Bobby Riggs - Google

Bobby Riggs

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Robert Larimore Riggs, Bobby Riggs (ur. 25 lutego 1918 w Los Angeles, zm. 25 października 1995 w Leucadia, Kalifornia), tenisista amerykański, zwycięzca Wimbledonu i mistrzostw USA, zdobywca Pucharu Davisa.

Treningi tenisowe rozpoczął jako 12-latek pod kierunkiem Esther i Jerry'ego Bartoshów. Już w wieku 15 lat wygrywał turnieje w kategorii seniorów, a jako 16-latek pokonał w jednym z turniejów wicelidera rankingu amerykańskiego, finalistę Wimbledonu Franka Shieldsa. W 1936 po raz pierwszy znalazł się w czołowej dziesiątce w USA (nr 4), gdzie figurował nieprzerwanie do końca kariery amatorskiej. Na czele tej klasyfikacji znajdował się w 1939 i 1941, w latach 1937-1938 był wiceliderem za Donem Budge'm, a w 1940 za Donem McNeillem. W latach 1937-1939 znajdował się również w najlepszej dziesiątce światowej w klasyfikacji "Daily Telegraph" (w 1939 jako nr 1).

Przegrywający większość pojedynków z Budge'm, chociaż zazwyczaj po zaciętych, cztero- lub pięciosetowych meczach, Riggs wykorzystał swoją szansę, kiedy jego rywal zdecydował się podpisać kontrakt zawodowy. W 1939 jedyny raz wystartował w turnieju wimbledońskim i odniósł spektakularny sukces - wygrał wszystkie trzy konkurencje. W finale gry pojedynczej pokonał Elwooda Cooke'a 2:6, 8:6, 3:6, 6:3, 6:2, w deblu triumfował w parze ze swoim finałowym rywalem (w decydującym meczu Amerykanie pokonali Charlesa Hare i Franka Wilde), a w mikście razem z Alice Marble (w finale z Frankiem Wilde i Niną Brown). W zdobyciu tytułu Riggsowi pomogła prawdopodobnie decyzja komitetu organizacyjnego Wimbledonu, który wykluczył ze startu Niemca Gottfrieda von Cramma. Cramm, któremu odmówiono prawa udziału w Wimbledonie ze względu na odbyty wyrok więzienia, krótko przed tym turniejem pokonał Riggsa w finale imprezy w Queen's Clubie 6:1, 6:0.

W 1939 Riggs był również w finale mistrzostw Francji, gdzie przegrał z Donem McNeillem, a także po raz pierwszy triumfował w mistrzostwach USA (w finale z Welby Van Hornem). W całym sezonie wygrał dziewięć turniejów (z trzynastu, w których brał udział), kończąc rok bilansem 54 zwycięstw i 5 porażek. W 1940 starty europejskie uniemożliwiła II wojna światowa, a w finale mistrzostw USA Riggs uległ McNeillowi. Wygrał natomiast ten turniej w grze mieszanej z Marble. W 1941 odzyskał tytuł mistrza USA, pokonując w finale Franka Kovacsa. Na tym zakończył karierę amatorską, przechodząc do grona tenisistów profesjonalnych.

W 1942 przegrał w finale zawodowych mistrzostw USA z Donem Budge'm (2:6, 2:6, 2:6). Riggs zrewanżował się rywalowi w tej samej imprezie w finale cztery lata później (6:3, 6:1, 6:1), wcześniej odbywając służbę wojskową. W 1946 Riggs i Budge zmierzyli się w serii pojedynków, tzw. tourze, zakończonym nieznacznym zwycięstwem Riggsa. Riggs wygrał zawodowe mistrzostwa USA ponownie w 1947, tym razem pokonując Budge'a po zaciętym pięciosetowym meczu (3:6, 6:3, 10:8, 4:6, 6:3). Jeszcze raz ci dwaj rywale zmierzyli się w finale zawodowych mistrzostw USA w 1949 i jeszcze raz triumfował Riggs (9:7, 3:6, 6:3, 6:3). W tym czasie w gronie tenisistów zawodowych pojawiła się nowa postać, zagrażająca dominacji Riggsa - Jack Kramer. Dwaj Amerykanie zmierzyli się w tourze w latach 1947-1948 i chociaż Riggs wygrał pierwszy pojedynek, to wkrótce młodszy rywal przejął inicjatywę i ostatecznie triumfował zdecydowanie (69 wygranych meczów do 20). W finale zawodowych mistrzostw USA w 1948 Kramer pokonał Riggsa 14:12, 6:2, 3:6, 7:5.

Pamiątki związane z "bitwą płci"

Bobby Riggs zakończył wkrótce karierę sportową, koncentrując się na działalności promocyjnej. Organizował m.in. cykl pojedynków między Kramerem i Pancho Gonzálezem, a także pojedynki kobiece. Uczestniczył w turniejach weteranów. Powrócił na czołówki gazet w 1973, rzucając wyzwanie czołowym ówczesnym tenisistkom. Twierdził, że jest w stanie pokonać dowolną rywalkę. Z 55-letnim Riggsem zmierzyła się najpierw Australijka Margaret Court (13 maja 1973) i rzeczywiście zeszła z kortu pokonana. Kilka miesięcy później (20 września) w słynnej "bitwie płci" amerykański weteran zdecydowanie uległ rodaczce, Billie Jean King. Riggs zyskał po tych pojedynkach miano "tenisowego clowna" - rywalki witał w damskiej spódniczce, demonstracyjnie wręczał bukiet kwiatów i usiłował całować w rękę (co udało mu się tylko z Court). Amerykanin znany był z zamiłowania do hazardu i pojawiły się spekulacje, że przegrał specjalnie, obstawiając wcześniej u bukmachera swoją porażkę. W 1985 Riggs spróbował jeszcze raz podobnej rywalizacji, ale jego mecz deblowy (w parze z Vitasem Gerulaitisem) przeciwko Martinie Navrátilovej i Pam Shriver (zakończony zwycięstwem rywalek) nie wzbudził takiego zainteresowania jak pojedynek z Billie Jean King kilkanaście lat wcześniej.

W latach 1938-1939 Riggs występował w reprezentacji USA w Pucharze Davisa. Obowiązywała w tym czasie reguła challenge round, zapewniająca obrońcy trofeum od razu udział w kolejnym finale. W 1938 w Filadelfii na otwarcie finału z Australią Riggs pokonał w czterech setach Adriana Quista, a w ostatnim spotkaniu finału (już bez znaczenia dla końcowego rozstrzygnięcia, przy stanie 3:1 dla USA) uległ Johnowi Bromwichowi. Rok później Amerykanie stracili Puchar na rzecz Australii, mimo prowadzenia 2:0 po dwóch pierwszych singlach. Riggs pokonał tym razem Bromwicha, ale później uległ Quistowi (przegrał również Frank Parker z Bromwichem oraz debel Joe Hunt - Jack Kramer z Quistem i Bromwichem).

Zarówno jako amator, jak i później zawodowiec, Riggs zdobył wiele tytułów mistrza USA. W grze pojedynczej w latach 1936-1938 trzykrotnie wygrywał mistrzostwa USA na kortach ziemnych, w 1940 w hali. W deblu był mistrzem USA w hali w 1940 (z Elwoodem Cooke), na kortach ziemnych w 1936 (z Wayne Sabinem), ponadto zdobył mistrzostwo halowe w grze mieszanej w 1940 (z Pauline Betz). Jako tenisista profesjonalny poza tytułami singlowymi (1946, 1947, 1949) był dwukrotnie mistrzem USA w deblu z Donem Budge'm (1942, 1947).

Bobby Riggs w opinii Jacka Kramera był jednym z najlepszych zawodników w historii tenisa. Nie dysponował zbyt potężnymi uderzeniami, ale dobrze grał w kontrataku oraz wykorzystywał wiele urozmaiconych zagrań, głównie drop-szotów i lobów. Sam Riggs twierdził, że najlepsze lata kariery zabrała mu II wojna światowa. W 1967 został uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Hall of Fame. Zmarł w wieku 77 lat po kilkuletniej walce z rakiem prostaty.

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych:

Źródła:

  • Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997

[edytuj] Linki zewnętrzne


Strzały w centrum handlowym
Jedna osoba zginęła, a jedna została ranna w strzelaninie, do której doszło w sobotę centrum handlowym w Seattle.
Watykan "przebaczył" Lennonowi
Watykan wybaczył Johnowi Lennonowi niesławną wypowiedź, że zespół The Beatles jest bardziej popularny niż Jezus. Czterdzieści lat temu słowa te wywołały wielkie oburzenie opinii publicznej.
Dwa lata temu Rosja straciła twarz
Do 23 listopada 2006 r. był znanym nielicznemu gronu rosyjskim dysydentem, którego teorie na temat zbrodniczej roli Władimira Putina dla wielu były potwierdzeniem wcześniejszych przypuszczeń, a wśród innych wzbudzały grymas niedowierzania na twarzy. Kiedy jednak umarł w niejasnych okolicznościach, Aleksander Litwinienko stał się symbolem "nowej Rosji". Symbolem, z którego władze Kremla nie mogą być zadowolone.
Ścięte głowy w Gwatemali
Niezwykle brutalnie zakończyły się porachunki więźniów jednego z zakładów karnych w Gwatemali. Zanim służba więzienna zdołała opanować sytuację, doszło do brutalnego zabójstwa pięciu więźniów, którym obcięto głowy.
Walenie walczą o życie
Na australijskiej plaży trwa nieprzerwanie od soboty akcja ratowania 64 grindwali. Do tej pory udało się uratować 11 osobników. Jednak większości z nich najprawdopodobniej nie uda się powrócić do morza.
Linki: Strona gwna