Z Wikipedii

Ekstrawersja (od łac. extra - "zewnątrz" i vertere - "zwracać się") - pojęcie wprowadzone przez Carla Gustava Junga w pracy Psychologische Typen (Typy psychologiczne, 1921). W psychologii oznacza ono cechę osobowości polegającą na tendencji do kierowania swojej percepcji i działań ku otoczeniu. Specyficzną formą nerwicy osób odznaczających się wysokim stopniem ekstrawersji jest wg Junga histeria.

Zobacz więcej w osobnym artykule: Introwersja i ekstrawersja.

[edytuj] Cechy ekstrawertyków

Ekstrawertycy zwykle:

• zyskują energię, kiedy przebywają z innymi, a tracą gdy są sami,
• czerpią energię ze świata zewnętrznego, tj. podejmowanych przedsięwzięć, ludzi, miejsc i rzeczy, z którymi mają kontakt,
• najpierw coś robią lub mówią, a potem myślą albo myślą podczas mówienia,
• utrzymują większy kontakt wzrokowy z rozmówcą podczas mówienia, niż podczas słuchania,
• mają wiele zainteresowań,
• znają wielu ludzi i wielu z nich nazywają "przyjaciółmi",
• mówią szybko,
• korzystają z pamięci krótkotrwałej,
• osiągają lepsze wyniki niż introwertycy w szkole podstawowej,
• pracują lepiej jeśli są chwaleni,
• wolą nonsensowny dowcip.

Ekstrawersja, w przeciwieństwie do introwersji, składa się z następujących cech:

• towarzyskość
• żywość
• aktywność
• poszukiwanie doznań

[edytuj] Ekstrawertyzm a układ nerwowy^[1]

U ekstrawertyków dominuje część współczulna autonomicznego układu nerwowego, w związku z tym mogą:

• szybko działać pod wpływem stresu
• lubić ruch i ćwiczenia fizyczne
• mieć wysoki poziom energii i nie musieć jeść tak często, jak introwertycy
• źle się czuć nie mając nic do zrobienia
• zwolnić tempo lub wypalić się w średnim wieku

Przypisy

[edytuj] Zobacz też:

• introwersja i ekstrawersja
• introwersja

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Neurobiologia ekstrawersji — model R. Depue i P. Collinsa