Z Wikipedii

Popiersie Edith Piaf w Alei SÅ‚aw na Skwerze Harcerskim w Kielcach

Grób Edith Piaf

Édith Piaf, właściwie Édith Giovanna Gassion (ur. 19 grudnia 1915 w Paryżu, zm. 10 października 1963 w Grasse) – pieśniarka francuska.

[edytuj] Biografia

Młodość i dzieciństwo spędziła na ulicach Paryża, porzucona przez matkę – śpiewaczkę kawiarnianą i wychowywana przez babkę i częściowo ojca. W wieku lat 15 zajęła się ulicznym śpiewaniem. Została odkryta w 1935 r. przez impresaria Louisa Leplée i rozpoczęła występy w jego kabarecie "Le Gerny's" przy Champs-Élysées, pod pseudonimem "La Môme Piaf" (wróbelek), który stał się później znany milionom wielbicieli jej talentu. W 1936 r. miała pierwsze nagranie dla wytwórni Polydor. W czasie wojny występowała w lokalach, współpracując z francuskim ruchem oporu.

Słynęła z niebywałej ekspresji i dramatyzmu w wykonywaniu piosenek specjalnie dla niej pisanych. Jej chropowaty i stosunkowo niski głos, kontrastował z drobną sylwetką (147 cm), co fascynowało widzów m.in. w paryskiej Olympii, z którą była przez lata związana.

Śpiewała także w USA, odnosząc spore sukcesy. Oprócz jej talentu, widzów przyciągała otaczająca Piaf legenda, wynikająca z jej przeszłości, a także nieudane związki uczuciowe, które z jednej strony zwiększały dramatyzm jej recitali, a z drugiej pogłębiały chorobę, z którą zmagała się heroicznie do końca życia. W 1935 r. w wieku 2 lat zmarła jej jedyna córka.

Osiągnąwszy szczyty kariery zaczęła pomagać młodym piosenkarzom, ułatwiając im start artystyczny (m.in. Yves Montand, z którym miała trwający kilka lat romans, Gilbert Bécaud, Charles Aznavour). Była dwukrotnie zamężna. Ze swym pierwszym mężem (Jacques Pills) wzięła ślub 20 września 1952, jednak po czterech latach, w 1956 r. rozwiedli się. 9 października 1962 r. wyszła za młodszego od siebie o 21 lat Theophanisa Lamboukasa (znanego jako Théo Sarapo), któremu usiłowała pomóc w karierze piosenkarskiej. Pomimo osobliwości tej sytuacji, krytykowanej przez wielu jej przyjaciół, Lamboukas okazał się jej wiernym przyjacielem, opiekującym się troskliwie piosenkarką aż do jej śmierci.

Piaf zmarła na raka wątroby 10 października* 1963 w Grasse, jest pochowana na cmentarzu Père Lachaise. Na jej pogrzebie zebrało się 40 tysięcy ludzi, a na jej grobie do dziś są składane kwiaty. Wiele osób inspirowało się jej muzyką i pisało własne piosenki. Twórczość artystyczna Piaf należy do klasyki francuskiej piosenki i pomimo całkowicie odmienionych dzisiaj standardów i gustów jest chętnie słuchana na całym świecie i wznawiana przez wydawnictwa muzyczne.

Przyjaźniła się z Jean Cocteau, który umarł na atak serca 11 października po otrzymaniu wiadomości o jej zgonie.

• 10 października (oficjalnie 11)

[edytuj] Dyskografia

• The Voice of the Sparrow: The Very Best of Edith Piaf
• Edith Piaf: Her Greatest Recordings 1935-1943
• Edith Piaf: 30th Anniversaire
• Eternelle: The Best Of (January 29, 2002)
• Hymn to Love: All Her Greatest Songs in English
• La Vie en Rose
• The Very Best of Edith Piaf
• The Rare Piaf 1950-1962
• 75 Chansons
• Gold Collection
• Love and Passion
• Edith Piaf
• Montmartre Sur Seine
• 48 Titres Originaux

[edytuj] Najbardziej znane piosenki

• "Mon légionnaire" (1936)
• "Le Fanion de la Légion" (1936)
• "L'Accordéoniste" (1940)
• "Tu es partout" (1943)
• "La Vie en rose" (1945)
• "Les Trois Cloches" (1945)
• "Hymne à l'amour" (1949)
• "Padam... Padam..." (1951)
• "Bravo pour le clown" (1953)
• "Sous le ciel de Paris" (1954)
• "La goulante du Pauvre Jean" (1954)
• "Les Amants d'un jour" (1956)
• "La Foule" (1957)
• "Milord" (1959)
• "Non, je ne regrette rien" (1960)
• "Le chant d'amour" (1963)
• "À quoi ça sert l'amour ?"
• "Le prisonnier de la tour"
• "L'Homme à la moto"
• "Mon Dieu"
• "Mon manège à moi"

[edytuj] Filmografia

[edytuj] Aktorka

• 1959 Les Amants de demain jako Simone
• 1958 Música de siempre
• 1954 Gdyby Wersal mógÅ‚ mi odpowiedzieć (Si Versailles m'était conté) jako kobieta w tÅ‚umie
• 1954 Boum sur Paris
• 1954 French Cancan jako Eugénie Buffet
• 1952 Paris chante toujours!
• 1948 Neuf garçons, un coeur jako Christine
• 1946 Étoile sans lumière jako Madeleine
• 1941 Montmartre-sur-Seine jako Lily
• 1936 La Garçonne

[edytuj] Filmy biograficzne

• 1983 Edith et Marcel (prod. fr.; reż. Claude Lelouch)
• 2003 "Edith Piaf - L'hymne pour l'amour" Realizacja: Armand Isnar
• 2007 Niczego nie żaÅ‚ujÄ™ - Edith Piaf (prod. fr., bryt., czech.; reż. Olivier Dahan)

[edytuj] Linki zewnętrzne

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Édith Piaf

• http://www.tekstowo.pl/utwory/Edith_Piaf.php
• http://www.saturn-soft.net/Music/Music1/MIDI/Chanson/Menu.htm