Dioklecjan - Google

Dioklecjan

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Dioklecjan
Imiona Gaius Valerius Diocles
Panował jako Imperator Caesar Gaius Aurelius Valerius Diocletianus Augustus
{{{Poczet}}}
Czas panowania 20 listopada 284 r. - 1 maja 305 r.
Dynastia -
Data urodzin 22 grudnia ok. 240
Data śmierci 3 grudnia 313 r.lub 316 r.
Lista cesarzy rzymskich

Gaius Aurelius Valerius Diocletianus, Diocles, Docles (ur. ok. 240 w Solinie (łac. Salona), zm. 3 grudnia 313 lub 316 w Spalatum[1]) - cesarz rzymski od 20 listopada 284 roku do 1 maja 305 roku.

Pałac Dioklecjana w Splicie - rekonstrukcja
Pałac Dioklecjana w Splicie - rekonstrukcja

Od jego panowania rozpoczyna się okres w Rzymie, który nazywamy dominatem, jest to zarazem system polityczny. Wprowadził monarchię opartą na armii i scentralizowanej biurokracji.

Był niezamożnym człowiekiem niskiego rodu i całe swe życie związał z armią. Wybrany przez żołnierzy na cesarza w 284 roku, a następnie zatwierdzony przez senat rzymski. Po dwóch latach Dioklecjan podzielił się władzą z Maksymianem. Dioklecjan uważał się za potomka boga Jowisza, natomiast boskim przodkiem Maksymiana był jakoby Herakles. Miało to być przestrogą dla innych pretendentów do cesarskiego tronu. W 293 roku Dioklecjan utworzył tetrarchię, czyli system rządów, w którym władzę w imperium sprawowało czterech ludzi, kontrolujących różne obszary geograficzne - Dioklecjan (wschodnie wybrzeże Morza Śródziemnego), Maksymian (Italia i Afryka), Galeriusz (dolina Dunaju i Bałkany) i Konstancjusz Chlorus (Brytania, Galia i Hiszpania).

[edytuj] Reformy Dioklecjana

  • Podzielił kraj na:
  • Wojsko podzielił na stałe i rezerwowe.
  • Rozwijał budownictwo wojskowe i miejskie (termy Dioklecjana)

W latach 303-304 wydał cztery edykty przeciw chrześcijanom, co spowodowało ich prześladowania. Zakazy dotyczyły m.in.: wszelkich zgromadzeń, nakazywały burzenie świątyń, konfiskatę ksiąg i naczyń liturgicznych[2]. Zobacz też: Edykt antychrześcijański Dioklecjana 303 r.

Walczył z Persami i Germanami. Stłumił powstanie chłopskie w Galii. 1 maja 305 roku wycofał się z życia publicznego i zamieszkał w pałacu w Spalatum (obecnie Split) nad Adriatykiem, tam zmarł w roku 316 z przyczyn naturalnych.

Z żoną Priską miał córkę Galerię Walerię - drugą żonę cesarza Galeriusza.

[edytuj] Przypisy

  1. Paweł Janiszewski: Dioklecjan. [w:] Wielka Encyklopedia PWN, Warszawa 2002, t. 7, s. 196.
  2. Praca zbiorowa, 2006, Wielka Historia Świata, t.11, Polskie Media Amer.Com, ss. 79, ISBN 83-7425-366-5
Commons




Pierwsza ofiara powodzi na Podkarpaciu
35-letni mieszkaniec Jabłonki w powiecie brzozowskim jest prawdopodobnie pierwszą ofiarą powodzi na Podkarpaciu. Ciało Grzegorza P. wyłowiono po południu z potoku Dydnianka, który wpada do Sanu.
Szymanek-Deresz proponuje ponadpartyjne prace nad ustawą medialną
Jolanta Szymanek-Deresz (SLD) oceniła - dzień po tym jak Sejm podtrzymał weto prezydenta do ustawy medialnej - że obecnie jest dobry moment, aby rozpocząć prace nad ustawą medialną w układzie ponadpartyjnym, z uwzględnieniem postulatów Sojuszu.
"Niektóre wyroki ws. dziennikarzy mają charakter przypadkowy"
Zdaniem medioznawcy, profesora Wiesława Godzica, niektóre wyroki zapadające w Polsce w sprawach dotyczących dziennikarzy mają charakter przypadkowy, i są efektem braku wiedzy sędziów o zasadach działania wolnych mediów.
Szef SLD: "palikotyzacja" PO z siłą huraganu
- Szef klubu PO, Zbigniew Chlebowski najwyraźniej bierze przykład ze swojego kolegi, posła Janusza Palikota (...). W polityce jednak warto zachować umiar i nie licytować się z posłem Palikotem - pisze na swoim blogu w Onet.pl Grzegorz Napieralski, przewodniczący Sojuszu Lewicy Demokratycznej.
"On jak śpi, to kłamie; PO nie rozmawia z hipokrytą"
- Jak śmie pan Napieralski mówić, że nie dają (SLD - red.) partyjnej legitymacji telewizji publicznej, a obecna telewizja, która jest PiS-owskim komitetem wyborczym - mówię o publicystyce - miejscami przypomina publicystykę stanu wojennego - jest całkowicie jednostronna, PiS-owska, zakłamana – oburzał się w TVN24 Stefan Niesiołowski.
Linki: Strona gwna