Z Wikipedii

[edytuj] Okres przedhistoryczny i starożytny

Pierwsze ślady działalności ludzkiej pochodzą sprzed ok. 9000 lat p.n.e. W latach 125 p.n.e. – 375 n.e., daje się zaobserwować znaczny rozwój osadnictwa, który był związany z żywymi kontaktami handlowymi z Cesarstwem Rzymskim. Dogodne położenie osady i łatwa przeprawa przez Brdę wykorzystane zostały w okresie rzymskim dla wytyczenia w tym miejscu traktu bursztynowego, prowadzącego znad Adriatyku do wybrzeży Morza Bałtyckiego.

Z początkiem państwowości polskiej należy wiązać pewne zmiany w osadnictwie okolic Bydgoszczy. Przypuszczalnie w XI w. założono tu gród (na jednej z nieistniejących dziś wysp, utworzonej podczas zmiany głównego nurtu Brdy), którego zasięg wyznaczają dziś ulice: Bernardyńska, Przy Zamczysku i Podwale. Drugi element tego zespołu stanowiło podgrodzie, osada wczesnomiejska (obecna Babia Wieś) z licznymi warsztatami rzemieślniczymi, która znajdowała się na wschód od grodu za systemem umocnień i fos. Trzeci człon stanowiło cmentarzysko, które było zlokalizowane po drugiej stronie Brdy. Pierwsze wzmianki o istnieniu kasztelani i bydgoskim kasztelanie Sędzisławie wzgl. Sulisławie (Suzzlaus castellanus de Budegac) pochodzą z 28 czerwca 1238 r.

W 1331 r. grodzisko opanowali Krzyżacy i władali nim przez 12 lat, kiedy to 8 lipca 1343 r., na podstawie pokoju w Kaliszu, Polsce ostatecznie oddano Bydgoszcz i ziemię dobrzyńską.

[edytuj] Lata 1346-1466

Pomnik Kazimierza III Wielkiego

3 lata po odzyskaniu przez Polskę ziemi dobrzyńskiej, król Kazimierz III Wielki przybył do Bydgoszczy. 19 kwietnia 1346 roku Bydgoszcz otrzymała przywilej lokacyjny na prawie magdeburskim. Zasadźcami byli Jan Kiesselhuth i jego wspólnik Konrad (zobacz fragment aktu lokacyjnego w Wikicytatach). Miasto pełniło ważną funkcję obronną. Obszar nowo lokowanego miasta obejmował tereny po obu stronach Brdy. Na północ granice patrymonium miejskiego sięgały do dóbr cystersów Koronowskich (Myślęcinek), na południe zaś dochodziły do Jeziora Jezuickiego (Pełeczno, Pełczyn) i wzdłuż rzeki Noteć. Granicę wschodnią zakreślono od Jeziora Jezuickiego przez obszar leśny do późniejszych Glinek i Żup, a stąd przez wieś Grodztwo, przez dzisiejsze Bielawy aż do Zamczyska na północy. W sumie cała powierzchnia wynosiła ok. 15 ha. W 1347 roku rozpoczęto, trwającą kilka lat, budowę zamku z cegły (w miejscu drewnianego grodu).

W roku 1409, kiedy wybuchło powstanie na Żmudzi, a król Władysław Jagiełło zadeklarował pomoc Litwinom, Krzyżacy wypowiedzieli wojnę Polsce i zaatakowali Kujawy i Wielkopolskę zajmując przy tym Bydgoszcz (30 sierpnia). Miesiąc później miasto znalazło się z powrotem w rękach polskich.

W latach 1454-1466 toczyła się wojna polsko – krzyżacka (tzw. trzynastoletnia), w trakcie której król Kazimierz Jagiellończyk wielokrotnie przebywał w Bydgoszczy.

[edytuj] Okres 1467-1772

Fryderyk Wilhelm Hohenzollern – współsygnatariusz traktatów welawsko-bydgoskich

Przez cały okres od XV do XVIII w. miasto rozwijało się niezwykle prężnie, cały czas nabierając znaczenia. W roku 1520 pod Bydgoszczą obradował sejm walny, w którym uczestniczyła szlachta przybyła na pospolite ruszenie. Sejm uchwalił pogłówne na cele wojenne, a król zobowiązał się do przeprowadzenia reformy państwa. W czasie potopu szwedzkiego, Bydgoszcz została zaatakowana od strony wzgórz południowych, a następnie zdobyta latem 1655 roku. Z tym wydarzeniem łączy się nazwa jednego z osiedli miasta – Szwederowo. Wyjątkowo ważne wydarzenia w skali historii naszego kraju, a nawet całej Europy, rozegrały się 6 listopada 1657 roku na Starym Rynku. Podpisano wtedy słynne traktaty welawsko-bydgoskie, które unieważniały postanowienia tzw. hołdu pruskiego z 1525 r. Na ich mocy Pomorze Gdańskie (dotychczas lenno polskie) zostały włączone do Prus.

W czasie wojny północnej (1700-1709) w Bydgoszczy stacjonowały różne wojska. W czasie pobytu jednej z armii pożar strawił ratusz i część zabudowy. W 1772 roku miał miejsce I rozbiór Polski. Na jego mocy Bydgoszcz została włączona do Prus i stała się stolicą okręgu nadnoteckiego.

[edytuj] Pod zaborem pruskim (1772-1920)

Rok po włączeniu Bydgoszczy do Prus, rozpoczęto od dawna planowaną budowę Kanału Bydgoskiego. W marcu 1794 roku wybuchło powstanie kościuszkowskie. Kilka miesięcy później do walczących przyłączyli się mieszkańcy wielkopolski organizując własne powstanie. Wtedy Kościuszko zdecydował wysłać żołnierzy pod dowództwem Jana H. Dąbrowskiego. Przybył on do Bydgoszczy 2 października. Jego pobyt upamiętnia obecna nazwa wzgórza, u którego podnóża leży Plac Poznański.

W czasie epoki napoleońskiej Bydgoszcz na krótko wróciła pod rządy polskie, będąc w latach 1807-1815 stolicą jednego z departamentów Księstwa Warszawskiego. Wiek XIX przyniósł bardzo szybki rozwój miasta. W 1817 r. otwarta została pierwsza szkoła powszechna. W latach 50. powstały pierwsze linie kolejowe relacji (Bydgoszcz – Berlin, Toruń, Warszawa, Gdańsk). Powstawały liczne fabryki i zakłady, m.in.: budowy maszyn i urządzeń (obecnie Zakładów Budowy Maszyn "Zremb-Makrum") i produkcji sygnałów kolejowych (Obecnie Bydgoskie Zakłady Elektromechaniczne "Belma"). Utworzenie Zakładu Oczyszczania Ulic i Latryn, uruchomienie przez Ottona Pfefferkorna produkcji mebli wyściełanych. Najpierw na ulicach pojawił się tramwaj konny, a po wybudowaniu elektrowni – elektryczny.

Podczas powstania wielkopolskiego ofensywa powstańcza zatrzymała się na przedpolach miasta. Powstańcy realnie ocenili, że z uwagi na wyjątkowo duży odsetek ludności niemieckiej w mieście nie ma szans na zajęcie Bydgoszczy i woleli odłożyć walkę o nią do czasu negocjacji międzynarodowych. Ostatecznie przynależność Bydgoszczy do Polski została potwierdzona postanowieniami konferencji pokojowej w Wersalu. 19 stycznia 1920 r. pierwszy w odrodzonej Rzeczypospolitej prezydent Bydgoszczy Jan Maciaszek przejął władze w mieście od burmistrza Hugo Wolffa. Pamiątką po związkach Bydgoszczy z powstaniem wielkopolskim 1918 roku i - szerzej - z całą Wielkopolską - jest Grób Nieznanego Powstańca Wielkopolskiego oraz późniejszy Pomnik Nieznanego Powstańca Wielkopolskiego usytuowany na skwerze przy ul. Bernardyńskiej, przed budynkiem UTP.

[edytuj] Po 1939 roku

W kilka dni po wybuchu II wojny światowej w Bydgoszczy miały miejsce tragiczne wydarzenia znane jako krwawa niedziela (niem. "Blutsonntag") – działającą w mieście niemiecką dywersję zlikwidowały oddziały Wojska Polskiego, a w odpowiedzi na to, po wkroczeniu do miasta żołnierze Wehrmachtu zamordowali od razu 300-400 osób, a potem 28 tys., co stanowiło ok. 14% wszystkich mieszkańców. Zastrzelono również prezydenta miasta Leona Barciszewskiego.

Najbogatsi w ogniu protestów

W cieniu protestów alterglobalistów rozpoczyna się w poniedziałek szczyt G-8. Do Tokio zjechali już przywódcy najbardziej uprzemysłowionych państw świata i Rosji. O tym, by pamiętali o najbiedniejszych apelował w niedzielę papież Benedykt XVI.

Krwawy zamach przed Czerwonym Meczetem

Co najmniej 15 osób, w większości policjantów, zginęło w samobójczym zamachu, do jakiego doszło w Islamabadzie. Zamachowiec-samobójca zdetonował materiały bombę w pobliżu słynnego Czerwonego Meczetu.

Amerykanie zbombardowali weselników

27 osób zginęło w nalocie na ślubny orszak w Afganistanie. 11 kolejnych jest rannych. Weselnicy zostali ostrzelani przez samoloty koalicji, gdy dochodzili do domu pana młodego. W innym ataku wojsk afgańskich i NATO-wskich zginęło ponad 20 talibskich bojowników.

Generałowie planowali zamach stanu?

Dwaj emerytowani generałowie tureckiej armii zostali aresztowani pod zarzutem utworzenia ugrupowania terrorystycznego i kierowania nim oraz dążenia do obalenia powiązanego z islamistami rządu Turcji - podała państwowa agencja prasowa Anatolia.

Bunt sędziów przeciw premierowi

Bunt sędziów we Włoszech. - Rząd niszczy wymiar sprawiedliwości - argumentują pracownicy wymiaru sprawiedliwości i nie wykluczają masowych strajków. To wynik długotrwałej wojny podjazdowej, jaką toczy z nimi premier Silvio Berlusconi.