Glaukocystofity
Z Wikipedii
| Glaukocystofity | |
 Glaucocystis sp. |
|
| Systematyka | |
| Domena | jÄ…drowce |
| Królestwo | rośliny |
| Gromada | glaukocystofity |
| Nazwa systematyczna | |
| Glaucophytes | |
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons |
|
Glaukocystofity, glaukofity (Glaucophytes, Glaucocystophytes) – typ (gromada) jednokomórkowych (rzadziej tworzących cenobia) glonów, należących do królestwa roślin. Rozmnażają się bezpłciowo przez podział (formy bez ściany komórkowej) lub za pomocą pływek (formy kapsalne i kokoidalne). Do typu tego zalicza się kilkanaście gatunków. Zgodnie z dominującym obecnie poglądem w systematyce grupa ta stanowi najstarszą linię rozwojową roślin.
Glaukocystofity są bardzo interesującą grupą organizmów dla biologów, ponieważ, o ile prawdziwa jest hipoteza o jednokrotnym powstaniu pierwotnych chloroplastów, stanowią one konserwatywną (mało zmienioną) grupę potomków wspólnych przodków krasnorostów i zielenic, tj. wszystkich roślin. Analiza pokrewieństwa ewolucyjnego na podstawie wielu sekwencji DNA wykazała, że wszystkie trzy wymienione grupy pochodzą od wspólnego przodka.
[edytuj] Charakterystyka
Podobnie jak u innych roślin ściana komórkowa zbudowana jest z celulozy, a materiałem zapasowym jest skrobia (podobnie jak u krasnorostów tworzona w cytoplazmie, poza obrębem pozostałości symbiotycznych sinic). Jednak u glonów tych brak właściwych chloroplastów. Wykształcają się tu odrębne organella zwane cyjanellami. Tylakoidy glaukocystofitów ułożone są brzeżnie, w sposób przypominający ten, który obserwuje się u sinic. Centralna część tych organelli jest bezbarwna i jest analogiczna do centroplazmy sinic. Między dwiema błonami śródplazmatycznymi zachowała się ściana peptydoglikanowa – typowa dla bakterii. Również obecność chlorofilu a i fikobilin w chloroplastach sugeruje, że organelle te powstały przez endosymbiotyczne połączenie sinic i pozbawionych plastydów jednokomórkowych przodków roślin[1]. Istotną różnicą między cyjanellami glaukofitów a sinicami, jest znacznie uproszczona budowa nukleoidu, który zawiera jedynie 10% informacji genetycznej obecnej w komórkach wolno żyjących sinic.
Glaukofity żyją głównie w wodach jako składniki bentosu i planktonu (niektóre pływają aktywnie, inne unoszą się biernie w wodzie lub żyją na powierzchni roślin zanurzonych w wodzie), są wśród nich także przedstawiciele aerofitów (wodę i składniki odżywcze pobierają z opadów). Są szeroko rozpowszechnione w wodach słodkich, lecz zawsze rozproszone (nigdy nie stwierdza się ich w znacznych ilościach w jednym miejscu).
[edytuj] Systematyka
Należą tu trzy rodzaje:
-
- Glaucocystis – posiadają celulozową ścianę komórkową, pozbawione są możliwości ruchu (posiadają szczątkową wić), unoszą się biernie w wodzie. Należy tu gatunek G. nostochinearum (jego cyjanelle są bardzo podobne do sinic z rzędu Chroococcales i noszą nazwę gatunkową Skujapelta nuda[2], natomiast sam glon do zielenicy Oocystis).
- Cyanophora – zachowały zdolność ruchu (dzięki dwóm wiciom podobnym do tych spotykanych u niektórych zielenic) i pozbawione są ściany komórkowej. Należy tu gatunek C. paradoxa, budową komórki przypominający kryptomonady, a jego cyjanella nosi nazwę Cyanocyta[2].
- Gloeochaete – posiadają zarówno ruchliwe, jak i nieruchome stadia rozwojowe, posiadają ścianę komórkową ale prawdopodobnie pozbawioną celulozy. Żyją na powierzchni roślin zanurzonych w wodzie.
Czasem włączane są (lub raczej były) tutaj inne rodzaje jednokomórkowców zawierające cyjanelle. Jednak okazało się, że są to organizmy niespokrewnione z wymienionymi wyżej glaukofitami (np. rodzaj Paulinella – jednokomórkowe ameby z grupy Rhizaria), których cyjanella pochodzą z endosymbiozy sinic, która zaszła niezależnie od tej, która doprowadziła do powstania linii rozwojowej roślin.
Przypisy
- ↑ Patrick J. Keeling. Diversity and evolutionary history of plastids and their hosts. American Journal of Botany: 1481–1493 (2004). doi:10.3732/ajb.91.10.1481.
- ↑ 2,0 2,1 Stefan Gumiński: Fizjologia glonów i sinic. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 1990, s. 159. ISBN 83-229-0372-3.
| Targi elektroniczne w Las Vegas |
|
W Las Vegas rozpoczynają się jedne z największych na świecie targów urządzeń elektronicznych Consumer Electronics Show - w skrócie CES. Eksperci spodziewają się dużego zainteresowania przede wszystkim sprzętem energooszczędnym i przyjaznym dla środowiska. Popularnością mają się też cieszyć gadżety bezprzewodowe oraz te, które można w jakikolwiek sposób podłączyć do Internetu.
|
| "Oryginalny" pomysł na bezpieczeństwo danych |
|
Tylko fizyczne zniszczenie twardego dysku zapewnia bezpieczeństwo informacji zapisanych na wyrzucanym komputerze. Do takiego wniosku doszli na podstawie własnych badań eksperci brytyjskiego magazynu konsumentów "Which?".
|
| Kosmiczna winda zasilana wibracjami |
|
Nowy pomysł zasilania orbitalnej windy zademonstrował dr Age-Raymond Riise z Europejskiej Agencji Kosmicznej, posługując się ... kijem od szczotki.
|
| Kuba otwiera wielkie elektroniczne archiwum Hemingwaya |
|
Władze Kuby odtajniają tysiące dokumentów związanych z amerykańskim pisarzem Ernestem Hemingway'em. Dostęp do elektronicznego archiwum będą mieli naukowcy i studenci.
|
| USA planują stworzyć największy rezerwat przyrody |
|
Rząd Stanów Zjednoczonych zapowiedział utworzenie jednego z największych na świecie morskich rezerwatów przyrody. Pod ochroną znajdą się amerykańskie terytoria na Oceanie Spokojnym.
|