Z Wikipedii

Dupa biskupa - towarzyska gra karciana, dla dowolnej liczby uczestników, wykorzystująca dowolną liczbę kart (im większa liczba uczestników, tym większa liczba kart), składająca się z dowolnej liczby rund.

Każdy z uczestników otrzymuje na początku każdej rundy tę samą liczbę kart, po czym gracze cyklicznie kładą po jednej ze swoich kart na środku stołu (tak by wszyscy gracze widzieli jej wartość). Natychmiast po położeniu karty wszyscy gracze muszą wykonać pewną błyskawiczną czynność lub też zaniechać wykonywania czynności. Gracze, którzy tego nie zrobią (nie zrobią nic, wykonają nieprawidłową czynność lub wykonają czynność w momencie, gdy wymagane było zaniechanie) dzielą się uzbieranymi na stole kartami. O tym, kto się pomylił lub za długo zwlekał, może decydować oglądający grę z boku sędzia. Rundę wygrywa ten, kto pierwszy pozbędzie się wszystkich kart z ręki.

W pierwszej rundzie czynności są przypisane jedynie do asa, króla i damy i są to:

• dla damy: powiedzenie "bążur madam" (Bonjour, madame)
• dla króla: powiedzenie "bążur mesje" (Bonjour, monsieur)
• dla asa: krzyknięcie "Dupa Biskupa!".

Do pozostałych kart przypisane jest zaniechanie lub też, zależnie od ustaleń między grającymi, przypisywane są dodatkowe czynności.

Gracz, który wygrywa pierwszą rundę, zobowiązany jest do wymyślenia czynności i przypisania jej do waleta, gracz, który wygrywa drugą rundę – do dziesiątki, itd. W momencie, gdy dla wszystkich kart wymyślone są reguły, kolejni zwycięzcy zmieniają reguły dla pojedynczych wartości, w szczególności mogą przywracać im zaniechanie. Zasadniczo nie zmienia się reguł dla damy, króla i przede wszystkim asa.