Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (Niemcy) - Google

Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (Niemcy)

Z Wikipedii

(Przekierowano z CDU)
Skocz do: nawigacji, szukaj
Na tę stronę wskazuje przekierowanie ze strony CDU. Zobacz też: CDU - portugalska partia polityczna.
Christlich Demokratische Union Deutschlands
Lider Angela Merkel
Data zaÅ‚ożenia 1870 (Partia Centrum)
1945 (CDU)
Adres siedziby Klingelhöferstraße 8
D-10785 Berlin
Ideologia polityczna ChrzeÅ›cijaÅ„ska demokracja,
Konserwatyzm
Liczba członków 544 366 (lipiec 2007)
Członkostwo
międzynarodowe		 Międzynarodówka Chadecka
Europejska Grupa Parlamentarna Europejska Partia Ludowa
Młodzieżówka Junge Union (Młoda Unia)
Barwy czarny i pomarańczowy
Obecni posÅ‚owie (%) 180 (27,8%)
www.cdu.de

Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna, niem. Christlich Demokratische Union Deutschlands, CDU - niemiecka partia polityczna, założona po II wojnie światowej. Partia określa się mianem centroprawicowej, nawiązuje do konserwatyzmu i chrześcijaństwa. CDU nie istnieje w Bawarii ponieważ w tym kraju związkowym działa partia o podobnym charakterze, CSU. Na szczeblu ogólnokrajowym partie te współdziałają, występując jako CDU/CSU; pomimo tego każde z ugrupowań zachowuje swoją własną strukturę. Tworzą wspólną frakcję w niemieckim parlamencie i nie prowadzą przeciwko sobie żadnych działań. Połączenie CDU i CSU nazywane jest powszechnie Unią.

Zwolennicy CDU to katolicy i protestanci, członkowie wszystkich klas ekonomicznych. Jednakże nacisk kładziony przez te ugrupowanie na religię osłabł w ostatnich latach, a program tej partii jest bardziej pragmatyczny niż ideologiczny. W dzisiejszych czasach młodzieżówka tej partii rozdaje od czasu do czasu podczas różnych akcji prezerwatywy młodym ludziom. Wielu biskupów katolickich uważa, że partia powinna zarzucić człon "chrześcijański" w swojej nazwie.

Spis treści

[edytuj] Historia

Korzenie CDU sięgają Partii Centrum, założonej w 1870, w celu promowania interesów niemieckich katolików. Ugrupowanie to odegrało ważną rolę, uczestnicząc w większości rządów ostatnich lat Cesarstwa Niemieckiego oraz w czasie Republiki Weimarskiej. Została jednak rozwiązana w 1933 roku.

Ten artykuł jest częścią serii
Polityka Niemiec
 p â€¢ d â€¢ e 
Prawo
WÅ‚adza wykonawcza
WÅ‚adza ustawodawcza
WÅ‚adza sÄ…downicza
Podział terytorialny
Partie polityczne
Wybory

CDU została założona po II wojnie światowej przez byłych członków Partii Centrum, jednak jej głównym celem było zjednoczenie nie tylko katolików, ale również protestantów we wspólnym wyznaniowym i konserwatywnym ugrupowaniu. Jej pierwszym liderem, jak również kanclerzem Niemiec był Konrad Adenauer. CDU była partią dominującą na niemieckiej scenie politycznej w latach 1949-1963. W 1963 Ludwig Erhard zastąpił Adenauera na stanowisku kanclerza i szefa partii. Później miała miejsce recesja roku 1966. Doprowadziła ona do utraty przez CDU części zwolenników, co zmusiło ją do zawiązania koalicji z socjaldemokratyczną SPD. Kanclerzem został Kurt Georg Kiesinger z CDU.

Jednakże w 1969 SPD utworzyła koalicję z kolei z FDP, a Unia utraciła swą dominującą pozycję na następne 13 lat. W tym czasie partyjni ideolodzy stworzyli nowe ekonomiczne i dotyczące spraw polityki zagranicznej, wytyczne. W 1982 roku FDP zawiązała koalicję z CDU. Kanclerzem został Helmut Kohl. W drugiej połowie lat 80. XX wieku partia utraciła część poparcia na rzecz nowej, skrajnie prawicowej partii Die Republikaner. CDU odzyskała jednak dawną popularność wraz z rokiem 1989 i upadkiem Muru Berlińskiego.


Polityka partii z lat 80. XX wieku ukierunkowana była na zjednoczenie Niemiec (co ostatecznie udało się zrealizować w 1990 r.). W 1990 roku CDU połączyła się ze swoim wschodnioniemieckim odpowiednikiem o tej samej nazwie. Sukcesami partii były również działania na rzecz poprawy stosunków z sąsiadami, głównie z Francją oraz Polską (Kohl spotykał się m.in. z Mitterrandem i Mazowieckim). W 1990 roku miały miejsce wybory w zjednoczonych już Niemczech - Kohl ponownie został kanclerzem, jednak CDU utraciła wiele ze swojej popularności z powodu ekonomicznej recesji w byłym NRD i wzrostu podatków na Zachodzie. Jednak Unia odniosła ponowne zwycięstwo w wyborach w 1994 roku.

Zasłużony dla partii Kohl był jednak zamieszany w afery finansowe, co znacznie popsuło reputację partii. Był on jej przewodniczącym do czasu porażki w wyborach z 1998 roku, kiedy zastąpił go Wolfgang Schäuble. Ten jednak zrezygnował z przywództwa w 2000, na skutek skandalu finansowego w łonie CDU. Jego następczynią została Angela Merkel. W wyborach 1998 roku CDU uzyskała 28.4% głosów (CSU - 6.7%), a w 2002 - 29.5% (CSU - 9.0%). Unia odniosła zwycięstwo w wyborach 2005 roku, jednak nie na tyle wysokie, aby rządzić samodzielnie. Z tego powodu powstała tzw. Wielka Koalicja, utworzona z SPD. Problemem było to, iż oba ugrupowania domagały się fotela kanclerza. Po trzech tygodniach negocjacji ustalono, iż Merkel zostanie kanclerzem, a SPD otrzyma 8 z 16 stanowisk ministerialnych. Umowa koalicyjna została podpisana 14 listopada. Merkel została wybrana kanclerzem przez większość deputowanych (397 do 217) nowo zebranego Bundestagu 22 listopada 2005.

[edytuj] Program

Zgodnie ze stroną internetową Unii, jest ona ugrupowaniem bazującym na chrześcijaństwie, wprowadzającym w życie zasady chadeckie i dążącym do "zjednoczenia katolików i protestantów, konserwatystów i liberałów, propagatorów chrześcijańskich idei społecznych oraz mężczyzn i kobiety z różnych regionów, klas społecznych i tradycji demokratycznych". Członkowie CDU wierzą, iż ludzkość odpowiedzialna jest wobec Boga za podtrzymywanie chrześcijańskich ideałów i dbałość o stan środowiska naturalnego. Partia opowiada się również za popieraniem wolności i godności wszystkich osób, włączając w to równość praw kobiet i mężczyzn, w tym także niepełnosprawnych. W kwestiach gospodarczych, partia ma program socjalliberalny, opowiada się za utrzymaniem podatków dochodowych progresywnych, dotacjami ze strony państwa dla kultury, edukacji itd. Chce jednak zmian w systemie rent i zasiłków. CDU opowiada się za wolnością ekonomiczną i prorynkową Unią Europejską, popierając integrację europejską. Jednakże silnie sprzeciwia się członkostwie Turcji w UE. Zdaniem kierownictwa partyjnego kraj ten nie byłby w stanie zagwarantować przestrzegania praw człowieka względem mniejszości chrześcijańskiej zamieszkującej jego tereny.

Tradycyjnie, pośród zwolenników CDU wyróżnić można trzy orientacje ideowe, przez długi czas posiadające mniej więcej podobne wpływy w partii:

  • chrzeÅ›cijaÅ„sko-socjalna - popularna poÅ›ród katolickiej klasy robotniczej, opowiadajÄ…ca siÄ™ za wiarÄ… i sprawiedliwoÅ›ciÄ… spoÅ‚ecznÄ… postrzeganÄ… przez pryzmat rzymskokatolickiej wizji czÅ‚owieka,
  • umiarkowanie nacjonalistyczno-konserwatywna - rozpowszechniona przede wszystkim na terenach wiejskich i maÅ‚ych miastach, kÅ‚adÄ…ca nacisk na obronÄ™ tradycyjnej niemieckiej kultury i wartoÅ›ci
  • wolnorynkowo-liberalna - popularna poÅ›ród biznesmanów, skupiajÄ…ca siÄ™ na wolnoÅ›ci ekonomicznej i gospodarczej.

We wszystkich tych orientacjach mocno zarysowany był antymarksizm. W ostatnich latach orientacja liberalna najwyraźniej stała się najsilniejsza.

Główni przeciwnicy CDU na niemieckiej scenie politycznej to socjaldemokraci z SPD, postkomuniści z Die Linkspartei. oraz lewicowy Związek 90/Zieloni. Liberalna FDP postrzegana jest jako naturalny partner koalicyjny dla Unii (choć w przeszłości bywało inaczej, kiedy to CDU miała wizerunek ugrupowania bardziej konserwatywnego w kwestiach gospodarczych).

[edytuj] Struktura wewnętrzna

ChrzeÅ›cijaÅ„ska demokracja  p â€¢ d â€¢ e 

[edytuj] Członkowie

CDU liczy sobie 574,526 członków (stan na 2 lutego 2005 r. 25.2% to kobiety. Liczba kobiet w szeregach partyjnych jest proporcjonalnie wyższa w krajach b. Niemiec Wschodnich - 29.2%, podczas gdy w b. Niemczech Zachodnich wynosi 24.8%. Przed 1966 rokiem liczbę członków tej partii podawano tylko szacunkowo. Później zaczęto podawać je na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

[edytuj] Dane na temat organizacji partyjnych w poszczególnych landach

Land Przewodniczący Członków
Badenia-Wirtembergia Günther Oettinger 79,000
Berlin Ingo Schmitt 13,000
Brandenburgia Jörg Schönbohm 7,000
Brema Bernd Neumann
Hamburg Dirk Fischer
Hesja Roland Koch
Meklemburgia-Pomorze Przednie Eckhardt Rehberg 7,000
Dolna Saksonia Christian Wulff
Nadrenia Północna-Westfalia Jürgen Rüttgers 185,000
Nadrenia-Palatynat Christian Baldauf
Saara Peter Müller 22,000
Saksonia Georg Milbradt 15,000
Saksonia-Anhalt Thomas Webel 9,000
Szlezwik-Holsztyn Peter Harry Carstensen 30,000
Turyngia Dieter Althaus 13,000

[edytuj] Bastiony partyjne

Tradycyjnymi terenami, w których pozycja CDU jest silna są wiejskie i/lub katolickie regiony, takie jak Eifel, Münster, Sauerland, Fulda, Szwabia, Emsland, Nordfriesland, Pomorze Przednie, jak również obszary Saksonii, Eichsfeld, Taunus oraz mniejsze miasta takie jak Baden-Baden, Konstancja i Pforzheim. Małym poparciem partia cieszy się w Bremie, Brandenburgii i Wschodnim Berlinie. Niemniej jednak CDU uzyskała większość absolutną podczas ostatnich wyborów w mieście Hamburg, które było tradycyjnym bastionem socjaldemokratów.

[edytuj] Stosunki z CSU

Siostrzana partia CSU działa tylko na terenie Bawarii. Razem z nią CDU tworzy wspólną grupę w Bundestagu. Nazywana jest ona CDU/CSU, lub (nieformalnie) "Unią". Jej podstawą jest porozumienie międzypartyjne nazywane Fraktionsvertrag. Młodzieżówka jest wspólna dla obu ugrupowań. Jest to Junge Union.

W sprawach wagi państwowej i ogólnopaństwowych wyborów CDU i CSU ściśle ze sobą współpracują i wzajemnie koordynują poczynania, jednak pozostają prawnie i organizacyjnie oddzielnymi partiami. Różnice pomiędzy CDU i bardziej konserwatywną CSU czasem doprowadzają do spięć. Najpoważniejsze miało miejsce w 1976 roku, kiedy to CSU pod przywództwem Franza Josefa Straußa zakończyło sojusz z CDU podczas konferencji partyjnej w Wilbad Kreuth. Decyzja ta została wkrótce potem zmieniona, zaraz po tym jak CDU zagroziła desygnowaniem kandydatów konkurencyjnych względem CSU w Bawarii.

Relacje pomiędzy CDU a CSU są historycznie paralelne do dawnych niemieckich partii chadeckich - katolickiej Partii Centrum i Bawarskiej Partii Ludowej jako jej lokalnego wariantu.

[edytuj] PrzewodniczÄ…cy CDU

[edytuj] PrzewodniczÄ…cy frakcji CDU/CSU w Bundestagu

[edytuj] Kanclerze Niemiec z CDU

[edytuj] Zobacz też

[edytuj] Linki zewnętrzne

Flaga Niemiec
p â€¢ d â€¢ e
Partie polityczne Niemiec

Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (CDU) (180) • Unia Chrześcijańsko-Społeczna (CSU) (46) • Socjaldemokratyczna Partia Niemiec (SPD) (222) • Wolna Partia Demokratyczna (FDP) (61) • Die Linke (54) • Związek 90/Zieloni (51)

 

ÅšWIAT 24/7
Schwytanie byłego przywódcy Serbów bośniackich Radovana Karadzicia, podróż Baracka Obamy na Bliski Wschód i do Europy oraz Komisja Europejska, która grozi USA w sprawie wiz - to najważniejsze zagraniczne tematy, o których pisaliśmy w ostatnim tygodniu w tvn24.pl.
Pijana kobieta wymusiła lądowanie samolotu
26-letnia pijana Brytyjka usiłowała wydostać się z lecącego na wysokości 10 tys. metrów samolotu. Próby otwarcia drzwi skończyły się awaryjnym lądowaniem.
Piraci porwali 8 obcokrajowców
W sobotni poranek piraci porwali 8 pracowników kompanii naftowej w delcie Nigru. W ciągu ostatnich 48 godzin już 16 naftowców znalazło się w rękach porywaczy.
Obama dziękuje Wielkiej Brytanii
Demokratyczny kandydat na prezydenta USA Barack Obama gości w sobotę w Londynie. Podczas rozmowy z Gordonem Brownem podkreślił "silne i trwałe związki" między USA i Wielką Brytanią.
Karadżić zmieniał tożsamość i podróżował po Europie
Ukrywający się przez 13 lat były przywódca bośniackich Serbów Radovan Karadżić, co najmniej sześć razy zmienił tożsamość, bywał we Włoszech pod fałszywym nazwiskiem - pisze w sobotę "Corriere della Sera", powołując się na nieoficjalne doniesienia.
Linki: Strona g³ówna