Z Wikipedii

Bartolommeo Berrecci, Bartolomeo Berecci (ur. ok. 1480 w Pontassieve koło Florencji, zm. 1537 w Krakowie) – włoski architekt i rzeźbiarz okresu renesansu, działający na dworze króla polskiego Zygmunta Starego.

Przypuszczalnie kształcił się u rzeźbiarza florenckiego Andrea Ferrucciego (lub u jego uczniów). Został sprowadzony do Polski około 1516 przez prymasa Jana Łaskiego; przejął krakowski warsztat rzeźbiarsko-kamieniarski Franciszka Florentczyka (zm. 1516), wraz z grupą zatrudnionych tam włoskich artystów (Bernardino di Gianotis, Giovanni Cini ze Sieny, Mikołaj Castiglione, pięciu członków rodziny Soli). Wykonywał zamówienia m.in. w Krakowie, Niepołomicach, Poznaniu, Tarnowie. Dorobił się w Polsce znacznego majątku, był właścicielem kilku krakowskich kamienic oraz cegielni. Zginął zamordowany przez innego Włocha w Krakowie, został pochowany przy kościele Bożego Ciała na krakowskim Kazimierzu.

Kaplica Zygmuntowska (po prawej)

Najważniejszym dziełem Berrecciego w Polsce jest nagrobna kaplica króla Zygmunta Starego w katedrze wawelskiej (1517-1533); stanowi ona jedno z najwybitniejszych dzieł włoskiego Renesansu w Polsce (kilkadziesiąt lat później dodano posąg Zygmunta Augusta i nagrobek Anny Jagiellonki). Inne prace:

• rozbudowa Wawelu
• rozbudowa zamku w Niepołomicach
• Willa Decjusza w Woli Justowskiej
• baldachim do nagrobka króla Władysława Jagiełły
• pomniki nagrobne biskupów krakowskich Jana Konarskiego (zm. 1525) i Piotra Tomickiego (zm. 1535) w katedrze wawelskiej
• pomnik (tylko rzeźba, oprawa architektoniczna Padovano) Barbary z Tęczyńskich Tarnowskiej i tzw. pomnik trzech Janów w katedrze w Tarnowie
• pomnik nagrobny Mikołaja Szydłowieckiego w farze w Szydłowcu (zm. 1525), syna Stanisława Szydłowieckiego.

Linki zewnętrzne:

• sylwetka w serwisie culture.pl