	2004	Charlton Athletic	3 mln euro
18		Mikael Silvestre	1977	2008	Manchester United	3,5 mln euro
20		Johan Djourou	1987	2003	Birmingham City	3 mln euro
22		Gaël Clichy	1985	2003	AS Cannes	14 mln euro
34		Kyle Bartley	1991	2007	Bolton Wanderers	-
41		Gavin Hoyte	1990	2007	wychowanek	-
Pomocnicy
2		Vassiriki Abou Diaby	1986	2006	AJ Auxerre	5 mln euro
4		Francesc Fàbregas	1987	2003	FC Barcelona	38 mln euro
7		Tomáš Rosický	1980	2006	Borussia Dortmund	17 mln euro
8		Samir Nasri	1987	2008	Olympique Marsylia	15 mln euro
15		Denilson	1988	2006	São Paulo FC	4 mln euro
16		Aaron Ramsey	1990	2008	Cardiff City F.C.	5 mln euro
19		Jack Wilshere	1992	2001	wychowanek	50 tys. euro
27		Emmanuel Eboue	1983	2005	KSK Beveren	7,5 mln euro
28		Amaury Bischoff	1987	2008	Werder Brema	300 tys. euro
40		Kieran Gibbs	1989	2007	Wimbledon	250 tys. euro
42		Henri Lansbury	1990	2007	wychowanek	-
43		Fran Merida	1990	2007	FC Barcelona	2,6 mln euro
47		Mark Randall	1989	2006	wychowanek	250 tys. euro
Napastnicy
9		Eduardo da Silva	1983	2007	Dinamo Zagrzeb	11 mln euro
11		Robin van Persie	1983	2004	Feyenoord Rotterdam	16 mln euro
12		Carlos Vela	1989	2005	Osasuna Pampeluna	6 mln euro
14		Theo Walcott	1989	2006	Southampton F.C.	7 mln euro
25		Emmanuel Sheyi Adebayor	1984	2006	AS Monaco	23 mln euro
26		Nicklas Bendtner	1988	2005	Birmingham City	6 mln euro
50		Jay Simpson	1988	2005	wychowanek	-

[edytuj] Transfery na sezon 2008/09

Przyszli:

• Carlos Vela powrócił z wypożyczenia do Osasuny Pampeluna
• Vito Mannone przesunięty z drużyny rezerw
• Aaron Ramsey za 6,3 mln euro z Cardiff City F.C.
• Samir Nasri za 15,2 mln euro z Olympique'u Marsylia
• Amaury Bischoff za darmo z Werderu Brema
• Jack Wilshere przesunięty z drużyny rezerw
• Mikael Silvestre za 750 tys. euro z Manchesteru United

Odeszli:

• Jens Lehmann za darmo do VfB Stuttgart
• Mathieu Flamini za darmo do AC Milan
• Alaksandr Hleb za 15 mln euro do FC Barcelona
• Gilberto Silva za 2,5 mln euro do Panathinaikosu Ateny
• Justin Hoyte za 3,8 mln euro do Middlesbrough
• Armand Traoré wypożyczony do Portsmouth FC
• Philippe Senderos wypożyczony za 2,5 mln euro do AC Milan

[edytuj] Polacy w Arsenalu

• Łukasz Fabiański przybył z Legii Warszawa
• Wojciech Szczęsny przybył z Agrykoli Warszawa

[edytuj] Trenerzy

Stan na 7 listopada 2007.

Imię i nazwisko	Narodowość	Od	Do	Statystyki
				M	Z	R	P	Bz	Bs
Sam Hollis		sierpień 1894	lipiec 1897	95	43	14	38	213	181
Thomas Mitchell		sierpień 1897	marzec 1898	26	14	4	8	66	46
George Elcoat		marzec 1898	maj 1899	43	23	6	14	92	55
Harry Bradshaw		sierpień 1899	maj 1904	189	96	39	54	329	173
Phil Kelso		lipiec 1904	luty 1908	151	63	31	57	225	228
George Morrell		luty 1908	maj 1915	294	104	73	117	365	412
Leslie Knighton		maj 1919	czerwiec 1925	267	92	62	114	330	380
Herbert Chapman		czerwiec 1925	6 stycznia 1934	403	201	97	105	864	598
Joe Shaw		6 stycznia 1934	czerwiec 1934	23	14	3	6	44	29
George Allison		czerwiec 1934	czerwiec 1947	283	131	75	77	543	333
Tom Whittaker		czerwiec 1947	24 października 1956	428	202	106	120	797	566
Jack Crayston		24 października 1956	maj 1958	77	33	16	28	142	142
George Swindin		21 czerwca 1958	maj 1962	179	70	43	66	320	320
Billy Wright		maj 1962	czerwiec 1966	182	70	43	69	336	330
Bertie Mee		czerwiec 1966	4 maja 1976	539	241	148	150	739	542
Terry Neill		9 lipca 1976	16 grudnia 1983	414	187	117	112	601	446
Don Howe		16 grudnia 1983	22 marca 1986	116	56	32	31	187	142
Steve Burtenshaw		23 marca 1986	14 maja 1986	11	3	2	6	7	15
George Graham		14 maja 1986	21 lutego 1995	460	225	133	102	711	403
Stewart Houston		21 lutego 1995	15 czerwca 1995	19	7	3	9	29	25
Bruce Rioch		15 czerwca 1995	12 sierpnia 1996	47	22	15	10	67	37
Stewart Houston		12 sierpnia 1996	15 września 1996	6	2	2	2	11	10
Pat Rice		16 września 1996	30 września 1996	4	3	0	1	10	4
Arsène Wenger		1 października 1996	do dziś	634	365	158	111	1148	569

Objaśnienie skrótów: M - rozegrane mecze, Z - zwycięstwa, R - remisy, P - porażki, Bz - bramki zdobyte, Bs - bramki stracone

[edytuj] Drużyna rezerw

[edytuj] Kadra na sezon 2008/2009

Obywatelstwo	Imię i nazwisko	Rok urodzenia	Rok przyjścia
Bramkarze
	James Shea	1991	2007
	Wojciech Szczęsny	1990	2005
Obrońcy
	Kerrea Gilbert	1987	2005
	Pedro Botelho	1989	2008
	Abu Ogogo	1989	2007
	Rene Steer	1990	2007
	Thomas Cruise	1991	2007
	Anton Blackwood	1991	2007
	Kyle Bartley	1991	2007
	Havard Nordtveit	1990	2007
	Craig Eastmond	1990	2007
	Luke Ayling	1991	2007
	Paul Rodgers	1989	????
	Gavin Hoyte	1990	2007
Pomocnicy
	Vincent van den Berg	1989	2006
	Mark Randall	1989	2006
	Francis Coquelini	????	2008
	Jonas Rasmussen	1991	2008
	Henri Lansbury	1990	2007
	James Dunne	1989	2007
	Kieran Gibbs	1989	2007