Z Wikipedii

ISO 8859-2 lub bardziej formalnie ISO/IEC 8859-2, również znane jako Latin-2, bądź "środkowo–" i "wschodnioeuropejskie", jest drugą częścią standardu kodowania znaków zdefiniowanego przez organizację ISO. Składa się ze 191 znaków łacińskiego pisma, z czego każdy jest zapisywany przy pomocy ośmiu bitów.

[edytuj] Pokrycie języków

Używając tego zestawu znaków da się zapisać teksty w językach bośniackim, chorwackim, czeskim, węgierskim, polskim, rumuńskim, serbskim (w łacińskiej transkrypcji), serbsko–chorwackim, słowackim, słoweńskim, jak również w górno– i dolnołużyckim. Dodatkowo nadaje się do przedstawienia kilku zachodnioeuropejskich języków jak niemiecki, czy też angielski, co jest ważną cechą przy wielojęzycznych dokumentach (dla tych języków powinno się raczej stosować ISO 8859-1).

W przeciwieństwie do ISO 8859-1, choć nie jest to stosowane, da się w tym zestawie znaków przedstawić też język fiński. Sporną kwestią jest natomiast, dostosowanie tego kodowania do języka rumuńskiego z powodu tego, że zamiast liter Șș i Țț (S i T z przecinkiem) są znaki Şş i Ţţ (S i T z cedillą). Co prawda, litery te zostały zunifikowane w pierwszej wersji Unicode'u, gdzie pojawienie się ich z cedillą czy przecinkiem było traktowane jako wybór glifu, a nie jako oddzielne znaki, to jednak fonty przeznaczone do użycia z tym językiem winny mieć znaki z przecinkiem w ich miejscach.

[edytuj] Tablica kodów

W powyższej tabeli, znak o kodzie 0x20 jest zwykłą spacją, 0xA0 jest twardą spacją, a znak 0xAD jest miękkim myślnikiem.

[edytuj] Mapowanie na Unicode

Poniższa tabela przedstawia miejsca znaków z ISO 8859-2 w Unicode:

Znaki o kodach 0x20 - 0x7E mają bezpośrednie odpowiedniki w Unicode. (0x20 → U+0020, 0x21 → U+0021 itd.)

Kody z przedziałów: 0x01 - 0x1F oraz 0x7F - 0x9F nie są używane w ISO 8859-2.

[edytuj] Zobacz też

• Sposób kodowania polskich znaków