Z Wikipedii

Niektóre informacje zawarte w artykule wymagają weryfikacji. Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, jakie informacje budzą wątpliwości.

Idiofony (instrumenty perkusyjne samobrzmiące) - grupa instrumentów muzycznych w systematyce instrumentologicznej Curta Sachsa, w których wibratorem (źródłem dźwięku) jest ciało stałe mające niezmienną, naturalną sprężystość. Wibratorem tym jest najczęściej cały idiofon, dlatego instrumenty takie nazywane są również samodźwięcznymi. Idiofony mogą wydawać dźwięki rozproszone lub o określonej częstotliwości. Wysokość dźwięku w idiofonach uzależniona jest od właściwości fizycznych elementu drgającego (przede wszystkim masy), dlatego duża część tych instrumentów składa się z wielu odrębnych wibratorów (np. ksylofon, dzwony rurowe, wibrafon). W orkiestrze symfonicznej idiofony należą do perkusji.

Idiofony ze względu na sposób wywołania wibracji dźwięku dzielą się na:

ksylofon

• uderzane - paÅ‚eczkÄ…, prÄ™tem, dÅ‚oniÄ…, zderzane ze sobÄ… bÄ…dź potrzÄ…sane (np. gongi, ksylofon, marakasy, czynel),
• zderzane o siebie - (np. talerze, kastaniety),
• pocierane - smyczkiem, szczotkÄ… lub dÅ‚oniÄ… (np. harmonika szklana, harfa szklana),
• dÄ™te (stroikowe) - w których drgania wibratora wywoÅ‚ane sÄ… przepÅ‚ywem powietrza wytwarzanego ustami bÄ…dź miechem (np. harmonijka ustna, akordeon, jÄ™zykowe piszczaÅ‚ki organowe),
• szarpane - wypustkami mechanizmu lub dÅ‚oniÄ… (np. pozytywka, drumla).

Zależnie od kształtu wibratora wyróżnia się idiofony:

• pÅ‚ytowe - (np. talerze, gong),
• sztabkowe - (np. czelesta, ksylofon). Do tej grupy należy też kamerton (wideÅ‚kowy), niebÄ™dÄ…cy wÅ‚aÅ›ciwym instrumentem muzycznym, lecz pomocniczym instrumentem do sprawdzania stroju instrumentów (wydaje dźwiÄ™k wzorcowy),
• rurowe - (np. dzwony rurowe),
• prÄ™towe - (np. trójkÄ…t),

[edytuj] Zobacz też

• instrument perkusyjny
• membranofony, perkusja
• Skale instrumentów muzycznych