Z Wikipedii

Fryderyk Papée (ur. 4 czerwca 1856 w Złoczowie, Podole, zm. 20 października 1940 w Krakowie), historyk polski, bibliotekoznawca, dyrektor Biblioteki Jagiellońskiej i profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności.

Pochodził z francuskiej rodziny, pierwotnie ewangelickiej, przybyłej do Lwowa na początku XIX wieku; był synem Fryderyka (urzędnika) i Ludwiki z Heymów. Uczęszczał do Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie, w latach 1873-1875 studiował historię na Uniwersytecie Lwowskim, m.in. u Ksawerego Liske. W 1875 przeniósł się do Wiednia, gdzie kontynuował studia na Uniwersytecie i w Institut für Österreichische Geschichtforschung. W 1878 uzyskał na Uniwersytecie Wiedeńskim doktorat na podstawie rozprawy Polityka polska w czasie upadku Jerzego z Podiebradu wobec kwestii następstwa w Czechach, 1466-1471.

W latach 1879-1880 uczył historii w II Gimnazjum we Lwowie, podjął następnie pracę jako skryptor w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich we Lwowie. Od 1883 pracował w Bibliotece Uniwersytetu Lwowskiego, dochodząc do stanowiska kustosza (1893) i zastępcy dyrektora (1895). Był również od 1902 konserwatorem dla Galicji Wschodniej. W 1905 przeniósł się do Krakowa, gdzie został dyrektorem Biblioteki Jagiellońskiej; kierował nią do 1926. Od 1920 jako profesor honorowy prowadził na Uniwersytecie Jagiellońskim wykłady z historii Polski i Litwy XV i XVI wieku. Pracował również w innych bibliotekach krakowskich - był zastępcą dyrektora Biblioteki Książąt Czartoryskich (1920, 1929-1930) i inspektorem Biblioteki PAU (1927-1933).

W 1907 został powołany na członka-korespondenta Akademii Umiejętności w Krakowie, w 1920 został jej członkiem czynnym (już po zmianie nazwy na Polska Akademia Umiejętności). Należał także m.in. do Towarzystwa Historycznego we Lwowie (1886 współzałożyciel), Polskiego Towarzystwa Historycznego (1912-1927 prezes Oddziału Krakowskiego, 1924 członek honorowy), Towarzystwa Naukowego we Lwowie (od 1921), Towarzystwa Przyjaciół Biblioteki Jagiellońskiej w Krakowie (1923 współzałożyciel), Związku Bibliotekarzy Polskich (1927 członek honorowy), Krakowskiego Grona Konserwatorów; został powołany w skład Węgierskiej Akademii Nauk i Węgierskiego Towarzystwa Historycznego, pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Polsko-Węgierskiego. W 1936 otrzymał nagrodę PAU im. Barczewskiego za pracę Jan Olbracht, w tym samym roku został laureatem nagrody naukowej miasta Lwowa, a także dedykowano mu - z okazji 80 rocznicy urodzin - księgę pamiątkową Pamiętnik IV Zjazdu Bibliotekarzy Polskich w Warszawie. Z odznaczeń posiadał m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Franciszka Józefa, Krzyż Komandorski Orderu Polonia Restituta, Złoty Krzyż Zasługi oraz węgierski Krzyż Zasługi III klasy.

Z małżeństwa z Władysławą, córką Władysława Ludwika Anczyca (poety i dramaturga) miał synów Adama Stanisława (bankowca, medalistę olimpijskiego w szermierce i prezesa Polskiego Związku Szermierczego) oraz Kazimierza (dyplomatę, przedwojennego ambasadora w Pradze, potem ambasadora rządu emigracyjnego w Watykanie).

Przyczynił się do rozwoju Biblioteki Jagiellońskiej. Rozpoczął budowę nowego gmachu, zwiększył zbiory Biblioteki o około 150 tysięcy woluminów. Stworzył zespół naukowy, zatrudniając m.in. Zofię Ameisenową, Aleksandra Ludwika Birkenmajera, Kazimierza Dobrowolskiego, Edwarda Kuntzego, Kazimierza Piekarskiego, Władysława Pociechę. Przed przejściem do Krakowa przygotowywał reorganizację Biblioteki Uniwersytetu Lwowskiego, w 1919 pracował nad unowocześnieniem Biblioteki Uniwersytetu Wileńskiego.

Jako historyk zajmował się historią Polski XV i XVI wieku, historią średniowieczną Europy wschodniej, dyplomatyką. Był zwolennikiem poglądu o kierowniczej roli wielkich osobowości w historii. Zainicjował badania nad ustrojem i związkami kulturalnymi oraz politycznymi Polski doby Kazimierza Jagiellończyka. Badał stosunki Polski z Węgrami i Krzyżakami w XV i XVI wieku. Analizował akt kardynała Idziego dla klasztoru benedyktynów w Tyńcu (Najstarszy dokument polski, 1888). Wydał Akta Aleksandra króla polskiego... (1501-1506) (1927); na temat wydawania dokumentów średniowiecznych oraz badania ich autentyczności prowadził polemikę z Wojciechem Kętrzyńskim. W latach 1904-1905 był redaktorem "Kwartalnika Historycznego". Dla Polskiego Słownika Biograficznego napisał życiorys Jana Długosza (tom V, 1939-1946).

Z innych prac Papéego można wymienić:

• Zabytki przeszÅ‚oÅ›ci miasta BeÅ‚za (1884)
• Skole i Tucholszczyzna (1891)
• Historya miasta Lwowa w zarysie (1894, wydanie II 1924)
• Polska i Litwa na przeÅ‚omie wieków Å›rednich. Ostatnie dwunastolecie Kazimierza JagielloÅ„czyka (1904)
• Studya i szkice z czasów Kazimierza JagielloÅ„czyka (1907)
• Historia Polski 1429-1506 (1923)
• Aleksander JagielloÅ„czyk (1949)

[edytuj] Źródła

• Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki spoÅ‚eczne, zeszyt 3: P-Z (pod redakcjÄ… Andrzeja Åšródki i PawÅ‚a SzczawiÅ„skiego), Ossolineum, WrocÅ‚aw 1985

Internet i GPS w służbie u terrorystów

GPS znakomicie sprawdza się w ciemności. Połączony z nowoczesnym telefonem, staje się małym centrum dowodzenia. Poza lokalizacją, pozwala wysyłać zaszyfrowane informacje. Kilka takich urządzeń odnaleziono w Bombaju - należały do terrorystów. Postęp technologiczny służy nie tylko służy pokojowi, ma też wpływ na rozwój międzynarodowego terroryzmu.

Czesi skazali polskiego mordercÄ™

Czeski Sąd Najwyższy zatwierdził wyrok 15 lat więzienia dla 30-letniego Bogumiła Kujawskiego. Polak w kwietniu ubiegłego roku zabił taksówkarza Hawierzowie, w czeskiej części Śląska Cieszyńskiego.

Kolejne dymisje w Gruzji

Niedawno mianowany premier Grigol Mgalobliszwili trzęsie gruzińskim rządem: stanowiska stracili ministrowie spraw zagranicznych i obrony. To kolejny etap reorganizacji władzy w Tbilisi po dramatycznej przegranej w wojnie z Rosją.

Kanadyjczycy chcą wyborów

Kryzys polityczny w Kanadzie sprzyja tamtejszemu premierowi. Stephen Harper ma szansę na utworzenie większościowego rządu. Tak przynajmniej pokazały wyniki badania opinii publicznej, przeprowadzone już po tym, jak szef kanadyjskiego rządu zawiesił działanie parlamentu.

Skok stulecia w Paryżu

- Klejnoty o wartości od 47 mln do 62 mln euro zrabowano z luksusowego sklepu z biżuterią Harry'ego Winstona przy prestiżowej alei Montaigne w Paryżu - poinformowały w piątek źródła związane ze śledztwem. To największa kradzież kosztowności w historii Francji, pisze Times.