Z Wikipedii

Henry Mancini wł. Enrico Nicola Mancini (ur. 16 kwietnia 1924 w Cleveland, zm. 14 lipca 1994 w Los Angeles) amerykański kompozytor i aranżer, autor muzyki filmowej.

[edytuj] Biografia

Mancini dorastał niedaleko Pittsburgha w stanie Pensylwania, w mieście Aliquippa. Jego rodzice pochodzili z Abruzji we Włoszech. Gdy miał 8 lat, ojciec zapisał go na lekcję gry na flecie. W wieku lat 12 rozpoczął grę na fortepianie. Razem z ojcem grał w zespole włoskich imigrantów Sons of Italy. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął studia w słynnej Juilliard School of Music w Nowym Jorku.

W 1943 musiał przerwać naukę, ponieważ został wcielony do amerykańskiej armii. W 1945 brał udział w wyzwalaniu obozów koncentracyjnych w południowych Niemczech.

Po wojnie został pianistą w reaktywowanym przez Texa Beneke zespole Glenn Miller Band. Nadal poszerzał też swoje kompozycyjne i aranżacyjne umiejętności podczas studiów u Ernsta Kreneka i Mario Castelnuovo-Tedesco.

Pod koniec lat 40. XX wieku zaczął pisać muzykę do filmów. Jego pierwszym filmem było Lost in Alaska.

W 1952 rozpoczął pracę w Universalu, gdzie przez następne 6 lat stworzył muzykę do ok. 100 filmów, m.in. do The Glenn Miller Story, za którą był nominowany do Oskara.

Od 1958 pracował jako niezależny kompozytor. Wkrótce też rozpoczęła się jego ponad 30-letnia współpraca ze scenarzystą i producentem Blakem Edwardsem, z którym pracował przy niemal 30 filmach, w tym przy serii filmów o Różowej Panterze, poczynając od pierwszego filmu z 1963 r.. Główny temat z tego filmu jest jednym z najbardziej znanych motywów muzycznych w historii kina. Wszystkie 4 Oscary zdobył za muzykę do filmów Edwardsa.

Mancini nagrał ponad 90 albumów, z muzyką od jazzu przez pop, aż po muzykę klasyczną. Osiem z nich zdobyło w Stanach Zjednoczonych status Złotej płyty.

Zmarł w wieku 70 lat w Beverly Hills na raka.

[edytuj] Nagrody

20 statuetek Nagrody Grammy i 72 nominacje, 4 statuetki Oskara i 18 nominacji, 1 statuetka Golden Globe Award oraz 2 nominacje do nagrody Emmy.

• 1955 - pierwsza nominacja do Oscara za muzykÄ™ do filmu The Glenn Miller Story
• 1962 - nominowany w kategoriach: najlepsza muzyka i najlepsza oryginalna piosenka za film "Bachelor in Paradise", wspólnie z Mackiem Davidem oraz 2 Oscary w tych samych kategoriach za film Åšniadanie u Tiffany'ego i piosenkÄ™ Moon River (wspólnie z autorem tekstu Johnnym Mercerem)
• 1963 - Oscar w kategorii najlepsza piosenka za Days of Wine and Roses z filmu pod tym samym tytuÅ‚em (wspólnie z autorem tekstu Johnnym Mercerem)
• w 1983 - Oscar w kategorii najlepsza adaptacja piosenki za film Victor/Victoria (wspólnie z Leslie Bricusse).

[edytuj] Bibliografia

• Mancini, Henry: Sounds And Scores: a practical guide to professional orchestration (Book on orchestration of popular music, 1962)
• Mancini, Henry: Did they mention the music? (Autobiography, with Gene Lees, 1989)
• Thomas, Tony: Music For The Movies (1973)
• Thomas, Tony: Film Score (1979)
• Büdinger, Matthias: An interview with Henry Mancini (in: Soundtrack, vol. 7, No. 26, 1988)
• Büdinger, Matthias: Henry Mancini (in: Soundtrack, vol. 13, No. 50, 1994)
• Büdinger, Matthias: Henry Mancini remembered (in: Soundtrack, vol. 13, No. 51)
• Büdinger, Matthias: Whistling Away The Dark. In: Film Score Monthly # 45, p. 7
• Büdinger, Matthias: Henry Mancini 1924-1994. In: Film Score Monthly # 46/47, p. 5
• Büdinger, Matthias: Feeling Fancy Free (in: Film Score Monthly vol. 10, No. 2)
• Brown, Royal S.: Overtones and undertones - reading film music (1994)

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Henry Mancini w imdb
• Henry Mancini na Space age pop
• A Henry Mancini Discography
• Henry Mancini @
• the SoundtrackINFO project
• Official site on Mancini's 80th anniversary
• A Mancini Anthology