Z Wikipedii

Erich Hoepner (ur. 14 września 1886 we Frankfurcie nad Odrą, zm. 8 sierpnia 1944 w Berlinie) – niemiecki wojskowy, generał.

Walczył w I wojnie światowej, potem służył w Reichswehrze, awansując na generała kawalerii. Po dojściu do władzy przez Adolfa Hitlera stał się jednym z głównych, obok Guderiana i Rommla, entuzjastów broni pancernej i propagatorów strategii wojny błyskawicznej.

W 1938 roku stanął na czele XVI Korpusu, w skład którego wchodziły dwie dywizje pancerne. Za dowodzenie tym korpusem w wojnie przeciwko Polsce otrzymał Krzyż Rycerski. Uczestniczył następnie w kampanii przeciw Francji w 1940 roku i ataku na ZSRR, gdzie najpierw dowodził grupą pancerną, a następnie 4 Armią Pancerną. Po zignorowaniu rozkazu Hitlera zakazującego odwrotu spod Moskwy w styczniu 1942 roku został pozbawiony dowództwa i usunięty z Wehrmachtu. Przyłączył się do opozycji antyhitlerowskiej i był przewidywany przez spiskowców na naczelnego dowódcę sił lądowych. Po nieudanym zamachu na Hitlera 20 lipca 1944 roku został aresztowany, skazany na karę śmierci i powieszony.

Po wojnie uznany został w Niemczech za bojownika ruchu oporu (jego imieniem nazwano nawet szkołę w Berlinie), co spowodowało protesty, gdyż przed konfliktem z Hitlerem dał się poznać jako bezwzględny dowódca, ponoszący odpowiedzialność za zbrodnie wojenne popełniane przez jego żołnierzy.