Z Wikipedii

Boczna droga

Boczne drogi - Pierwsza powieść Joanny Chmielewskiej napisana o i dla rodziny^[1]. Wydana po raz pierwszy w roku 1976, jest dziesiątą powieścią autorki.

Uwaga! W dalszej części artykułu znajdują się szczegóły fabuły lub zakończenia utworu.

Akcja powieści rozpoczyna się od dostarczenia listu Teresy, w którym precyzuje termin swojego przyjazdu do kraju i chęć zwiedzenia miejsc, w których jeszcze nie była. Od pierwszego momentu na lotnisku rodzinę prześladuje dziwny przypadek i dziwny splot wydarzeń.

Przez dietę mamusi Joanny, nasza główna bohaterka jeździła tytułowymi drogami po mleko. Zwiedziły Malbork, Sopot, Kołobrzeg, Władysławowo, Ustkę, Cieszyn, Polanicę i Kudowę. W Górach Stołowych Teresa nagle znika i nikt nie wie gdzie może być. Trwają poszukania opierające się na dedukcji i pytaniu różnych ludzi, co widzieli. Teresa nagle się znajduje, ale się straszliwie okazuje że wie jeszcze mniej niż pozostali bohaterowie. Tu wkracza ukochany Joanny Marek, blondyn wszech czasów, znany już z Romansu Wszechczasów.

Na tajemniczej mapce, była miejscowość w której wychowała się starsza część pokolenia. Dzięki Joannie odkrywają, że Teresę, a później Janka, porwała dawna przedwojenna przyjaciółka Teresy, która miała swoje dość niezbyt czyste interesy i powiązania z okupującym Niemcem. Wszystkie jadą do Tończy, gdzie odkrywają zakopany "skarb" i rozszyfrowują skomplikowaną zagadkę.

Przypisy