Z Wikipedii

Belina (Beliny, Bilina, Bylina, Byliny), polski herb szlachecki.

[edytuj] Opis herbu

W polu błękitnym między dwiema podkowami srebrnymi zwróconymi do niego barkami miecz srebrny ze złotą rękojeścią obrócony w górę. Ostrze miecza wbite w trzecią podkowę srebrną ocelami w dół. W klejnocie ramię zbrojne złote z tym samym mieczem. Uwaga: pierwotnie zamiast miecza był krzyż kawalerski ćwiekowy. Najwcześniejsza wersja Beliny miała pole czerwone a podkowy złote.

[edytuj] Najwcześniejsze wzmianki

Najstarszy zapis pochodzi z 1398 roku, najstarszy wizerunek pieczętny z 1447 roku.

[edytuj] Herbowni

Nazwiska przynależne do herbu: Barzymowski, Belina, Bielinowicz, Bordzikowski, Borkowski, Borysław, Borysławski, Borzym, Borzymowski, Borzysławski, Brwinowski, Brzeznicki, Brzozowski, Buka, Byczkowicz, Bylina, Chwalęcki, Czechowski, Dusza, Falęcki, Golaniewski, Goleniowski, Gólczewski, Grocki, Grodzki, Gruszczyński, Gruszecki, Gulczewski, Jasczułtowski, Jaszczółtowski, Jaszczułtowski, Jaworski, Kadłubowski, Kęcierski, Kędzierski, Kędzierzyński, Kolzan, Kołwzan, Konotopski, Kotkowski, Kraska, Krupiński, Kwilecki, Leszczyński, Lewsza, Lochowski, Łochowski, Miastkowski, Młochowski, Młynarski, Nadroski, Naropiński, Niałecki, Nowoszyński, Okoń, Okun, Okuń, Orzeszkowski, Piotrkowicz, Podhorecki, Podorecki, Pogórecki, Ponikowski, Porudeński, Porudyński, Porudziński, Pożarowski, Prażmowski, Proskowski, Pyrski, Rachowski, Sarbiński, Sczytnicki, Sekucki, Sempelborski, Sękucki, Siekuć, Skup, Skupieński, Skupiewski, Skupiński, Stawski, Strzelecki, Szczytnicki, Szpakowski, Tabulski, Taranowski, Tarapowski, Wandrowski, Wągroski, Wągrowski, Węgierski, Węsierski, Wierciochowski, Wolski, Zalutyński, Zdanowski, Zdunowski, Zeligowski, Żeligowski.

• Pochodzenie Belińczyków:

Ród Belinów należy do najdawniejszych rodów Czeskich. Gniazdową jego posiadłością był gród i powiat Beliny. Przez pewien czas ok. 880 r. udało mu się opanować najwyższą władzę w swojej ojczyźnie gdy na tron powołano Stomira Belińczyka. Był on spokrewniony z dynastią Przemysławów bowiem jego pradziad Biwoy poślubił Biłę, córkę władcy czeskiego Kroka. Ustąpienie Stomira z kraju, nie złamało potęgi Belińczyków, pozostali bowiem przy swym grodzie Belinie, brali tytuł hrabiów i dzierżyli najwyższe dostojności ojczyzny. Potęga Belińczyków złamana została w 1041 roku. Wyrugowani z ojczyzny Belińczykowie, jak ich współziomkowie Okrzyce, Odrowąże, Poraje i Rawiczanie, znaleźli przytułek w Polsce, a opatrzenie w hojnych nadaniach na Mazowszu, głównie w Ziemi Czerskiej. Pierwszym wzmiankowanym Belińczykiem był Żelisław, Wojewoda Hetman i jeden z najdzielniejszych wodzów Bolesława Krzywoustego, doświadczony w wielu okazjach wojownik, otrzymał w 1104 r. naczelne dowództwo w wyprawie przeciw Jaropełkowi Księciu Morawskiemu, a gdy w jednej z bitew utracił prawą rękę Bolesław wynagrodził go szczerozłotą. Belińczycy zamieścili ją w swym herbie. Umarł pierwszym dostojnikiem kraju, kasztelanem Krakowskim. Paprocki podaje, że od wnuków jego pochodzą wszystkie domy w Polsce herb Belina biorące. Do Belińczyków należały w XIV stuleciu majątki Młochów, Jaszczołty, Prażmów, Falencin, Stara Brzoza, Okunie, Szczyty, Wola, Czechy itp. Pozostałe rody Belińczyków w Ziemi Czerskiej i Warszawskiej gniazd rodowych nie posiadające są pochodzenia litewskiego lub ruskiego a herb Belina przybrały po pierwszej unii Litwy z Polską. Źródło: Przewodnik Heraldyczny Adam Kosiński Warszawa 1883

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Przewodnik Heraldyczny Adama Kosińskiego

[edytuj] Zobacz też

• Odmiany herbu Belina:
  • Telatycki
• Uszczerbiona Belina - herb Czewoja