Z Wikipedii

Symbol Drogi Neokatechumenalnej

Droga Neokatechumenalna, Neokatechumenat - katolicka wspólnota religijna powstała w Hiszpanii w 1964, której celem jest rozwój duchowy jej członków.

[edytuj] Idee

Zgodnie ze Statutem^[1] jest to zespół dóbr duchowych, realizowany w Kościele Katolickim na który składają się:

1. Neokatechumenat - czyli katechumenat pochrzcielny dla osób dorosłych. Jest on narzędziem służącym biskupom do ponownego odkrywania chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych już ochrzczonych. Obejmuje on katechezy początkowe oraz itinerarium neokatechumenalne, rozwinięte według trzech faz wtajemniczenia chrześcijańskiego: Prekatechumenat, Katechumenat i Wybranie, podzielone na etapy odmierzane "przejściami" z odpowiednimi celebracjami. Katechezy początkowe oraz itinerarium neokatechumenalne opierają się na trzech podstawowych elementach życia chrześcijańskiego uwydatnionych przez Sobór Watykański II: Słowie Bożym, Liturgii i Wspólnocie.
2. Stałe wychowanie wiary - czyli życie wspólnoty wiernych w parafii po zakończeniu Neokatechumenatu
3. Katechumenat chrzcielny - katechumenat dla nieochrzczonych osób dorosłych
4. Służba katechezie - włączenie wspólnoty wiernych w działalność misyjną Kościoła Katolickiego

Inicjatorzy Drogi Neokatechumenalnej od początku podkreślali znaczenie posłuszeństwa Kościołowi, wyrażanego w praktyce poprzez posłuszeństwo Papieżowi oraz biskupom lokalnym, których zgoda jest warunkiem rozpoczęcia głoszenia katechez w danej diecezji. Wszelkie szczegóły dotyczące treści katechez, poszczególnych etapów Drogi Neokatechumenalnej, form celebracji liturgii - są szczegółowo uzgadniane z Papieżem oraz odpowiednimi kongregacjami (ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, ds. Doktryny Wiary itd.) - i zapisywane w oficjalnych dokumentach Stolicy Apostolskiej. Dokumenty te to w szczególności Statut Drogi Neokatechumenalnej^[1] oraz Dyrektorium Katechetyczne Drogi Neokatechumenalnej.

[edytuj] Historia

Droga Neokatechumenalna poświęcona jest "formacji w wierze osób dorosłych i starszej młodzieży". Została zainicjowana przez hiszpańskiego malarza Kiko Argüello wspólnie z Carmen Hernández i Mario Pezzim w 1964, w czasach rządów gen. Franco. Powstała pod wpływem Soboru Watykańskiego II, który podkreślał potrzebę odpowiedzi Kościoła na zmiany społeczne XIX i XX wieku, w szczególności na sekularyzację, ze szczególną troską poprzez tworzenie wspólnot i powrót do nauczania wczesnego chrześcijaństwa. W 1990 roku Droga została uznana przez papieża Jana Pawła II jako itinerarium formacji katolickiej ważnej dla społeczeństwa i czasów dzisiejszych.

Ze względu na ciągłe powstawanie wielu nowych wspólnot neokatechumenalnych na świecie, wszelkie statystyki są jedynie przybliżone.

Do 2001 roku Droga Neokatechumenalna dotarła do 105 krajów. W 2001 roku w 5,000 parafiach, w 880 diecezjach istniało 40,700 wspólnot, z czego 18,000 w Europie, 19,000 w obu Amerykach, około 900 w Azji i Australii, oraz 600 w Afryce.

Do Polski Droga dotarła dzięki jezuicie o. Alfredowi Cholewińskiemu, który studiując w Rzymie wziął udział w katechezach początkowych. W 1975 roku powstała pierwsza wspólnota neokatechumenalna w Polsce, przy kościele rektoralnym Ojców Jezuitów na ul. Królewskiej w Lublinie. W 2001 roku istniało w Polsce 790 wspólnot w 350 parafiach, znajdujących w 35 diecezjach^[2].

[edytuj] Redemptoris Mater

Ponieważ we wspólnotach neokatechumenalnych rodzi się wiele powołań do stanu kapłańskiego papież Jan Paweł II zaaprobował stworzenie seminarium misyjnego specjalnie dla powołań ze wspólnot, pierwsze takie seminarium powstało w 1988 roku w Rzymie. Również Jan Paweł II zasugerował nazwę dla tego seminarium: Redemptoris Mater, co po łacinie oznacza Matka Zbawiciela.Do 2006 r. na całym świecie, erygowano 63 seminaria Redemptoris Mater, w których do kapłaństwa przygotowuje się około 3000 alumnów. W Polsce - istnieje jedno Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater w Warszawie, w planie jest otwarcie takiegoż w Krakowie. W dniu 14 litopada 2007 istnieje 71 seminariów Redemptoris Mater na całym świecie.

[edytuj] Proces zatwierdzania Statutu

Ostatnie fakty dotyczÄ…ce Drogi Neokatechumenalnej i jej zatwierdzenia przez StolicÄ™ ApostolskÄ…:

• 29 czerwca 2002 roku, w uroczystość Apostołów Piotra i PawÅ‚a, Stolica Apostolska zatwierdziÅ‚a ad experimentum na pięć lat (praktyka zazwyczaj stosowana przez KoÅ›ciół katolicki w takich przypadkach - przed zatwierdzeniem ostatecznym), tzn. na okres od 29 czerwca 2002 do 29 czerwca 2007, opracowywany przez wiele lat Statut Drogi Neokatechumenalnej^[1], który jest oficjalnym dokumentem KoÅ›cioÅ‚a katolickiego uznajÄ…cym Neokatechumenat za "sposób diecezjalnej realizacji wtajemniczenia chrzeÅ›cijaÅ„skiego i staÅ‚ego wychowania wiary".

• 1 grudnia 2005 roku kardynaÅ‚ Francis Arinze, Prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów skierowaÅ‚ oficjalny list do inicjatorów Drogi Neokatechumenalnej. NawiÄ…zuje w nim do ich spotkania z papieżem Benedyktem XVI, które odbyÅ‚o siÄ™ 11 listopada 2005 roku w Watykanie^[3].
• 4 stycznia 2006 roku po publikacji listu agencja ZENIT przeprowadziÅ‚a na jego temat wywiad z Giuseppe Gennarinim - odpowiedzialnym za DrogÄ™ NeokatechumenalnÄ… w Stanach Zjednoczonych. W wywiadzie tym Giuseppe Gennarini wyjaÅ›nia znaczenie tego dokumentu dla Drogi Neokatechumenalnej^[4]
• 3 grudnia 2007 roku upÅ‚ynÄ…Å‚ nieprzekraczajÄ…cy dwóch lat okres przejÅ›ciowy, wyznaczony przez kardynaÅ‚a Francisa Arinze, Prefekta Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, w liÅ›cie do inicjatorów Drogi Neokatechumenalnej, na przejÅ›cie z dotychczasowej praktyki przyjmowania Komunii ÅšwiÄ™tej na zwykÅ‚y sposób rozdzielania CiaÅ‚a i Krwi PaÅ„skiej, w który caÅ‚y KoÅ›ciół przyjmuje KomuniÄ™ ÅšwiÄ™tÄ…, a który opisany jest w ksiÄ™gach liturgicznych. Neokatechumeni nadal przyjmujÄ… KomuniÄ™ Å›wiÄ™tÄ… w postawie siedzÄ…cej.
• Statut zostaÅ‚ ostatecznie zatwierdzony dekretem z 11 maja 2008 przez PapieskÄ… RadÄ™ do spraw Åšwieckich. WrÄ™czenie dekretu odbyÅ‚o siÄ™ 13 czerwca 2008 o godz. 11:00, w Aula Magna Papieskiej Rady do spraw Åšwieckich, w obecnoÅ›ci okoÅ‚o 100 osób, w tym pierwszych katechistów wÄ™drownych. Dokument wrÄ™czyÅ‚ kardynaÅ‚ StanisÅ‚aw RyÅ‚ko, PrzewodniczÄ…cy Papieskiej Rady do Spraw Åšwieckich. Od tego momentu Neokatechumeni przyjmujÄ… KomuniÄ™ ÅšwiÄ™tÄ… w postawie stojÄ…cej.^[5]

[edytuj] Kontrowersje

Droga Neokatechumenalna przez wiele lat spotykała się (podobnie jak Sobór Watykański II) z licznymi kontrowersyjnymi opiniami, również w samym Kościele Katolickim, ze względu na swój radykalizm, powrót do tradycji pierwszych chrześcijan i nową estetykę w liturgii. Wątpliwości te wyrażali w formie książkowej m.in. włoscy księża: Enrico Zoffoli (Czy "droga" neokatechumenatu jest prawowierna?) oraz Elio Marighetto (Tajemnice Drogi Neokatechumenalnej). W Polsce opinie te rozpowszechnia aktywnie na swoich stronach internetowych w szczególności wydawnictwo Antyk, a wydawnictwo Petrus wydało książkę ks. prałata Edwarda Skotnickiego (proboszcza jednej z kieleckich parafii, wieloletniego opiekuna grup neokatechumenalnych) zawierającą analizę krytyczną ruchu (Neokatechumenat - szansa czy zagrożenie dla Kościoła?).

Portal:
Katolicyzm

[edytuj] Przypisy

1. ↑ ^{1,0 1,1 1,2} statut
2. ↑ Nota historyczna
3. ↑ nieautoryzowane tłumaczenie dokumentu
4. ↑ pełny tekst wywiadu
5. ↑ Informacja Radio Vaticana

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Droga Neokatechumenalna - Oficjalna strona
• Droga Neokatechumenalna - Oficjalna strona - wersja polska
• Statut Drogi Neokatechumenalnej w wersji zatwierdzonej "ad experimentum" (pdf)
• Droga Neokatechumenalna - Polska strona o Drodze Neokatechumenalnej
• Dokumenty i artykuÅ‚y dotyczÄ…ce Drogi Neokatechumenalnej