Z Wikipedii

św. Dominik Savio

św. Dominik Savio (ur. 2 kwietnia 1842 r. w Riva di Chieri w okolicy Turynu - zm. 9 marca 1857 r. w Mondonio) - święty Kościoła katolickiego.

[edytuj] Życiorys

Dominik Savio został ochrzczony w dniu narodzin. Jego rodzicami byli: Karol Savio - rzemieślnik i Brygida Gajato - wiejska krawcowa. Niebawem ojciec wraz z rodziną przeniósł się do wioski Murialdo. Dominik uczęszczał do szkółki prowadzonej przez miejscowego proboszcza, a potem do szkoły w Castelnuovo d`Asti. Już w wieku 5 lat służył do Mszy Świętej. Znaczna odległość do kościoła oraz trudne warunki pogodowe nie przeszkadzały mu w posłudze oraz modlitwie. Zapytany czy nie boi się chodzić sam tak daleko, odpowiedział: "Nie jestem sam. Jest ze mną Najświętsza Maria Panna i mój Anioł Stróż." Dnia 8 kwietnia 1849 r. w Wielkanoc przyjął pierwszą Komunię Świętą. Ze strony księdza proboszcza był to akt odwagi, gdyż w owych czasach panowało przekonanie, że do sakramentów pokuty i ołtarza należy dopuszczać w wieku znacznie późniejszym.

Z okazji pierwszej komunii Dominik Savio napisał w książce do nabożeństwa następujące postanowienia:

• "1. BÄ™dÄ™ czÄ™sto spowiadaÅ‚ siÄ™ i komunikowaÅ‚, ilekroć mi na to zezwoli mój spowiednik.
• 2. BÄ™dÄ™ Å›wiÄ™ciÅ‚ dzieÅ„ Å›wiÄ™ty.
• 3. Moimi przyjaciółmi bÄ™dÄ… Jezus i Maryja.
• 4. Raczej umrÄ™ niż zgrzeszÄ™."

Dominik Savio pewnego dnia po generalnej spowiedzi i po Komunii Świętej napisał akt ofiarowania się Matce Bożej Niepokalanej i złożył go na jej ołtarzu: "Maryjo, ofiaruję Ci swoje serce. Spraw, aby zawsze było twoim. Jezu i Maryjo bądźcie zawsze moimi przyjaciółmi. Błagam Was, abym raczej umarł, niż bym miał przez nieszczęście popełnić choć jeden grzech."

W wieku 12 lat został przyjęty przez św. Jana Bosko do oratorium na Valdocco. W 1856 r. wraz z kilkoma przyjaciółmi założył Towarzystwo Niepokalanej, grupę chłopców zaangażowanych w młodzieńczy apostolat dobrego przykładu. Dominik był znany w Oratorium jako osoba gorliwie praktykująca i nie zaniedbująca okazji do modlitwy. Otrzymał dar kontemplacji, ekstazy i inne nadprzyrodzone dary.

Późną jesienią 1856 roku, Dominik Savio zaczął chorować. Jan Bosko wezwał lekarza, który stwierdził bardzo zaawansowaną chorobę płuc. Kiedy Dominik żegnał Jana Bosko i kolegów, ze łzami w oczach powiedział: "Ja już tu nie wrócę." - tak też się stało. Męczył się jeszcze kilka miesięcy. 9 marca 1857 roku, zaopatrzony Sakramentami Świętymi, kiedy ojciec czytał mu modlitwy o dobrą śmierć, chłopiec zawołał: "Do widzenia, ojcze! Do widzenia! O, jakie piękne rzeczy widzę!", po czym zmarł.

[edytuj] Patronat

Jest patronem dzieci i młodzieży, ministrantów, matek w stanie błogosławionym (szczególnie w ciąży zagrożonej) oraz małżeństw starających się o potomstwo.

[edytuj] Dzień obchodów

W liturgii Kościoła Rzymskokatolickiego wspomnienie tego świętego jest obchodzone 9 marca.

[edytuj] Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny

W 1933 r. papież Pius XI nazwał go "małym świętym" i "gigantem ducha". W 1950 papież Pius XII ogłosił go błogosławionym, a w 1954 zaliczył go do grona świętych.

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Å»yciorys na stronie Stowarzyszenia MÅ‚odzieży Katolickiej
• Strona poÅ›wiÄ™cona peregrynacji relikwii Å›w. Dominika Savio
• Sylwetka Å›w. Dominika Savio