Z Wikipedii

Francesco Barberini (ur. 23 września 1597 - zm. 10 grudnia 1679) - włoski kardynał. Nepot Urbana VIII.

Popiersie kardynała Francesco Barberini, National Gallery of Art, Washington

Studiował na uniwersytecie w Pizie. Wezwany przez swego wuja do Rzymu w 1623, został kreowany kardynałem na konsystorzu 2 października 1623 i mianowany superintendentem Stolicy Apostolskiej. Gubernator Fermo 1623-44. W 1625-26 był legatem a latere we Francji i Hiszpanii w celu negocjowania z kardynałem Richelieu oraz hrabią Olivares rozwiązania problemu regionu Valtellina oraz kwestii spornych między Francją a Hiszpanią (oba cele nie zostały osiągnięte). Był kardynałem-protektorem Szwajcarii, Szkocji, Anglii, Portugalii i Aragonii. Urban VIII powierzył mu szereg funkcji i beneficjów, m. in. stanowiska prefekta Sygnatury Sprawiedliwości (1623-28), legata w Awinionie (1623-33) i Urbino (1633-45), gubernatora Tivoli (1624-32), archiprezbitera Bazylik Laterańskiej (1627-1628) i Watykańskiej (1633-1667), bibliotekarza Św. Kościoła Rzymskiego (1626-33), wicekanclerza Kościoła (od 1632) i sekretarza Rzymskiej Inkwizycji (od 1633). Był jednym z sędziów Galileusza - głosował za jego uniewinnieniem. 1628-44 kierował polityką zagraniczną Stolicy Apostolskiej, de facto sprzyjając Francji. Miał opinię człowieka pracowitego, pobożnego i uczciwego, nie odznaczał się jednak wybitnymi zdolnościami dyplomatycznymi. W trakcie sprawowania urzędu kardynała-nepota dorobił się ogromnej fortuny, narobił sobie jednak także wielu wrogów. Na konklawe 1644 po śmierci Urbana VIII bezskutecznie próbował przeforsować kandydaturę swojego sojusznika, kardynała Giulio Sacchetti. W 1645 został kardynałem-biskupem Sabiny.

Nowy (od 1644) papież Innocenty X wszczął śledztwo w sprawie pochodzenia majątku rodu Barberini, oskarżając ich o nielegalne wzbogacenie się kosztem majątku Stolicy Apostolskiej. Francesco i jego bracia Antonio i Taddeo, którzy zostali dodatkowo oskarżeni o defraudację funduszy kościelnych w trakcie wojny o Castro (1642-44), uciekli do Francji pod opiekę kardynała Jules Mazarin. W 1648 Francesco uzyskał papieskie przebaczenie i powrócił do Rzymu, gdzie osiadł w swym pałacu rodowym (Antonio wrócił dopiero w 1653, a Taddeo zmarł w Paryżu w 1647). Od tej pory swoją aktywność kościelno-polityczną ograniczał ściśle do zadań wykonywanych w związku z pełnionymi funkcjami kościelnymi. Z czasem wzrastała jego ranga w Kolegium Kardynałów. Był biskupem Porto e S. Rufina 1652-1666, a następnie Ostia e Velletri 1666-1679. Dziekan Św. Kolegium Kardynałów od czerwca 1666, przewodniczył konklawe 1667, 1669-70, 1676.

Francesco Barberini był mecenasem kultury, nauki i sztuki, protektorem wielu intelektualistów i artystów (np. Gian Lorenzo Bernini) oraz kilku akademii, twórcą bogatej biblioteki Barberinich. Zmarł 10 grudnia 1679 w Rzymie w wieku 82 lat.

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Słownik biograficzny (en)

• http://asv.vatican.va/it/pers/card_pref/barberini_francesco.htm

Poprzednik Carlo de Medici

Dziekani kolegium kardynalskiego 1666-1679

Następca Cesare Facchinetti