Z Wikipedii

Współrzędne: 50°24' N 04°26' E50.4 4.4333333 (Charleroi)

Charleroi
Państwo	Belgia
Region	Walonia
Burmistrz	Jean-Jacques Viseur
Powierzchnia	102,08 km²
Położenie	50° 24' N 04° 26' E
Ludność (2006) • liczba ludności • gęstość • aglomeracja	201 300 1 972 os./km² 421 586
Nr kierunkowy	071
Kod pocztowy	6000
Miasta partnerskie	Hirson Saint-Junien Schramberg Waldkirch (powiat Emmendingen) Manoppello Casarano Follonica Himeji Donieck Pittsburgh
Położenie na mapie Belgii Charleroi
Strona internetowa

Charleroi – miasto w zachodniej Belgii, w prowincji Hainaut. Leży na północno-zachodnim krańcu wyżyny Condruzien Plateau (Ardeny), nad rzeką Sambrą (lewy dopływ Mozy). Mieszkańcy miasta są nazywani Carolos.

[edytuj] Historia

[edytuj] Początki

Obszar Charleroi był zamieszkany już w czasach prehistorycznych. Kilka budynków publicznych, świątyń i will wzniesiono na terenie w czasach rzymskich. Odnaleziono także miejsca pochówku. Pierwsza pisemna wzmianka o miejscu zwanym Charnoy pochodzi z IX wieku, mowa w niej o przekazaniu opactwa Lobbes i listę różne sąsiadujące miasta i powiązane z nimi dziesięciny. W średniowieczu Charnoy było tylko jedną z małych wiosek, liczącą nie więcej niż 50 mieszkańców, położoną w hrabstwie Namur.

[edytuj] Powstanie miasta

Historia miasta Charleroi zaczyna się w roku 1666. Wiosną tegoż toku Francisco Castel Rodrigo, gubernator Niderlandów w służbie pięcioletniego Karola II, skonfiskował te tereny lokalnym lordom, by wybudować fortecę nad Sambrą. We wrześniu zmieniono nazwę z Charnoy na Charles-Roy, na cześć Karola II. W rejestrze parafii w Charnoy z roku 1666 znaleźć można chronostych FVNDATVR CAROLOREGIVM (MLCDVVVI). Rok później armia Ludwika XIV pod dowództwem Turenne obległy nieukończoną fortecę. Sebastian Vauban dokończył budowy fortyfikacji; przyszłe miasto otrzymało przywileje; zbudowano most na rzecze, a wolna ziemie została rozdzielona pomiędzy mieszkańców.

[edytuj] Od roku 1666 do Rewolucji belgijskiej

Krótko po powstaniu miasto zostało oblężone przez Holendrów, przekazane Hiszpanom w roku 1678 (Traktat w Nijmegen), zdobyte przez Francuzów w 1693, następnie znów przekazane Hiszpanom w 1698 (traktat w Rijswijk), kolejno przejęte przez Francuzów, Holendrów i Austriaków w 1714 (Traktat z Baden). Francuski książę Conti zajął ponownie miasto w 1745, ale zostało one oddane Austrii w 1748 roku. Wtedy rozpoczął się okres dobrobytu pod rządami Józefa II. Węgiel, szkło i stal były podstawą przemysłu, który powstał w poprzednich stuleciach i teraz mógł się rozwijać.

Problemy zaczęły się ponownie w roku 1790, kiedy wojna domowa doprowadziła do powstania Zjednoczonych Niderlandów. Austriacy okupujący miasto zostali zmuszeni do wycofania po bitwie o Jemappes (6 listopada 1792), ale powrócili cztery miesiące później. 12 czerwca 1794 roku armia francuskich rewolucjonistów pod wodzą Jean-Baptiste Jourdana zajęła Charleroi i odniosła zwycięstwo w dedykującej bitwie pod Fleurus. Miasto przyjęło rewolucyjną nazwę Libre-sur-Sambre (w użyciu do roku 1800). Napoleon spędził w Charleroi kilka dni w lipcu 1815 roku, przed bitwą pod Waterloo. Po porażce cały ten teren został zaanektowany przez Holandię, a wokół miasta zbudowano nowe mury obronne.

[edytuj] Od roku 1830 do dziś

Rewolucja belgijska w 1830 roku rozpoczęła nowy okres dobrobytu, ciągle oparty głównie na szkle, metalurgii i węglu, w związku z czym region ten otrzymał nazwę "Czarny kraj" (po francusku Pays Noir). Po rewolucji przemysłowej Charleroi skorzystało na zwiększeniu zużycia koksu w przemyślne metalurgicznym. Ludzie z całej Europy przyjeżdżali do Charleroi zwabieni perspektywami ekonomicznymi, w związku z czym liczba mieszkańców gwałtownie wzrosła. W 1871 roku mury obronne zostały rozebrane. Ze względu na strategiczne położenie miasta nad Sambrą, w czasie I wojny światowej toczyły się o nie ciężkie walki. Po II wojnie światowej w mieście upadł ciężki przemysł. Obecnie razem z najbliższymi gminami, Charleroi jest największym miastem w Walonii i czwartym pod względem wielkości miastem w Belgii.

[edytuj] Gospodarka

Do 1990 główny ośrodek południowobelgijskiego zagłębia węglowego. Wokół miasta znajduje się sporo hałd. Rozwinięty przemysł ciężki: hutnictwo żelaza i stali, a także ołowiu, ponadto przemysł maszynowy, elektrotechniczny (produkcja urządzeń elektrycznych), lotniczy (firma SABCA), chemiczny (zakłady koncernu Solvay), a także materiałów budowlanych (głównie szklarskich) i spożywczy. Port śródlądowy połączony kanałem z Antwerpią i Brukselą. Duży węzeł kolejowy i drogowy. Instytut nauk politycznych (założony 1885), politechnika.

[edytuj] Lotnisko

Z portu lotniczego Charleroi Brussels South (Charleroi Bruxelles Sud) korzystają tanie linie lotnicze Ryanair (loty do 35 portów lotniczych, m.in do Gdańska, Wrocławia, Dublinu, Barcelony, Madrytu, Turynu, Walencji i Wenecji^[1]), Wizz Air (loty do Budapesztu, Bukaresztu, Katowic, Sofii i Warszawy^[2]) oraz włoski przewoźnik OnAir oferujący sezonowe loty do Pescari we Włoszech.

Lotnisko obsługuje drugi terminal pasażerski. Poprzedni (zbyt mały) został zastąpiony w 2007 roku. Przy czym, nowy zbudowano po drugiej stronie pasa startowego, w odległości kilku kilometrów od pierwszego. Decyzja ta budzi do dziś wiele kontrowersji. Po pierwsze, stary terminal został zupełnie porzucony, co nie jest typową praktyką (zwykle nowy terminal dobudowuje się do starego i powiększa w ten sposób wspólną powierzchnię). Po drugie - lotnisko w Charleroi stało się w wyniku tej decyzji jednym z niewielu na świecie, na którym samoloty nadlatujące z północnego-wschodu po wylądowaniu wykonują pętlę z obrotem o 270 stopni i przed dotarciem do terminala pasażerskiego ponownie przecinają pas startowy (w takim samym stopniu dotyczy to samolotów startujących w kierunku północ-wschód). Według wielu specjalistów jest to zbyt duże, niepotrzebne ryzyko (patrz ilustracja obok).

[edytuj] Transport

[edytuj] Komunikacja miejska

Komunikację miejską zapewnia waloński przewoźnik TEC (Transport En Commun). Region Charleroi jest obsługiwany przez linie autobusowe i system pre-metra (Métro Léger de Charleroi). Pre-metro jest znane z przejęcia jednej z niewielu istniejących kolejek wąskotorowych zwanych Vicinal, dawnej belgijskiej sieci tramwajowej.

[edytuj] Metro: nierealizowane plany

TEC Light Rail Métro jest sławna gdyż część linii nie została wybudowana, niektóre wybudowano częściowo, a inne wybudowano, ale nigdy nie oddano do użytku. W latach 60. zaplanowano sieć linii kolejowych długości 48 km, operujących na liniach regularnych kolei, składającą się z ośmiu linii rozchodzących się promieniście od centrum w stronę przedmieść. Jednakże zbudowano i oddano do użytku tylko jedną całą linię (do Petria), część inne linii (do Gilly) i trzy czwarte pętli. Infrastruktura ta powstała w latach 1976 - 1996. Wysokie koszty budowy, upadek przemysłu ciężkiego i kwestionowanie zakresu projektu w porównaniu do aktualnych potrzeb są powodami nieukończenia planu.

Dokończenie pętli i linii Gilly do Soleilmont jest zaplanowane na najbliższe pięć lat. Część innego odgałęzienia (do Châtelet) zostało ukończone, ale nigdy nie oddane do użytku i prawdopodobnie nigdy nie zostanie otwarte ani ukończone.

[edytuj] Zwiedzanie

• Beffroi, która znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
• Maison Dorée zbudowana w 1899 roku przez architekta Alfreda Frère'a. Nazwa tego budynku pochodzi od złotego sgraffito zdobiącego fasadę.
• Muzea (szkła, sztuki, fotografii)

[edytuj] Urodzeni w Charleroi

• François-Joseph Navez, malarz (XVIII wiek)
• Jules Destrée, prawnik i polityk (urodzony w Marcinelle, XIX wiek)
• Joseph Maréchal, filozof (XIX wiek)
• Fernand Verhaegen, malarz (urodzony w Marchienne-au-Pont, XIX wiek)
• Georges Lemaître, ksiądz i astronom (XIX wiek)
• Marcel Thiry, poeta (XIX wiek)
• Chantal Mouffe, teoretyk polityki (XX wiek)
• Joëlle Milquet, polityk (XX wiek)
• Fabrice Lig, producent muzyczny (XX wiek)

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona internetowa miasta
• Nieoficjalna historia tramwajów w Charleroi (po francusku)
• Zdjęcia nie używanej linii metra

Przypisy