Ferenc Puskás
Z Wikipedii
| Ferenc Puskás | ||
| Imię i nazwisko | Ferenc Puskás | |
| Data i miejsce urodzenia |
2 kwietnia 1927 Kispest, Węgry |
|
| Pozycja | Napastnik | |
| Kariera piłkarska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1942-1956 1958-1966 |
Honvéd Budapeszt Real Madryt |
349 (358) 372 (324) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1949-1956 1958-1966 |
 Węgry Hiszpania |
85 (84) 4 (0) |
Ferenc Puskás, prawdziwe nazwisko Ferenc Purczfeld (ur. 2 kwietnia 1927 w Kispest, zm. 17 listopada 2006 w Budapeszcie) – węgierski piłkarz i trener piłkarski, zwany przez rodaków Puskás Öcsi (öcsi tłumaczy się jako "młodszy brat"). Zmarł 17 listopada 2006 po długiej i ciężkiej chorobie, był dotknięty chorobą Alzheimera i od 2000 r. znajdował się pod stałą opieką medyczną.
Z powodu stopnia uzyskanego w węgierskiej armii, Puskása określano również pseudonimem Galopujący major. Puskás, występujący na pozycji łącznika, był zawodnikiem lewonożnym, gwiazdą i kapitanem legendarnej węgierskiej Złotej jedenastki z początku lat 50.
W wieku 12 lat Puskás porzucił szkołę i już jako nastolatek stał się profesjonalnym piłkarzem. Klubową karierę rozpoczął w roku 1943 w klubie Kispest Honvéd Budapeszt. W 1958 roku przeniósł się do Realu Madryt, z którym trzy razy zdobył Puchar Europy Mistrzów Krajowych w 1959, 1960 i 1966 roku. W 1960, w finale z Eintrachtem Frankfurt zdobył 4 gole. Ówczesna drużyna Realu Madryt z Puskásem i Alfredo Di Stéfano w składzie jest uważana za najlepszy klubowy zespół w historii piłki nożnej. W całej klubowej karierze Puskás zdobył 511 goli, co stawia go na trzecim miejscu w historii za Pelém i Josefem Bicanem.
Puskás grał w olimpijskiej reprezentacji Węgier, która zdobyła złoty medal na Olimpiadzie w 1952 roku. W latach 1945 – 1956 Puskás wystąpił w zespole narodowym 84 razy i zdobył 85 bramek. W 1954 roku awansował z drużyną do finału Mistrzostw Świata, w którym jego drużyna przegrała z Niemcami Zachodnimi 2:3, mimo prowadzenia 2:0 (pierwszego z goli dla Węgier strzelił właśnie Puskás).
Na skutek powstania węgierskiego Puskás opuścił Węgry w roku 1956 i wyemigrował do Hiszpanii, gdzie grał w Realu Madryt. W latach 1961 – 1962 zaliczył 4 występy reprezentacji Hiszpanii (także podczas MŚ), jednak nie zdobył w nich gola. Łącznie w dwóch reprezentacjach rozegrał 89 spotkań międzypaństwowych i strzelił 85 bramek, co do 2003, kiedy to pobił go piłkarz reprezentacji Iranu Ali Daei, było rekordem skuteczności na szczeblu reprezentacyjnym.
Puskás zakończył karierę w 1966 roku. W 1981 wrócił na Węgry. Trenował zespoły w takich krajach jak: Hiszpania, Australia, Stany Zjednoczone, Kanada, Paragwaj, Chile, Arabia Saudyjska i Egipt, zanim w 1993 roku objął posadę selekcjonera reprezentacji Węgier, jednak tylko na 4 mecze. Największym jego trenerskim osiągnięciem było doprowadzenie w 1971 roku Panathinaikosu Ateny do finału Klubowego Pucharu Europy.
Ferenc Puskás cierpiał na chorobę Alzheimera i wymagał specjalistycznej domowej opieki. Był jednym z najsłynniejszych Węgrów, mieszkał w Budapeszcie. W 2001 roku jego imieniem nazwano węgierski stadion narodowy, na którym 14 sierpnia 2005 roku rozegrany został mecz Real Madryt – All Stars 2006, z którego dochód został przeznaczony na leczenie chorego Puskása.
W połowie września 2006 Puskas trafił do budapeszteńskiego szpitala na oddział intensywnej terapii. 16 listopada jego stan znacznie się pogorszył. Miał wysoka gorączkę i zapalenie płuc. Zmarł na drugi dzień nad ranem. Bezpośrednią przyczyną śmierci była niewydolność układu oddechowego oraz krążenia spowodowane zapaleniem płuc.
Gyula Grosics • Jenő Buzánszky • Gyula Lóránt • Mihály Lantos • József Bozsik • József Zakariás • László Budai • Sándor Kocsis • Nándor Hidegkuti • Ferenc Puskás • Zoltán Czibor • trener: Gusztáv Sebes
1 Grosics • 2 Buzánszky • 3 Lóránt • 4 Lantos • 5 Bozsik • 6 Zakariás • 7 J. Tóth • 8 Kocsis • 9 Hidegkuti • 10 Puskás • 11 Czibor • 12 Kárpáti • 13 Várhidi • 14 Kovács • 15 Szojka • 16 Budai • 17 Machos • 18 Csordás • 19 Palotás • 20 M. Tóth • 21 Gellér • 22 Gulyás • Trener: Sebes
1 Araquistáin • 2 Sadurní • 3 Cedrún • 4 Collar • 5 del Sol • 6 di Stéfano • 7 Echeberría • 8 Garay • 9 Gento • 10 Gracia • 11 Rivilla • 12 Peiró • 13 Pachín • 14 Puskás • 15 Eulogio • 16 Reija • 17 Rodri • 18 Adelardo • 19 Santamaría • 20 Segarra • 21 Suárez • 22 Vergés • trener: Herrera
Pelé • Maradona • Cruijff • Beckenbauer • Platini • Di Stéfano • Puskás • Best • Van Basten • Eusébio • Jaszyn • Charlton • Ronaldo • Moore • Müller • Baggio • Matthews • Zico • Franco Baresi • Garrincha • Maldini • Dalglish • Batistuta • Cantona • Hagi • Romário • Jairzinho • Zidane • Gullit • Charles • Matthäus • Banks • Klinsmann • Bergkamp • Rummenigge • Lineker • Meazza • Rivelino • Didi • Rush • Schmeichel • Rossi • Weah • Owen • Fontaine • Edwards • Zoff • Stoiczkow • Beckham • Finney • Rivaldo • Caniggia • Tostão • Rijkaard • Chilavert • Keegan • Gascoigne • Milla • Laudrup • Szewczenko • Ginola • Hoddle • Sócrates • Roberto Carlos • Shearer • Passarella • Šuker • Dean • Kocsis • Schiaffino • Vieri • Kempes • Neeskens • Riva • Nasazzi • Netzer • Del Piero • Valderrama • Zamora • Francescoli • Davids • Gento • Baxter • Falcão • Giggs • Maier • Boniek • Jennings • Sárosi • Facchetti • Hansen • Kopa • Robson • Sammer • Kubala • Southall • Gérson • Futre • Elkjær • Bebeto
1929: Bienzobas (14) • 1930: Gorostiza (19) • 1931: Bata (27) • 1932: Gorostiza (12) • 1933: Olivares (16) • 1934: Lángara (27) • 1935: Lángara (26) • 1936: Lángara (27) • 1940: Unamuno (26) • 1941: Pruden (30) • 1942: Mundo (27) • 1943: Martín (32) • 1944: Mundo (27) • 1945: Zarra (19) • 1946: Zarra (24) • 1947: Zarra (34) • 1948: Pahiño (23) • 1949: César (28) • 1950: Zarra (25) • 1951: Zarra (38) • 1952: Pahiño (28) • 1953: Zarra (24) • 1954: Di Stéfano (24) • 1955: Arza (28) • 1956: Di Stéfano (24) • 1957: Di Stéfano (31) • 1958: Di Stéfano, Badenes, Ricardo (19) • 1959: Di Stéfano (23) • 1960: Puskás (26) • 1961: Puskás (27) • 1962: Seminario (25) • 1963: Puskás (26) • 1964: Puskás (20) • 1965: Ré (25) • 1966: Vavá (19) • 1967: Waldo (24) • 1968: Uriarte (22) • 1969: Amancio, Gárate (14) • 1970: Amancio, Gárate, Aragonés (16) • 1971: Gárate, Rexach (17) • 1972: Porta (20) • 1973: Marianín (19) • 1974: Quini (20) • 1975: Carlos (19) • 1976: Quini (18) • 1977: Mario Kempes (24) • 1978: Mario Kempes (28) • 1979: Hans Krankl (29) • 1980: Quini (24) • 1981: Quini (20) • 1982: Quini (26) • 1983: Poli Rincón (20) • 1984: Jorge da Silva, Juanito (17) • 1985: Hugo Sánchez (19) • 1986: Hugo Sánchez (22) • 1987: Hugo Sánchez (34) • 1988: Hugo Sánchez (29) • 1989: Baltazar (35) • 1990: Hugo Sánchez (38) • 1991: Butragueño (19) • 1992: Manolo (27) • 1993: Bebeto (29) • 1994: Romário (30) • 1995: Zamorano (28) • 1996: Pizzi (31) • 1997: Ronaldo (34) • 1998: Vieri (24) • 1999: Raúl (25) • 2000: Salva (27) • 2001: Raúl (24) • 2002: Tristán (21) • 2003: Makaay (29) • 2004: Ronaldo (24) • 2005: Forlán (25) • 2006: Eto'o (26) • 2007: van Nistelrooy (25) • 2008: Güiza (27)
| Polska liderem w pokazywaniu europejskich produkcji |
|
Europejskie stacje telewizyjne przeznaczają ponad 65 proc. czasu antenowego na produkcje europejskie, w tym ponad 36 proc. na produkcje niezależnych producentów z UE - wynika z piątkowego raportu Komisji Europejskiej. Polska jest liderem rankingu krajów UE.
|
| TVP procesuje się z "Dziennikiem" |
|
Przeprosin i wpłaty 200 tys. na cel społeczny żąda TVP od "Dziennika" za artykuł pt. "Korupcja w TVP" - o domniemanej propozycji wiceszefowej Agencji Informacji TVP Patrycji Koteckiej wyższych wycen za materiały kompromitujące PO.
|
| Maks Kolonko procesuje się z "Faktem" |
|
Przeprosin i 100 tysięcy zł zadośćuczynienia żąda od wydawcy "Faktu" znany prezenter TV Mariusz Maks Kolonko za nazwanie go "łajdakiem" i sugestię, że swój związek z Weroniką Rosati traktował instrumentalnie.
|
| Powstaje audiobook o Śląsku |
|
Sześć płyt i książka z esejami złożą się na audiobook poświęcony Śląskowi. Ma to być dźwiękowy pejzaż regionu.
|
| Dodatek o Powstaniu Warszawskim w "Rzeczpospolitej" |
|
Dzisiaj dziennik "Rzeczpospolita" (Presspublica) ukaże się z dodatkiem poświęconym Powstaniu Warszawskiemu – "Warszawa '44".
|