Z Wikipedii

Grób Henryka Koczary na Powązkach; Warszawa, 23 lipca 2008

Henryk Koczara (ur. 1921 w Białymstoku, zm. 15 sierpnia 2006 w Warszawie) - polski wojskowy, generał dywizji WP, mgr nauk społecznych, oficer aparatu partyjno-politycznego ludowego WP.

Podczas okupacji pracował jako robotnik. Do ludowego Wojska Polskiego wstąpił w 1944 roku. Absolwent Wojskowej Akademii Politycznej im. F. Dzierżyńskiego. W okresie swej ponad 40-letniej zawodowej służby wojskowej sprawował m.in. następujące funkcje:

• zastÄ™pcy ds. politycznych komendanta Oficerskiej SzkoÅ‚y Artylerii w Toruniu;
• zastÄ™pcy ds. politycznych dowódcy 12 Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie (dowódcÄ… dywizji byÅ‚ wówczas gen.Wojciech Jaruzelski) ;
• zastÄ™pcy ds. politycznych dowódcy 1 Korpusu Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju w Warszawie;
• zastÄ™pcy ds. politycznych dowódcy Warszawskiego OkrÄ™gu Wojskowego w Warszawie - na tym stanowisku otrzymaÅ‚ w 1968 awans na generaÅ‚a brygady;
• komendanta Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa DzierżyÅ„skiego w Warszawie (1969-1972);
• zastÄ™pcy Szefa Głównego ZarzÄ…du Politycznego WP (1972-1980) - na tym stanowisku otrzymaÅ‚ w 1976 awans na generaÅ‚a dywizji;
• I zastÄ™pcy Szefa Głównego ZarzÄ…du Politycznego WP (1980-1983);
• attaché wojskowego, morskiego i lotniczego Ambasady PRL w Moskwie (1983-1986).

Działacz PPR i PZPR. Na V Zjeździe PZPR (1968) wybrany w skład Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR. Na VII Zjeździe PZPR (1975) oraz na VIII Zjeździe PZPR (1980) wybrany w skład Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR.

W stanie spoczynku od 1986 roku.

Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy oraz Krzyżem Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1982 roku wyróżniony przez Sekretariat KC PZPR medalem "100 lat Polskiego Ruchu Robotniczego".

Zmarł po długoletniej chorobie 15 sierpnia 2006 w Warszawie.