Z Wikipedii

Borys Tarasiuk

W czasie wizyty w USA

Borys Iwanowycz Tarasiuk (ukr. Борис Іванович Тарасюк) (ur. 1 stycznia 1949 w miejscowości Dzierżyńsk w obwodzie żytomierskim) – ukraiński politolog, dyplomata i polityk, działacz ukraińskiego ruchu narodowego, lider partii Ludowy Ruch Ukrainy, dwukrotny minister spraw zagranicznych.

Po ukończeniu w 1968 nauki w technikum łączności w Kijowie odbył służbę wojskową. W 1975 ukończył studia w zakresie stosunków międzynarodowych i prawa międzynarodowego Uniwersytetu Kijowskiego im. Tarasa Szewczenki.

Po studiach rozpoczął pracę w dyplomacji. W latach 1975-1981 pełnił funkcje attaché, III, II i I sekretarza w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Od 1981 zajmował stanowiska II i I sekretarza w przedstawicielstwie Ukraińskiej SRR przy Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku. W 1986 został powołany na funkcję I sekretarza Wydziału Organizacji Międzynarodowych MSZ Ukraińskiej SRR, a rok później został instruktorem Wydziału Międzynarodowego Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Ukrainy. W 1990 mianowano go zastępcą naczelnika wydziału głównego radcy MSZ Ukrainy.

W 1991 został kierownikiem sekretariatu i naczelnikiem Wydziału Analiz Politycznych i Koordynacji MSZ Ukrainy. Od marca 1992 był wiceministrem spraw zagranicznych. W grudniu 1994 awansował na stanowisko pierwszego zastępcy ministra spraw zagranicznych. W latach 1995-1998 pełnił funkcję Ambasadora Ukrainy w Belgii, Holandii i Luksemburgu, a od 1997 także szefa ukraińskiej Misji przy NATO. Od kwietnia 1998 do września 2000 stał na czele Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Po zakończeniu pracy w MSZ zaangażował się w działalność naukową, społeczną i polityczną. W lutym 2001 został dyrektorem Instytutu Nauk Społecznych i Stosunków Międzynarodowych Międzyregionalnej Akademii Zarządzania Personelem. Założył także organizację pozarządową Instytut Współpracy Euroatlantyckiej. Przed wyborami do Rady Najwyższej w 2002 związał się z opozycyjnym ugrupowaniem Reformy i Porządek, wchodzącym w skład Bloku Nasza Ukraina Wiktora Juszczenki. W wyborach uzyskał mandat deputowanego Rady Najwyższej, a następnie stanął na czele parlamentarnej Komisji ds. Integracji Europejskiej. W maju 2003 przeszedł do Ludowego Ruchu Ukrainy, stając na czele tego ugrupowania.

Był zaangażowanym krytykiem ówczesnego prezydenta Ukrainy Leonida Kuczmy. Przed wyborami prezydenckimi w 2004 poparł kandydaturę Wiktora Juszczenki. W listopadzie i grudniu 2004 brał aktywny udział w wydarzeniach Pomarańczowej Rewolucji, która miała na celu zmusić ukraińskie władze do ujawnienia prawdziwych wyników wyborów prezydenckich. 25 listopada 2004 wygłosił przemówienie w polskim Sejmie, w którym poprosił, aby Polska nie akceptowała wyników wyborów na Ukrainie.

Po zwycięstwie wyborczym Wiktora Juszczenki i utworzeniu rządu Julii Tymoszenko w lutym 2005 objął w nim urząd ministra spraw zagranicznych. Swoje stanowisko zachował także w powołanym we wrześniu 2005 rządzie Jurija Jechanurowa. W wyborach parlamentarnych w marcu 2006 ponownie uzyskał mandat deputowanego jako kandydat Bloku Nasza Ukraina. Mimo porażki wyborczej Naszej Ukrainy zachował stanowisko szefa MSZ w rządzie Wiktora Janukowycza. Wkrótce wszedł w spór z kierownictwem gabinetu wokół priorytetów polityki zagranicznej Ukrainy.

1 grudnia 2006, głosami wspierającej rząd koalicji (m.in. Partii Regionów), został odwołany przez parlament z pełnionej funkcji. Decyzja Rady Najwyższej zapoczątkowała spór kompetencyjny między prezydentem, rządem i parlamentem. Opozycyjna Nasza Ukraina uznała, że odwołanie ministra było niezgodne z Konstytucją. Sam minister 4 grudnia 2006 złożył do Sądu Rejonowego w Kijowie skargę na decyzję parlamentu. Dzień później Sąd ten podważył decyzję parlamentu, a prezydent wydał dekret przedłużający jego pełnomocnictwa na stanowisku szefa MSZ. Borys Tarasiuk nie był jednak wpuszczany na posiedzenia rządu. Do Sądu Konstytucyjnego wpłynęły zapytania: Naszej Ukrainy o zgodność z Konstytucją decyzji Rady Najwyższej o odwołaniu Borysa Tarasiuka oraz rządu Wiktora Janukowycza o zgodność z Konstytucją dekretu Wiktora Juszczenki. 4 stycznia 2007 Sąd Apelacyjny w Kijowie skierował jego sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy. Ten odłożył podjęcie decyzji do czasu otrzymania dokumentów z Sądu Konstytucyjnego. 30 stycznia 2007 Borys Tarasiuk zwrócił się do prezydenta z prośbą o odwołanie ze stanowiska. Dymisja została przyjęta.

Po odejściu z rządu jako przewodniczący Ludowego Ruchu Ukrainy podpisał porozumienie o wejściu w skład proprezydenckiej koalicji wyborczej Nasza Ukraina - Ludowa Samoobrona. W przedterminowych wyborach parlamentarnych we wrześniu 2007 po raz trzeci uzyskał mandat deputowanego Rady Najwyższej.

W październiku 2007 wezwał prezydenta do wydania dekretu uznającego UPA za stronę walczącą o niepodległość państwa. Wystąpienie Tarasiuka jako przewodniczącego Ludowego Ruchu Ukrainy przypadło w tygodniu poprzedzającym 65. rocznicę powstania UPA^[1].

Od wielu lat Borys Tarasiuk jest zwolennikiem euroatlantyckiej orientacji w polityce zagranicznej Ukrainy. Opowiada się za integracją Ukrainy ze strukturami Unii Europejskiej i NATO.

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Nota biograficzna na portalu vlada.kiev.ua

[edytuj] Przypisy

1. ↑ Tarasiuk do Juszczenki: Uznać UPA za bojowników o niepodległość, portal gazeta.pl z 12 października 2007

p • d • e

Pierwszy rząd Julii Tymoszenko (luty - wrzesień 2005)

W dniu powstania
Ołeksandr Baraniwskyj • Roman Bezsmertnyj • Oksana Biłozir • Jewhen Czerwonenko • Anatolij Hrycenko • Pawło Ihnatenko • Anatolij Kinach • Wiaczesław Kyryłenko • Jurij Łucenko • Stanisław Nikołajenko • Jurij Pawłenko • Iwan Płaczkow • Mykoła Poliszczuk • Wiktor Pynzenyk • Ołeh Rybaczuk • Wołodymyr Szandra • Borys Tarasiuk • Serhij Teriochin • Mykoła Tomenko • Julia Tymoszenko • Roman Zwarycz • Dawid Żwania
Późniejsi członkowie rządu
Wiktor Topołow

 

p • d • e

Drugi rząd Wiktora Janukowycza (sierpień 2006 - grudzień 2007)

W dniu powstania
Mykoła Azarow • Jurij Bojko • Wiktor Bałoha • Wasyl Dżarty • Anatolij Hołowko • Anatolij Hrycenko • Wiktor Janukowycz • Andrij Klujew • Ihor Lichowyj • Jurij Łucenko • Wołodymyr Makucha • Jurij Melnyk • Stanisław Nikołajenko • Mychajło Papijew • Jurij Pawłenko • Jurij Poljaczenko • Mykoła Rudkowski • Wołodymyr Rybak • Dmytro Tabacznyk • Borys Tarasiuk • Iwan Tkalenko • Anatolij Tołstouchow • Serhij Tułub • Roman Zwarycz
Późniejsi członkowie rządu
Jurij Bogucki • Wasyl Cuszko • Jurij Hajdajew • Arsenij Jaceniuk • Wołodymyr Jacuba • Anatolij Kinach • Wiktor Korż • Ołeksandr Kuźmuk • Ołeksandr Ławrynowycz • Ołeksandr Popow • Wołodymyr Radczenko • Wiktor Slauta • Nestor Szufrycz