Z Wikipedii

HMS Valiant
Historia
Położenie stępki	13 stycznia 1913
Wodowanie	4 listopada 1914
Oddanie do służby	19 lutego 1916
Wycofanie ze służby	lipiec 1945
Status okrętu	złomowany w 1950
Stocznia	stocznia Fairfield, Govan
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	standardowa - 27 500 ton pełna - 36 513 ton
Długość	197 m
Szerokość	27,6 m
Zanurzenie	8,8 m
Napęd	turbiny parowe, 24 kotły, 4 wały, moc 56 500 koni mechanicznych
Prędkość	24 węzłów
Załoga	950–1220 oficerów i marynarzy
Uzbrojenie	8 dział 381 mm, 14 dział Mk XII kalibru 152 mm, 2 działa 76 mm, 4 działa 47 mm, 4 wyrzutnie torped kalibru 533 mm
Galeria w Wikimedia Commons

HMS "Valiant" był brytyjskim pancernikiem typu Queen Elizabeth służącym w Royal Navy. Stępkę położono w stoczni Fairfield, w Govan, 31 stycznia 1913 i okręt zwodowano 4 listopada 1914. Budowę ukończono w lutym 1916.

[edytuj] I wojna światowa

W czasie I wojny światowej służył w 5th Battle Squadron dowodzonym przez admirała Hugh Evan-Thomasa. Dywizjon wchodził w skład Grand Fleet i składał się z 5 okrętów typu Queen Elizbeth ( były one znacznie szybsze niż inne pancerniki brytyjskie i zdecydowano się je skoncentrować w jednym zespole). 31 maja 1916 roku okręt wziął udział w bitwie jutlandzkiej, gdzie otrzymał kilka trafień. W sierpniu tego samego roku miał kolizję z HMS "Warspite" i był reperowany do końca września.

[edytuj] Dwudziestolecie międzywojenne

Pomiędzy 1929 i 1930 okręt przeszedł dużą przebudowę. Dodano bąble przeciwtorpedowe, zwiększono szerokość do 31,7 metra. Dwa kominy zostały połączone w jeden. Dodano pojedyncze ośmiolufowe działo dwufuntowe. Dwie wyrzutnie torpedowe zostały usunięte. Dodano platformę lotniczą wraz z jedną katapultą. Te modyfikacje zwiększyły maksymalną wyporność do 35 970 ton.

W 1931 załoga pancernika uczestniczyła w buncie w Invergordon.

W 1936 dodano drugą baterię ośmiu dział dwufuntowych. Pomiędzy marcem 1937 i listopadem 1939 pancernik przeszedł drugą poważną przebudowę w Devonport. Maszynownie przerobiono na osiem kotłów połączonych z czterema turbinami parowymi systemu Parsonsa. Całość miała moc 80 000 koni parowych. Maksymalny zapas ropy to 3393 ton. Maksymalna prędkość wzrosła do 23,5 węzła - zwiększono moc, ale zwiększyła się też wyporność i zanurzenie. Artyleria pomocnicza została zmieniona na 20 dział kalibru 114 mm umieszczonych w podwójnych wieżach oraz cztery ośmiolufowe działa dwufuntowe. Te modyfikacje zwiększyły zanurzenie do 10 metrów i maksymalną wyporność do 36 513 ton.

[edytuj] II wojna światowa

HMS "Valiant" był jednym z trzech okrętów liniowych, które wzięły udział w zniszczeniu francuskiej floty w Mers-el-Kebir. Brał udział także w bitwie koło przylądka Matapan i w bitwie o Kretę gdzie został trafiony dwiema bombami. Wraz ze swoim siostrzanym okrętem HMS "Queen Elizabeth" został zaminowany i zatopiony przez włoskich nurków w porcie aleksandryjskim w grudniu 1941. Okręt był zakotwiczony w bardzo płytkiej wodzie więc osiadł na dnie, a pokład wystawał ponad powierzchnię. Pomimo unieruchomienia okręt wydawał się być gotowy do walki. Podniesiony, wyreperowany w Afryce Południowej, wrócił na Morze Śródziemne aby wspierać lądowanie na Sycylii w ramach operacji Husky oraz lądowania w Salerno w ramach operacji Avalanche w 1943.

Został wysłany na Daleki Wschód w 1944 jako część Floty Wschodniej. Brał tam udział w rajdach na japońskie bazy w Indonezji. 8 sierpnia 1944, kiedy był w pływającym doku w Trincomalee na Cejlonie, został uszkodzony, kiedy dok rozpadł się. Naprawy wstrzymano i okręt wrócił do Wielkiej Brytanii, gdzie został wycofany ze służby w lipcu 1945 roku.

[edytuj] Po wojnie

"Valiant" był używany jako okręt szkolny w bazie Devonport do końca swojej kariery. Został sprzedany na złom w marcu 1948 roku.

[edytuj] Zobacz też

Inne okręty noszące nazwę HMS "Valiant".

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Brytyjskie drednoty
• battleships-cruisers.co.uk
• Maritimequest