Z Wikipedii

Ehud Barak אהוד ברק
Data urodzenia	1942
Premier Izraela
Okres urzędowania	od 17 maja 1999 do 7 marca 2001
Przynależność polityczna	Partia Pracy
Poprzednik	Beniamin Netanjahu
Następca	Ariel Szaron
Minister Obrony Izraela
Przynależność polityczna	Partia Pracy
Okres urzędowania	od 18 czerwca 2007
Poprzednik	Amir Peretz
Przewodniczący partii
Przynależność polityczna	Izraelska Partia Pracy
Okres urzędowania	od 12 czerwca 2007
Poprzednik	Amir Peretz

Ehud Barak ^?/i (hebr. אהוד ברק, ur. 12 lutego 1942) – izraelski polityk, premier (1999-2001) i minister obrony (od 2007).

[edytuj] Służba wojskowa

Urodzony w kibucu Mishmar Hasharon, w Palestynie. W 1959 wstąpił do izraelskiej armii i służył jako żołnierz w elitarnej jednostce komandosów. Podczas wojny sześciodniowej 1967 dowodził grupą zwiadowczą. W wojnie Jom Kippur 1973 dowodził batalionem czołgów na froncie południowym (na Synaju).

Podczas służby wojskowej ukończył studia w dziedzinie fizyki i matematyki na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie (1976) oraz inżyniersko-ekonomiczne na Uniwersytecie Stanforda w Kalifornii (1978).

Następnie dowodził brygadą pancerną, dywizją zmechanizowaną i w styczniu 1982 jako generał zajął się planowaniem w sztabie armii. W 1982 podczas operacji "Pokój dla Galilei" był zastępcą dowódcy wojsk izraelskich w Libanie.

W latach 1983-1985 stał na czele wywiadu wojskowego Aman. W styczniu 1986 został przeniesiony do centralnego dowództwa armii i w maju 1987 został szefem Sztabu Głównego izraelskiej armii.

W maju 1994 uczestniczył w rozmowach pokojowych z Palestyńczykami, na mocy których Gazę i miasto Jerycho przekazano pod palestyńską administrację. Barak odegrał centralną rolę w podpisaniu porozumienia pokojowego z Jordanią w 1994. Prowadził negocjacje z Syrią. W 1995 zakończył karierę wojskową w stopniu generała porucznika.

[edytuj] Kariera polityczna

Ehud Barak (po lewej) z Billem Clintonem i Jaserem Arafatem

W 1995 został nominowany na ministra terytoriów (czerwiec-listopad), a następnie ministra spraw zagranicznych (listopad 1995-czerwiec 1996). W 1996 został wybrany do izraelskiego parlamentu Knesetu z listy Partii Pracy i pełnił różne funkcje w parlamentarnych komisjach obrony i spraw zagranicznych.

Został przewodniczącym Partii Pracy w 1996 roku. W 1999 poprowadził to ugrupowanie do zwycięstwa w wyborach parlamentarnych. 17 maja 1999 został wybrany na premiera rządu.

Podczas tworzenia rządu, Barak został zmuszony do wciągnięcia w skład koalicji partii sefardyjskich ortodoksów Szas. Było to o tyle dziwne, iż w czasie kampanii wyborczej obiecywał iż po objęciu władzy skończy z "korupcyjnym" sponsorowaniem instytucji religijnych pod naciskiem partii religijnych pokroju Szas, pełniących najczęściej w stabilności koalicyjnych rządów rolę "języczka u wagi". Wkrótce potem, na skutek oddania członkowi Szas stanowiska wiceministra edukacji, członkowie liberalnego ugrupowania Meretz na znak protestu wyszli z rządu. Nie oznaczało to końca ustępstw na rzecz ortodoksów. Podczas kadencji Baraka weszło w życie tzw. prawo Tal, zwalniające ze służby wojskowej część religijnych mężczyzn i kobiet.

Za rządów Baraka miało miejsce wycofanie wojsk izraelskich z południowego Libanu, a także rozmowy pokojowe z Syrią. W 2000 roku, w czasie rozmów w Camp David, Ehud Barak złożył Jaserowi Arafatowi propozycję uregulowania konfliktu palestyńsko-izraelskiego, idąc na największe ustępstwa w dziejach (m.in. uznając podział Jerozolimy na części żydowską i arabską w której miałaby powstać stolica przyszłego państwa palestyńskiego). Niestety Arafat odmówił.

Gdy Ehud Barak zajmował stanowisko premiera Izraela, rozpoczęła się tzw. Intifada Al-Aksa, spowodowana wtargnięciem na Wzgórze Świątynne Ariela Szarona 28 września 2000 roku. Doprowadziło to do wybuchu palestyńskiego powstania kamieni, rozpoczętego przez "zamieszki październikowe", podczas których 13 izraelskich Arabów i jeden żydowski cywil zostali zabici przez izraelską policję.

Swoje obowiązki Barak pełnił do 7 marca 2001, kiedy to przegrał w bezpośrednich wyborach na premiera z liderem opozycyjnego Likudu, Arielem Szaronem.

Po tej porażce Barak wycofał się z polityki, zajmując się doradztwem dla amerykańskiej firmy elektronicznej Electronic Data Systems (EDS). Jednak w 2005 roku ogłosił swój powrót, zgłaszając chęć startu w wewnątrzpartyjnych wyborach na szefa Partii Pracy w listopadzie. Jednakże z powodu niskich szans dawanych mu sondażach przedwyborczych wycofał się z planów kandydowania i poparł Szimona Peresa. Gdy ten ostatni przegrał na rzecz Amira Peretza i opuścił partię, Barak ogłosił iż pozostanie w jej szeregach, pomimo nie najlepszych stosunków z nowym liderem. Jednakże zadeklarował także iż nie będzie ubiegał się o miejsce w Knessecie w nadchodzących wyborach parlamentarnych w 2006 roku.

W styczniu 2007 roku zadeklarował, iż będzie ubiegał się o stanowisko przewodniczącego w Partii Pracy. Podkreślił iż ma świadomość "błędów" popełnionych podczas okresu, w którym piastował stanowisko szefa rządu^[1]. W pierwszych dniach marca 2007 roku, sondaż pośród członków Partii Pracy, wskazał, iż Barak jest popularniejszy od wszystkich swoich konkurentów, w tym ówczesnego lidera laburzystów, Amira Peretza^[2]. W pierwszej rundzie wyborów, 28 marca 2007, otrzymał 39% głosów, więcej niż dwóch jego rywali, ale nie udało mu się zyskać 40% (próg wymagany dla automatycznego zwycięstwa, bez konieczności przeprowadzania drugiej tury)^[3]. 13 czerwca 2007 Barak wygrał wybory na przewodniczącego Partii Pracy, w drugiej rundzie pokonując swego rywala - Ami Ayalona^[4]. Dwa dni później - 15 czerwca - po rezygnacji Amira Peretzaa, został mianowany na stanowisko ministra obrony.

Przypisy

[edytuj] Zobacz też

• Izrael
• ustrój polityczny Izraela

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Biogram na stronie Knessetu

p • d • e

Premierzy Izraela

Dawid Ben Gurion (1948‑1954) • Mosze Szarett (1954‑1955) • Dawid Ben Gurion (1955‑1963) • Lewi Eszkol (1963‑1969) • Golda Meir (1969‑1974) • Icchak Rabin (1974‑1977) • Menachem Begin (1977‑1983) • Icchak Szamir (1983-1984) • Szymon Peres (1984-1985) • Icchak Szamir (1986-1992) • Icchak Rabin (1992‑1995) • Szymon Peres (1995-1996) • Beniamin Netanjahu (1996-1999) • Ehud Barak (1999-2001) • Ariel Szaron (2001-2006) • Ehud Olmert (od 2006)