Blue (film) - Google

Blue (film)

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Ten artykuł dotyczy filmu z 1993 r. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Blue

Zobacz postery: [1] [2]
Oryginalny tytuł Blue
Gatunek dramat dokumentalny,
film eksperymentalny
Kraj produkcji Wielka Brytania Wielka Brytania
Język angielski
Główne role Derek Jarman
Tilda Swinton
Nigel Terry
John Quentin
Data premiery 3 października 1993 r.
New York Film Festival
Czas trwania 74 min.
Produkcja
Reżyseria Derek Jarman
Scenariusz Derek Jarman
Muzyka John Balance
Brian Eno
Simon Fisher-Turner
Momus
Peter Christopherson
Karol Szymanowski
Produkcja James Mackay, Takashi Asai
Nagrody
2 nagrody, 1 nominacja
Blue  na Filmweb.pl
Blue  na IMDb

Blue (Błękit) – brytyjski filmowy dramat dokumentalny w reżyserii Dereka Jarmana z 1993 r.

Spis treści

[edytuj] Opis

Film jest ostatnią realizacją zmarłego na AIDS w 1994 roku Dereka Jarmana – brytyjskiego reżysera, scenarzysty, pisarza i poety. Jest uznawany za jeden z najbardziej kontrowersyjnych filmów.[1] To obraz, który w całości składa się z błękitnego ekranu, muzyki oraz głosów docierających zza planu: dociekających znaczenia koloru, odkrywających najróżniejsze skojarzenia, ujawniających skrywane tajemnice, opisujących kolejne stadia choroby. Jest rodzajem intymnego dziennika człowieka, który ślepnie i zdaje sobie sprawę, że wkrótce umrze. Ostatnim kolorem, który widział reżyser, Derek Jarman był właśnie niebieski – stąd tytuł filmu.[2]

Błękit jest uniwersalną miłością, w jakiej kąpie się człowiek. Raj na ziemi. Moja siatkówka jest odległą planetą. Błękit przekracza ponurą geografię ludzkich ograniczeń. Muszę się pogodzić z niewidzeniem. Krew rozsądku jest błękitna. Poświęcam się, by znaleźć jej najlepszy wyraz.[3]

Mimo prostoty i chłodu środków wyrazu, uchodzi za jeden z najbardziej radykalnych, wstrząsających obrazów w historii filmu.[2] Jest pewnego rodzaju requiem nie tylko dla Jarmana, ale wszystkich jego przyjaciół, którzy umarli na AIDS.

Pandemonium obrazu: błękit. Archeologia dźwięku. Błękit obserwował, jak zdanie materializuje się. Dla mojego wzroku nadszedł zmierzch. W powietrzu czuć śmierć. Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu. Z głębi swego serca módl się o wyzwolenie od obrazu. Obraz jest więzieniem duszy. Minąłem niebo. Nigdy dość... Łakome usta, błękitne oczy. Błękitne nieba.[3]

Film kończy dedykacja: To H.B. and to all the true lovers.

[edytuj] Nominacje i nagrody

[edytuj] Źródła

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne


Sejm: uchwała w 90. rocznicę "święta kobiet"
Sejm przyjął przez aklamację uchwałę w 90. rocznicę przyznania kobietom w Polsce praw wyborczych. Nie może być demokracji bez należytego udziału w niej kobiet - podkreślono w uchwale.
Zdecydowały się losy Komorowskiego - "szczęśliwa 13." marszałka
Posłowie głosowali w Sejmie w sprawie odwołania Bronisława Komorowskiego funkcji marszałka Sejmu - poinformowała TVN 24.
Sejm wznowił posiedzenie
Po godz. 9. Sejm wznowił posiedzenie. Posłowie będą głosować nad wnioskiem PiS o odwołanie marszałka Bronisława Komorowskiego z funkcji. Przeciwne odwołaniu są kluby PO, PSL i Lewica.
Chlebowski: słowa Kaczyńskiego to podłość
Szef klubu PO Zbigniew Chlebowski chce, aby sejmowa komisja etyki wyciągnęła konsekwencje wobec Jarosława Kaczyńskiego. Przewodniczący Prawa i Sprawiedliwości oskarżył wczoraj Stefana Niesiołowskiego o donoszenie w czasach PRL na innych opozycjonistów.
SLD chwali się sukcesem
Zdaniem przewodniczącego SLD, Grzegorza Napieralskiego, porozumienie rządu z nauczycielami w sprawie emerytur przejściowych to sukces jego partii.
Linki: Strona gwna