Z Wikipedii

Faza analna – zwana też fazą sadystyczno-analną, w psychoanalizie jedna z faz rozwoju psychoseksualnego człowieka następująca po fazie oralnej, czyli w wieku około 2-3 lat, gdy dziecko uczy się powstrzymywania wydalania, co zdaniem niektórych psychoanalityków, stanowi czynność analogiczną do realizacji seksualnej w wieku dorosłym.

Rodzice stawiają dziecku wymaganie, by wypróżniało się ono w odpowiednich porach i sytuacjach. Dziecko uczy się więc powstrzymywania spontanicznej defekacji.

Pojawia się więc dylemat – powstrzymać się na dłużej i doznać większej przyjemności, czy zrobić to, czego oczekują rodzice i wypróżnić się w odpowiednim momencie. Jest to dylemat pomiędzy egoistyczną przyjemnością a podporządkowaniem się rodzicowi.

W tym czasie więc dziecko oscyluje wokół dwóch skrajności: dawania i zatrzymywania. Uczy się tego, czym jest obdarowywanie przedmiotami innych i jak radzić sobie ze swoim egoizmem.

Zaburzenia w stosunkach z rodzicami mogą prowadzić do komplikacji procesu uczenia i zaowocować utrwaleniem pewnych cech charakteru u dziecka, tworząc tzw. osobowość analną, w skład której wchodzą cechy takie jak skąpstwo, egoizm, upór, zamiłowanie do porządku.

[edytuj] Zobacz też

• faza oralna
• faza falliczna
• faza latencji
• faza genitalna
• psychologia psychoanalityczno-rozwojowa
• styl charakteru
• odbyt