Z Wikipedii

Czasownik – część mowy przedstawiająca dziejące się czynności oraz niektóre stany, w zdaniu tworzy orzeczenie. Nie w każdym języku da się wyróżnić jasną klasę czasowników, np. w języku japońskim przymiotniki mają wiele właściwości charakterystycznych dla czasowników.

[edytuj] Podział

[edytuj] Aspekt

W języku polskim (oraz innych językach słowiańskich) zasadniczo wyróżnia się dwa sposoby (aspekty) oddawania czynności i stanów, wyrażane przez czasowniki:

• niedokonane, np. uczyć siÄ™, pracować, myć;
• dokonane, np. nauczyć siÄ™, napracować, umyć.

[edytuj] Iteratywność

W gramatykach niektórych języków (w tym m.in. języka polskiego) wyróżnia się ponadto czasowniki jednokrotne np. chodzić, czytać, spać, oraz wielokrotne (tzw. iterativa), np. chadzać, czytywać, sypiać.

[edytuj] Rodzaje czasownika

• liczba pojedyncza
  • rodzaj mÄ™ski
  • rodzaj żeÅ„ski
  • rodzaj nijaki
• liczba mnoga
  • rodzaj mÄ™skoosobowy
  • rodzaj niemÄ™skoosobowy

[edytuj] Odmiana

Według tradycyjnego ujęcia czasowniki odmieniają się (koniugują) przez czasy, tryby, aspekty, strony, liczby, osoby i rodzaje.

[edytuj] Imiesłowy

W wielu językach indoeuropejskich niektóre formy czasowników (imiesłów, gerund) przybierają pewne cechy uznawane za typowe dla innych części mowy. Dla przykładu polskie formy imiesłowu przymiotnikowego czynnego, typu mieszkający, czytający, itp., uważane są za formy czasownikowe, przypadki (mieszkającego, czytającemu, itp.). Podobnie formy imiesłowu przymiotnikowego biernego, takie jak np. zbudowany, robiony - mają cechy przymiotników i także odmieniają się przez przypadki. Analogiczna sytuacja występuje także w innych językach, np. angielskie building, downloaded, niemieckie das Essen itd.

[edytuj] Zobacz też

• bezokolicznik
• czasownik Å‚aciÅ„ski
• czasownik wsteczny
• czasownik posiÅ‚kowy
• supinum