Z Wikipedii

Eroica. Symfonia bohaterska w dwóch częściach – czarno-biały polski wojenny film fabularny w reżyserii Andrzeja Munka z roku 1958. Bardzo istotne osiągnięcie filmowej szkoły polskiej.^{[potrzebne źródło]}

[edytuj] Obsada

• Edward Dziewoński – Górkiewicz ps. "Dzidziuś"
• Henryk Bąk – por. Krygier
• Ignacy Machowski – major Armii Krajowej
• Witold Pyrkosz – Kardasz
• Mariusz Dmochowski – porucznik Korwin-Makowski
• Roman Kłosowski – por. Szpakowski
• Bogumił Kobiela – ppor. Dąbecki
• Leon Niemczyk – węgierski oficer Istvan Kolya
• Barbara Połomska – Zosia – żona "Dzidziusia"
• Kazimierz Opaliński – komendant Mokotowa
• Tadeusz Łomnicki – por. Zawistowski
• Kazimierz Rudzki – podporucznik "Turek"
• Józef Kostecki – por. "Żak"
• Józef Nowak – por. Kurzawa
• Wojciech Siemion – por. "Marianek"
• Tadeusz Janczar – Andrzej
• Roman Hubczenko
• Michał Szewczyk – powstaniec warszawski
• Ignacy Machowski – major "Grzmot"
• Zofia Czerwińska – łączniczka
• Stanisław Bareja – powstaniec warszawski
• Bogdan Baer – węgierski oficer

Film składa się z dwóch części: pierwsza pt. Scherzo Alla Pollacca opowiada o działaniach Dzidziusia podczas powstania warszawskiego, prób połączenia sił polskich i węgierskich podczas tych wydarzeń. Druga, zatytułowana Ostinato – Lugubre ukazuje przeżycia polskich żołnierzy w obozie jenieckim, ich zwyczaje i zasady. Film na dwa skrajnie odmienne sposoby ukazuje rozumienie i wyobrażenie bohaterstwa. Została nakręcona także część trzecia, ale ostatecznie reżyser zrezygnował z włączenia jej do filmu.

[edytuj] Zobacz też

• antybohater

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Eroica w bazie filmpolski.pl
• O filmie (en)

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z filmu Eroica