Z Wikipedii

Ten artykuł dotyczy piosenki. Zobacz też: Echoes: The Best of Pink Floyd.

Echoes – szósty, zamykający płytę Meddle utwór brytyjskiej grupy rockowej Pink Floyd, uznawany zgodnie za jedno z największych dokonań zespołu. Na oryginalnym winylowym wydaniu zajmuje całą stronę B.

Echoes należy do najdłuższych kompozycji Pink Floyd (23:31), zaraz po Atom Heart Mother Suite (23:39) i połączonych częściach Shine on You Crazy Diamond (26:01). W przeciwieństwie do nich nie jest formalnie podzielone na kilka części, chociaż linia melodyczna i charakter piosenki jest bardzo zmienny, a sam utwór powstał na bazie wielu odrębnych pomysłów muzycznych członków grupy.

Echoes pojawia się również w skróconej wersji na składance Echoes: The Best of Pink Floyd, a także (podzielone na dwie części) w filmie Pink Floyd: Live at Pompeii.

Utwór jest jedną z najciekawszych i najbardziej różnorodnych muzycznie piosenek Pink Floyd. Tekst ma charakter poetycki, jest inspirowany pejzażem morskim.

[edytuj] Tytuł

Utwór zarówno w stadium produkcji jak i prezentacji miał kilka tytułów. Podczas pierwszego nagrania na Abbey Road, 4 stycznia 1971 powstała kolekcja fragmentw zatytułowana Nothing, parts 1 - 24. Waters proponuje tytuł We Won the Double po tym, jak jego ukochany Arsenal Londyn wygrywa ligę i puchar. Podczas japońskiego tournee w sierpniu 1971 piosenka zostaje zapowiedziana jako Echoes (jeszcze przed wydaniem płytowym). Już po wydaniu płyty, Waters zapowiada ją w Niemczech Zachodnich jako Looking Through the Knothole in Granny's Wooden Leg, by dzień później, we Frankfurcie nad Menem zapowiedzieć ją jako The March of the Dambusters^[1].

[edytuj] Przebieg utworu

Utwór zaczyna się od imitujących sonar dźwięków z organów Richarda Wrighta. Przypadkowe początkowo dźwięki przeradzają się w harmoniczny układ wzmocniony dodatkowo przez wchodzącą gitarę Davida Gilmoura. Później, po włączeniu się basu i perkusji, następują dwie zwrotki śpiewane przez Gilmoura i Wrighta.

Nastrój zmienia się po raz pierwszy w ósmej minucie. Linia basu i perkusji staje się wyraźniejsza, Gilmour i Wright grają naprzemiennie solówki na swoich instrumentach. W jedenastej minucie dźwięki instrumentów powoli cichną, pojawia się natomiast szum wiatru, odgłosy przypominające pieśń wielorybów, krakanie wron, ludzkie zawodzenie.

Około piętnastej minuty spośród pozamuzycznych dźwięków zaczyna wyłaniać się coda utworu – kilkuminutowy, narastający pasaż z udziałem wszystkich instrumentów. Znów pojawiają się odgłosy sonaru. W kulminacyjnym momencie wszystko się urywa i rozpoczyna się ostatnia zwrotka. W końcówce utworu wszystkie instrumenty powoli cichną i giną w narastającym szumie wiatru.

Przypisy