Fryderyk August I
Z Wikipedii
| Frederick Augustus Joseph Maria Anton Johann Nepomuk Aloys Xavie elektor saski w latach 1763–1806, król saski jako Fryderyk August I) w latach 1806–1827, książę warszawski jako August Fryderyk III w latach 1807–1815 1750-1827 |
||||||||||
| Książę warszawski | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
||||||||||
|
||||||||||
|
Fryderyk August III Sprawiedliwy (ur. 23 grudnia 1750 w Dreźnie, zm. 5 maja 1827 tamże), elektor saski w latach 1763–1806, król saski (jako Fryderyk August I) w latach 1806–1827, na zasadzie ustanowionej przez Konstytucję Księstwa Warszawskiego z 22 lipca 1807 roku unii personalnej książę warszawski jako August Fryderyk III w latach 1807–1815.
Wnuk Augusta III Sasa, syn Fryderyka Krystiana Wettina i Marii Antoniny Walpurgis z bawarskiej dynastii Wittelsbachów. Do 1768 regencję sprawowała jego matka i stryj, Franciszek Ksawery. Po ogłoszonym przez konfederatów barskich bezkrólewiu, 3 marca 1771, przywódca konfederacji biskup kamieniecki Adam Stanisław Krasiński ofiarował mu koronę polską, której elektor jednak nie przyjął. W czasach jego panowania dokonała się odbudowa Saksonii po zniszczeniach wojny siedmioletniej. Choć pedant i tradycjonalista, stosujący na swym dworze doprowadzoną do perfekcji etykietę, w duchu podobno był zwolennikiem monarchii konstytucyjnej.
Bezskutecznie próbował odzyskać dla Wettynów koronę polską, wiążąc się z przeciwnymi sobie fakcjami w Rzeczypospolitej. W działaniu jego brak było jednak konsekwencji. Ofiarowanej córce, uznanej za infantkę polską - Marii Auguście w 1791 sukcesji tronu polskiego nie przyjął – ze względu na brak aprobaty Rosji (istniały projekty wydania jej za wnuka Katarzyny II – księcia Konstantego).
Podczas wojny francusko-pruskiej w 1806 początkowo sojusznik pruski, po bitwie pod Jeną przeszedł na stronę Napoleona. 11 grudnia 1806 w Poznaniu podpisał traktat pokojowy z Francją i uzyskał tytuł królewski; wszedł do Konfederacji Reńskiej.
Na mocy układu w Tylży 7 lipca 1807 i postanowień Konstytucji 3 maja został monarchą Księstwa Warszawskiego; jednak na rzeczywisty bieg wydarzeń nad Wisłą miał wpływ niewielki, stale przebywając w Saksonii i tylko kilkakrotnie odwiedzając Księstwo. Kontakt z Warszawą zachował poprzez ministra sprawiedliwości księstwa Feliksa Łubieńskiego, który stał się jego faktycznym pełnomocnikiem. Fryderyk August I wyjednał u Napoleona uwolnienie księstwa od spłaty części wierzytelności (wynoszących ok. 21 milionów franków - tzw. sumy bajońskie). Podczas swych wizyt nad Wisłą wykazał jednak sporo umiejętności politycznych (sprawa obrad sejmowych w 1809). W czasie kampanii 1809 schronił się do Frankfurtu nad Menem. Popierał plan odbudowy niepodległego Królestwa Polski, czego wyrazem było m. in. jego przystąpienie w 1812 do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego. W 1813 nieskutecznie próbował rokować z Austrią warunki opuszczenia Napoleona. Po bitwie pod Lipskiem (16-19 października 1813) znalazł się w niewoli pruskiej.
W wyniku postanowień kongresu wiedeńskiego z 1815 musiał zrzec się tytułu księcia warszawskiego, zaś połowa Saksonii przeszła pod władanie Prus.
Ożeniony od 1769 roku z Amalią von Zweibrücken-Birkenfeld (1752-1828) miał z nią jedną córkę Marię Augustę (1782-1863) uznaną w 1791 roku za "polską infantkę" i dziedziczkę tronu. Tron Saksonii objął po nim jego brat Antoni (1755-1836).
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Portret księcia warszawskiego Fryderyka Augusta z 1811 roku
- Złoty dukat z popiersiem Fryderyka Augusta z 1812 roku
- Proklamacja Fryderyka Augusta w sprawie najazdu wojsk austriackich na Księstwo Warszawskie z 25 IV 1809 roku
- Dekret Fryderyka Augusta o utworzeniu i organizacji Archiwum Ogólnego Krajowego w Warszawie z 2 IX 1808 roku
| Poprzednik Fryderyk Krystian Wettyn |
Elektor Saksonii 1763-1806 |
Następca - |
| Poprzednik - |
Król Saksonii 1806-1827 |
Następca Antoni Klemens Wettyn |
| Poprzednik |
Książę Warszawski 1807-1814 |
Następca |
| Poprzednik Ludwik Szymon Gutakowski |
Pełniący Obowiązki Prezesa Rady Stanu Księstwa Warszawskiego 1808-1809 |
Następca Stanisław Kostka Potocki |
| Zabór rosyjski (władcy państw zaborczych (1772-1815) |
Katarzyna II Wielka • Paweł I Romanow • Aleksander I Romanow |
|
| Zabór pruski (władcy państw zaborczych (1772-1815) |
Fryderyk II Wielki • Fryderyk Wilhelm II • Fryderyk Wilhelm III |
|
| Zabór austriacki (władcy państw zaborczych (1772-1815) | ||
| Księstwo Warszawskie |
Fryderyk August I |
|
| Po upadku Księstwa Warszawskiego Romanowowie – unia personalna z Rosją | ||
| Romanowowie |
Mikołaj I Pawłowicz • Aleksander II Romanow • Aleksander III Romanow • Mikołaj II Romanow |
|
| Hohenzollernowie |
Fryderyk Wilhelm III • Fryderyk Wilhelm IV • Wilhelm I • Fryderyk III • Wilhelm II |
|
| Habsburgowie (cesarze austriaccy noszący tytuł króla Galicji i Lodomerii i wielkiego księcia Krakowa) |
Franciszek II • Ferdynand I • Franciszek Józef I • Karol I Habsburg |
| ING OFE przekroczył próg 5,0 proc. w Erbudzie |
|
ING Otwarty Fundusz Emerytalny kupił akcje Erbudu i zwiększył udział do 6,26 proc. z wcześniejszych 4,97 proc. - poinformował Erbud w komunikacie emitenckim.
|
| Zysk netto Banku Millennium w III kw. 2008 wyniósł 126 mln zł |
|
Skonsolidowany zysk netto Banku Millennium w III kw. 2008 roku wyniósł 126 mln zł i był nieznacznie wyższy niż w drugim kwartale tego roku. Po trzech kwartałach 2008 roku zysk netto wzrósł o 11,3 proc. do 378 mln zł - podał bank w komunikacie.
|
| Vattenfall może kupić mniejszościowy pakiet Enei |
|
Koncern energetyczny Vattenfall nie wyklucza zakupu mniejszościowego pakietu prywatyzowanych spółek energetycznych, w tym Enei.
|
| Do Płocka przypłynął reaktor do instalacji budowanej w PKN Orlen |
|
Na nabrzeżu Wisły w Płocku rozpoczęto we wtorek rozładunek ważącego 414 ton reaktora, najważniejszego elementu budowanej w PKN Orlen instalacji Hydroodsiarczania Olejów Napędowych VII (HON VII) o zdolności produkcyjnej 2,2 mln ton rocznie.
|
| Hiszpania: 30 mld euro na fundusz pomocy instytucjom finansowym |
|
Hiszpański premier Jose Luis Rodriguez Zapatero zapowiedział we wtorek, że jego kraj ustanowi wart 30 miliardów euro fundusz pomocy instytucjom finansowym. Premier powiedział też, że w razie potrzeby fundusz może być zwiększony do 50 miliardów euro.
|