Franco Modigliani
Z Wikipedii
Franco Modigliani (ur. 18 czerwca 1918 w Rzymie, Włochy, zm. 25 września 2003 w Cambridge, Massachusetts, Stany Zjednoczone) – znany ekonomista amerykański pochodzenia włoskiego, którego dorobek naukowy został uhonorowany Nagrodą Nobla w 1985.
Modigliani urodził się w 1918 w Rzymie. W 1939 na Uniwersytecie Rzymskim uzyskał tytuł doktora praw. Po wybuchu wojny, w 1939 uciekł z faszystowskich Włoch, gdyż był Żydem. Wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie w 1943 zaczął pracę w New School for Social Research w Nowym Jorku. Na tej uczelni uzyskał tytuł doktora nauk społecznych, a następnie wykładał matematykę, ekonomię i ekonometrię. W 1949 Modigliani zaczął wykładać ekonomię na stanowym Uniwersytecie Illinois, a w 1950 roku otrzymał tam stanowisko profesora. W latach 1952-1960 Modigliani pracował w Northwestern University jako profesor ekonomii i zarządzania przemysłem. W 1962 został profesorem ekonomii i finansów w Massachusetts Institute of Techology. Podczas tej pracy , wraz z A. Ando, stworzył komputerowy model gospodarki USA, umożliwiający określenie kanałów, przez które podaż pieniądza wywiera wpływ na wielkość produkcji i dochodu.
W 1985 za pionierskie analizy oszczędności i rynków finansowych w krajach kapitalistycznych Franco Modigliani otrzymał Nagrodę Nobla. Modigliani jest także doktorem honoris causa uniwersytetów w Chicago, Leuven i Bergamo. W 1962 pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Ekonometrycznego, a w 1976 – prezesa Amerykańskiego Towarzystwa Ekonomicznego. Jest również honorowym prezesem Międzynarodowego Stowarzyszenia Ekonomicznego oraz członkiem Narodowej Akademii Nauk i Amerykańskiej Akademii Sztuk i Nauk.
Modigliani w swoim podejściu do ekonomii reprezentuje szkołę wywodzącą się od Keynesa. Dorobek naukowy Modiglianiego obejmuje zagadnienia z kręgu konsumpcji, ogólnej równowagi rynku finansowego, podaży pieniądza, procentu i kredytu oraz nową interpretację modelu Keynesa.
1969: Frisch, Tinbergen • 1970: Samuelson • 1971: Kuznets • 1972: Hicks, Arrow • 1973: Leontief • 1974: Myrdal, Hayek • 1975: Kantorowicz, Koopmans • 1976: Friedman • 1977: Ohlin, Meade • 1978: Simon • 1979: Schultz, Lewis • 1980: Klein • 1981: Tobin • 1982: Stigler • 1983: Debreu • 1984: Stone • 1985: Modigliani • 1986: Buchanan • 1987: Solow • 1988: Allais • 1989: Haavelmo • 1990: Markowitz, Miller, Sharpe • 1991: Coase • 1992: Becker • 1993: Fogel, North • 1994: Harsanyi, Nash, Selten • 1995: Lucas Jr • 1996: Mirrlees, Vickrey • 1997: Merton, Scholes • 1998: Sen • 1999: Mundell • 2000: Heckman, McFadden • 2001: Akerlof, Spence, Stiglitz • 2002: Kahneman, Smith • 2003: Engle, Granger • 2004: Kydland, Prescott • 2005: Aumann, Schelling • 2006: Phelps • 2007: Hurwicz, Maskin, Myerson
| Kajakarstwo: Polska "dwójka" w finale |
|
Marek Twardowski i Adam Wysocki, startujący w konkurencji K-2 na 500 m w kajakarstwie klasycznym awansowali do finału olimpijskiego podczas igrzysk w Pekinie.
|
| Kajakarstwo: Chojnacka przepadła |
|
Małgorzata Chojnacka, "wyjęta" z osady K-4 na 500 m nie zdołała awansować do finału olimpijskiego w kajakarskiej "jedynce" podczas igrzysk w Pekinie.
|
| Kajakarstwo: Baraszkiewicz w finale |
|
Paweł Baraszkiewicz, były wicemistrz świata w konkurencji C-1 na 500 m w kajakarstwie klasycznym, awansował do finału tej konkurencji podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie.
|
| I liga: zapowiedź |
|
Prowadzące w tabeli 1. ligi piłkarskiej Podbeskidzie Bielsko-Biała w meczu szóstej kolejki zagra na wyjeździe z Zagłębiem Lubin.
|
| Kajakarstwo: polski faworyt przepadł |
|
Marek Twardowski, były mistrz świata w konkurencji K-1 na 500 m oraz brązowy medalista ostatnich MŚ w tej specjalności, nie wystąpi w finale olimpijskim podczas igrzysk w Pekinie.
|