Ingmar Bergman - Google

Ingmar Bergman

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Ingmar Bergman

Ingmar Bergman w czasie pracy nad filmem Tam, gdzie rosnÄ… poziomki, 1957 rok
Prawdziwe nazwisko Ernst Ingmar Bergman
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1918
Szwecja Uppsala
Data i miejsce śmierci 30 lipca 2007
Szwecja Fårö
Aktywność 1944 - 2005
Zawód reżyser
scenarzysta
producent filmowy
Cezar
1982: Fanny i Aleksander (Najlepszy Film Zagraniczny)
Ważne filmy
Tam, gdzie rosnÄ… poziomki (1957)
Jak w zwierciadle (1961)
Szepty i krzyki (1972)
TwarzÄ… w twarz (1976)
Jesienna sonata (1978)
Fanny i Aleksander (1982)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Profil na IMDb
Wikinews
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Zmarł Ingmar Bergman

Ingmar Bergman, właściwie Ernst Ingmar Bergman (ur. 14 lipca 1918 r. w Uppsali, zm. 30 lipca 2007 r. na bałtyckiej wyspie Fårö, położonej na północ od Gotlandii), szwedzki reżyser filmowy, uważany za największego szwedzkiego artystę od czasu Strindberga (do bycia pod ogromnym wpływem którego się przyznawał) i jednego z największych artystów w historii kina obok Luisa Buñuela czy Federico Felliniego.

Spis treści

[edytuj] Biografia

Ukończył literaturę i historię sztuki na uniwersytecie w Sztokholmie. Zadebiutował w filmie w latach 40., najpierw jako scenarzysta, potem jako reżyser. W latach 50. zaczął realizować filmy według własnych scenariuszy. Początkowo był bardzo ograniczany przez producentów; jego styl i zainteresowania dopiero się krystalizowały.

Sukcesy filmów Uśmiech nocy, Siódma pieczęć i Tam, gdzie rosną poziomki na festiwalach filmowych w Cannes i w Berlinie w latach 1956 i 1957 poprawiły jego pozycję i pozwoliły na twórczą swobodę. Zrealizował ponad 40 filmów, 140 przedstawień teatralnych, kilkanaście spektakli telewizyjnych; napisał kilkanaście scenariuszy dla innych reżyserów. Jest czołowym przedstawicielem tzw. kina autorskiego.

Z okazji 50-lecia Festiwalu w Cannes ówczesny dyrektor tegoż festiwalu Gilles Jacob poprosił wszystkich żyjących laureatów Złotej Palmy o wybranie laureata Palmy Palm, największego ich zdaniem żyjącego filmowca. Wybór padł na Bergmana.

[edytuj] Charakterystyka twórczości

[edytuj] Psychologia i biologia

Większość jego filmów to pesymistyczne dramaty psychologiczne, za pomocą których ukazał nieograniczone psychologiczne możliwości kina jako medium. Jego filmy są zarazem bardzo osobiste i bardzo uniwersalne; zawierają spójną wizję człowieka i świata. Przez całą twórczość Bergmana przewijają się pewne stałe motywy: samotność, trudności w kontakcie z drugim człowiekiem, upokorzenie, człowiek wobec śmierci i cierpienia. Cechuje Bergmana niezwykła dosadność, a nawet okrucieństwo w przeprowadzaniu psychicznej wiwisekcji, operowaniu bezlitosnym, biologicznym konkretem, zwłaszcza w przedstawianiu seksualności i śmierci.

[edytuj] Kwestia istnienia Boga

Kwestia istnienia Boga jest jednym z najważniejszych problemów w twórczości Bergmana, który prywatnie był synem luterańskiego duchownego. W początkowej fazie zadaje on rozpaczliwie pytanie o jego istnienie. Szczytowym tego przykładem jest Siódma pieczęć, w której rycerz Antonius Block gra w szachy ze Śmiercią. Usiłuje się od niej dowiedzieć, co jest po drugiej stronie. Ale nawet Śmierć tego nie wie.

Przełomowy okres w twórczości Bergmana następuje w latach 60.; jego wyrazem jest np. Milczenie. Okres ten, to czas rozpaczliwego krzyku wobec konstatacji, że Boga jednak nie ma. Dowodem na nieistnienie Boga jest dla Bergmana kształt świata, składającego się niemal wyłącznie z cierpienia. Hipoteza, że taki świat stworzył Bóg, jest dla Bergmana niedopuszczalna, niemoralna.

W dalszej części twórczości Bergman przechodzi nad tym do porządku dziennego, zajmuje się już relacjami między ludźmi, skoro badanie relacji między człowiekiem a Bogiem jest bezpodstawne wobec nieistnienia Boga. Ten Bóg odbija się wciąż jednak echem, jako swego rodzaju kategoria kulturowa i psychiczna, ale już nikt w niego w filmach Bergmana nie wierzy. Nawet pastor w filmie Szepty i krzyki mówi, modląc się, że Niebo jest puste i okrutne. A pastor w Gościach Wieczerzy Pańskiej odprawia wprawdzie mszę w kościele, ale sam już w Boga nie wierzy; kościół jest pusty, pastora słucha tylko jedna kobieta i na dodatek tylko dlatego, że jest w nim zakochana.

Pomimo całego pesymizmu twórczości Bergmana, jest w niej jednak coś bardzo konstruktywnego: konstatacja, że Boga nie ma, nie oznacza, że życie jest bez sensu, ani że nie istnieje inne sacrum. Sacrum tkwi dla Bergmana w drugim człowieku.

[edytuj] Nagrody

[edytuj] Filmografia

[edytuj] Reżyseria

[edytuj] Scenariusz

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Podmiotowa

Książki, scenariusze i opowiadania I. Bergmana opublikowane w Polsce:

  • MalowidÅ‚o na drzewie, "Å»ycie Literackie" 1960 nr 39.
  • Scenariusze (Wieczór kuglarzy, Siódma pieczęć, Tam, gdzie rosnÄ… poziomki, Persona, Szepty i krzyki), Warszawa 1978 (1987).
  • Sceny z życia małżeÅ„skiego, PoznaÅ„ 1975.
  • Jajo węża. Sonata jesienna, Warszawa 1980.
  • Po próbie "Dialog" nr 6 1986.
  • Fanny i Aleksander. Z życia marionetek, Warszawa 1987.
  • Krótsze opowiadanie o jednym z najwczeÅ›niejszych wspomnieÅ„ z dzieciÅ„stwa Kuby Rozpruwacza, "Kino" 1991 nr 5.
  • Laterna magica, Warszawa 1991 (autobiografia)
  • Obrazy, Warszawa 1993 (autobiografia)
  • Ostatni krzyk, "Dialog" 1993 nr 12.
  • Niedzielne dziecko, Warszawa 1994.
  • Puszy siÄ™ i miota "Dialog" 1995 nr 4.
  • Dobre chÄ™ci, Warszawa 1995.
  • Ryba. Farsa filmowa, "Kwartalnik Filmowy" 1996 nr 14.
  • MiÅ‚ość bez kochanków, "Kwartalnik Filmowy" 2002 nr 39-40.
  • Rozmowy poufne,Warszawa 1996

[edytuj] Przedmiotowa

  • J. Donner, The Personal Vision of Ingmar Bergman, Bloomington 1964 (przekÅ‚. ang. ze szw.).
  • "Film na Åšwiecie" 1974 nr 5 (nr monograficzny)
  • A. Helman, Dramaturgia Ingmara Bergmana, "Dialog" 1974 nr 6.
  • M. Koskinen, Epilog – miejsca gry pamiÄ™ci, "Kwartalnik Filmowy" 2002 nr 39-40.
  • "Kultura Filmowa" 1969 nr 11/12 (nr monograficzny)
  • T.SzczepaÅ„ski, ZwierciadÅ‚o Bergmana, GdaÅ„sk 1999.
  • E. Wilde, Rodowód kulturowy techniki autotematycznej w filmach Ingmara Bergmana [w:] Szkice z teorii filmu, red. A. Helman, Katowice 1978.

[edytuj] Linki zewnętrzne


Brazylijczycy odchodzÄ… z Milanu
Dwaj brazylijscy weterani - Cafu i Serginho odchodzą z AC Milan. Obaj prawdopodobnie zakończą sportowe kariery.
ME w kajakarstwie: Grzybowski w finale
Marcin Grzybowski awansował do finałowego wyścigu w C1 1000 kajakarskich mistrzostw Europy, które rozgrywane są w Mediolanie. Polak w półfinale uzyskał trzeci czas i będzie walczył o awans do igrzysk olimpijskich w Pekinie.
Tenisowy turniej w Katowicach: Polacy tylko w deblu
Grzegorz Panfil przegrał z Włochem Matteo Marrai 2:6, 1:6 w ćwierćfinale singla tenisowego turnieju PKO BP Katowice Open o puli nagród 15 tysięcy dolarów. Panfil był jedynym Polakiem w ćwierćfinale.
F1: deszczowe testy, BMW daleko
Jarno Trulli (Toyota) uzyskał najlepszy czas trzeciego i ostatniego dnia testów Formuły 1 odbywających się na Circuit Paul Ricard w Le Castellet na południu Francji. Treningi odbywały się w kiepskich warunkach: na torze padał deszcz, kierowcy uskarżali się także na silne podmuchy wiatru.
Polski bokser skazany za śmiertelne pobicie
Były pięściarz klubu KSW Tygrys Elbląg Marcin P. uznany został winnym śmiertelnego pobicia 24-letniego Pawła Sz. i skazany na pięć lat więzienia.
Linki: Strona g³ówna