Cremaster

Z Wikipedii

Cremaster - cykl pięciu filmów Matthew Barneya, noszących tytuły kolejno od Cremaster 1 do Cremaster 5. Filmy powstały w latach (1994–2002).

Spis treści

1 Tytuł
2 Charakterystyka
3 Cykl
4 Kopie filmu
5 "Cremaster" w Polsce
6 Linki zewnętrzne
- 6.1 Linki zewnętrzne / uzupełniające

[edytuj] Tytuł

"Cremaster" zawdzięcza swoją nazwę mięśniowi występującego u obu płci tzw. dźwigacz jądra (łac. musculus cremaster). Na funkcji tego mięśnia autor oparł całą koncepcję cyklu. Matthew Barney dokonał jej wizualizacji za pomocą prostego schematu trzech stanów potencjału, który stał się z czasem znakiem rozpoznawczym samego autora jak i ikoną wszystkich Cremaster.

Według autora potencjał ma trzy stany skupienia: pierwszy pierwotny i pełny symbolizowany przez poziomą linię, drugi "podniesiony" symbolizujący żeńską stronę pokazany poprzez wygięty ku górze łuk, oraz "opuszczony", męski pokazany poprzez łuk skierowany do dołu. Dodatkowo każda z części posiada jeszcze własny symbol odnoszący się bezpośrednio do jej treści.

[edytuj] Charakterystyka

Główny symbol Cremastera.

Schematyczna wizualizacja trzech stanów potencjału:
* Pełen (pozioma linia)
* Uniesiony / żeński (łuk ponad poziomą linią)
* Opuszczony / męski (łuk poniżej poziomej linii)

Barney, zafascynowany cielesnością, ćwiczeniem ludzkich ograniczeń, zaglądając do swoich obsesji i badając seksualność oraz potencjał kreacji stworzył bezprecedensowy cykl prac wykraczających poza samo wideo-art. Cykl to również liczne fotografie, instalacje, rzeźby. Autor stworzył własny niemal mitologiczny i często bardzo skomplikowany język, jakim porozumiewa się z widzem. Autor wierzy do tego stopnia w uniwersalność swojego przekazu, że zabrania wyświetlania swoich filmów z tłumaczeniem na inne języki. W filmie ważny jest każdy element, nawet to gdzie i w jaki sposób jest wyświetlany. Barney, sam określa czas projekcji i osobiście nadzoruje miejsca projekcji łącząc je z wystawami innych swoich prac. Film wyświetlany jest regularnie w kilku galeriach sztuki na terenie USA.

Autor w każdej części w kolejności powstawania, podnosił wyraźnie poziom merytoryczny i techniczny prezentowanego obrazu swoich wizji. Pomimo braku continuum w kolejności wykonywanych prac, do końca pozostał wierny jedynie swojej wizji, konsekwentnie budując świat Cremaster dając upust swojej niczym nie ograniczonej kreacji. Dbając o każdy szczegół podczas wszystkich ujęć i wcielając się w najważniejsze role. Sam wykonał też większość numerów kaskaderskich - m.in. we wszystkich scenach wspinaczki po piętrach muzeum Guggenheima w Nowym Jorku ("Cremaster 3") i na operowej scenie w Budapeszcie ("Cremaster 5"). Kaskader zastąpił go jedynie w scenie ujeżdżania byka ("Cremastera 2").

Elementami charakterystycznymi dla całego cyklu są organiczne rzeźby wykonane z białej substancji podobnej do wazeliny, odwołania do symboliki i rytuałów lóż masońskich, nawiązania do życia i kariery prestidigitatora Harry Houdiniego, a także skomplikowanych układów tanecznych nawiązujących do prac Leni Riefenstahl. Ze względu na pochodzenie i dzieciństwo autor nie stroni od symboliki mormońskiej przywołując przy okazji postać znanego amerykańskiego zabójcy Garyego Gilmore'a z lat 70. skazanego na kare śmierci. Matthew Barney w filmach buduje nastrój poprzez obsesyjne nagromadzenia pozornie bezsensownych czynności, wykonywanych z ogromnym namaszczeniem przez głównych bohaterów.

W filmie Barney wykorzystał też odwołania do współczesnych mu postaci (przyp. autora - swego rodzaju ikon). Przykładem może być postać kobiecego alter ego granego przez kaleką Aimee Mullins (modelka i sportsmenka wymieniona przez magazyn "People" na liście 50 najpiękniejszych ludzi na naszej planecie, która w wyniku wypadku przeszła amputację obu nóg poniżej linii kolan), Dave Lombardo, ex-lider i perkusista zespołu Slayer z którym to ponoć przed śmiercią chciał porozmawiać Gary Gilmore w ostatniej ostatnia woli skazanego na śmierć, który to w filmie oblepiony rojem pszczół recytuje słowa Gilmore'a z więziennego pamiętnika, szwajcarska aktorka Ursula Andress, która zapisała się w historii popkultury jako pierwsza dziewczyna Bonda - agenta 007 w roli królowej śpiewającej arję po węgiersku, której Matthew Barney składa pożegnalny pocałunek, pisarz Norman Mailer wcielający się w postać Harry Houdiniego, który w rzeczywistości w swojej książce "Pieśń kata" opisał historię mordercy mormona Gary Gilmore'a, oraz słynny amerykański rzeźbiarz Richard Serra.

Cremaster to świat w którym autor przekazuje nam efekty próby zmierzenia się ze swoim potencjałem, ideą dwupłciowej natury człowieka (w filmie hybrydalne postaci nie posiada określonych narządów płciowych) hołubiąc własną seksualnością, kondycją i budową swojego ciała, tworząc ekscentryczne i mitycznie postmodernistyczne obrazy-rzeźby-fetysze. Cremaster nosi znamiona przedsięwzięcia w stylu wagnerowskim - dzieła totalnego, które od samego początku bardziej kojarzono z ciągiem halucynacji niż filmem w klasycznym tego słowa znaczeniu, halucynacjami o sennej logice. Autor o cyklu mówi, że są one "próbą odnalezienia przestrzeni swobody, przestrzeni pomiędzy formą, a bezforemnością, uchwycenia chwili, w której rzeczywistość nie jest jeszcze jasno zdefiniowana". Filmy Barneya można odczytać jako akt bądź próba wyswobodzenia wyobraźni i wyimaginowanego ciała, uwolnienia jej od wszelkich ograniczeń i zahamowań co jest ewidentnym odniesieniem do Houdiniego i jego umiejętności oswobadzania się ze śmiertelnych pułapek, łańcuchów i wydostawania się z zamkniętych sejfów w niewytłumaczalny sposób.

[edytuj] Cykl

Poszczególne elementy cyklu powstawały w następującej kolejności: w kolejności:

"Cremaster 4" (1995),
"Cremaster 1" (1996),
"Cremaster 5" (1997),
"Cremaster 2" (1999),
"Cremaster 3" (2002).

Łączny czas trwania całego cyklu wynosi dokładnie 400 min..