Z Wikipedii

II wyprawa krzyżowa Wyprawy krzyżowe
Krzyżowcy przybywają do Konstantynopola
Data	1147-1149
Miejsce	Anatolia, Królestwo Jerozolimskie, Półwysep Iberyjski
Wynik	przegrana Chrześcijan
Przyczyna	utrata Hrabstwa Edessy
Terytorium	Anatolia, Lewant, Półwysep Iberyjski
Strony konfliktu Chrześcijanie Sułtanat Rum, Zengidzi, Burydzi Dowódcy Ludwik VII Konrad III i inni. Zengi, Nur ad-Din

II wyprawa krzyżowa (1147-1149) wyprawa rycerstwa zachodnioeuropejskiego skierowana przeciwko muzułmanom na terytorium lewantu. Pierwsza krucjata prowadzona przez europejskich królów: francuskiego - Ludwika VII i niemieckiego - Konrada III. Należy też wspomnieć o udziale Fryderyka Barbarossy, późniejszego organizatora III krucjaty. Jej inicjatorami byli św. Bernard z Clairvaux i papież Eugeniusz III. Główną przyczyną jej zorganizowania było zdobycie hrabstwa Edessy przez muzułmanów. Zakończyła się porażka i upadkiem wśród muzułmanów mitu o "niepokonanych chrześcijanach".

[edytuj] Przebieg krucjaty

Armie dwóch królów maszerowały oddzielnie przez Europę, na terytorium Bizancjum osłaniane były przez cesarza Manuela I Komnena. Po opuszczeniu terytorium Bizancjum i wkroczeniu do Anatolii, wyprawa Konrada III, osłabiona marszem do Konstantynopola, poniosła klęskę pod Doryleum. Piechurzy niemieccy zostali całkowicie zaskoczeni atakiem tureckim. Doszło do masakry, w której Konrad utracił prawie 9/10 swojej armii. Reszta albo zawróciła albo dołączyła do Francuzów. Po dotarciu połączonej już armii chrześcijan do Jerozolimy zebrała się Rada Królestwa. Najprawdopodobniej pod wpływem nacisków nowo przybyłych krzyżowców podjęto decyzję o ataku na neutralny do tej pory Damaszek, zamiast na Mosul rządzony przez Nur-ad Dina, władcę, który podbił hrabstwo Edessy. W czasie trwania owej wyprawy krzyżowcom pomimo wystawienia największej armii z dotychczasowych, w wyniku braku talentów i wiecznych kłótni dowódców, nie udało się podbić Damaszku. Oblężenie trwało zaledwie 5 dni, po czym cała armia, w rozsypce, przymierając z pragnienia i ciągle atakowana przez lekką jazdę turecką, wycofała się na tereny Królestwa. Porażka było ogromna, stracono bezpowrotnie tysiące ludzi i cenny prestiż. Mit niepokonanych armii krzyżowych minął bezpowrotnie. Sytuację wykorzystał Nur ad-Din, który zajął neutralny dotychczas Damaszek.

[edytuj] Pomoc w rekonkwiście

Flamandzcy, fryzyjscy, normańscy, angielscy, szkoccy, i cześć niemieckich krzyżowców w drodze do Ziemi Świętej pomogli Portugalczykom przy oblężeniu Lizbony w roku 1147. Część z nich, która przypłynęła wcześniej, pomogła w zdobyciu Santarém. Pomogli tez w zdobywaniu miast: Sintra, Almada, Palmela i Setúbal. Pozwolono im zostać na podbitych terytoriach, gdzie założyli rodziny.

[edytuj] Wydarzenia drugiej krucjaty 1147 - 1149

• 1147 Bitwa pod Doryleum (Bitwa nad rzeką Bathys)
• 1148 Bitwa pod Al-Kadmus (Walki o zamek Al-Kadmus)
• 1148 Bitwa pod Al-Mazza (Chrześcijanie zwyciężają armię damasceńską)
• 1148 Walki o Damaszek
• 1148 Oblężenie Tortosy

[edytuj] Bibliografia

• Szymon Wrzesiński - Polscy krzyżowcy. Tajemnice średniowiecznych krucjat, wyd. Egros, Warszawa 2007.
• Szymon Wrzesiński - Sandomierski Desperado [w:] Focus Historia, nr 3, 2007, s. 4-9.

p • d • e

Wyprawy krzyżowe

Wyprawy krzyżowe przeciw muzułmanom
I wyprawa ludowa • I • II • III • IV • Krucjata dziecięca • V • VI • VII