Z Wikipedii

Bitwa pod Bouvines Wojna o zjednoczenie Francji 1186-1214
Bitwa pod Bouvines na obrazie Horace'a Verneta
Data	27 lipca 1214
Miejsce	Bouvines
Wynik	zwycięstwo wojsk francuskich
Terytorium	Francja
Strony konfliktu Francja Welfowie Flamandowie Anglicy Brabantczycy Dowódcy Filip II Otton IV Siły 4000 rycerstwa, 11 000 piechoty 3500 rycerstwa, 21 000 piechoty Straty 1000 zabitych ponad 1000 zabitych, 9000 jeńców

Bitwa pod Bouvines miała miejsce 27 lipca 1214 r.

Była to rozstrzygająca bitwa pomiędzy rodami Welfów i Staufów, rozgrywająca się poza terenem Niemiec. Główną rolę odegrał tym razem król Francji Filip II August, który poróżnił się z królem angielskim Janem bez Ziemi. Plany króla Francji dokonania inwazji na Anglię spełzły na niczym, wobec czego król francuski zebrał wojsko w celu ukarania swojego wasala, hrabiego Ferdynanda z Flandrii, który przeszedł na stronę Anglii. Ponieważ Filipowi nie udało się pokonać Ferdynanda, swoją szansę pokonania Francji zwietrzył tym razem Jan bez Ziemi i w lutym 1214 r. wyruszył do południowej Francji, gdzie zamierzał odbić swoje utracone posiadłości. Do króla angielskiego przyłączył się cesarz Otton IV z rodu Welfów, który zaatakował z północy.

W czerwcu 1214 r. Anglicy po zdobyciu Anjou zostali w końcu przez Francuzów zepchnięci na północ. W ślad za uciekającymi wrogami Francuzi ruszyli do Flandrii, gdzie w okolicach Bouvines w dniu 27 lipca starli się z siłami cesarza Ottona IV i Jana bez Ziemi. Bitwa była zacięta, a król francuski cudem uniknął śmierci po tym, gdy ściągnięto go z konia.

O wyniku starcia zadecydował atak rycerstwa francuskiego. Cesarz Otton IV i król Anglii w panice opuścili pole bitwy. W rycerskim geście Filip nakazał naprawić złamane skrzydło orła cesarskiego, którego odesłał Ottonowi na znak zwycięstwa.

Zwycięstwo pod Bouvines oznaczało załamanie się potęgi Welfa i zmiany polityczne w Niemczech, a także znaczny wzrost pozycji i prestiżu Francji w Europie.