Z Wikipedii

Jan Rokita
Data i miejsce urodzenia	18 czerwca 1959 Kraków
poseł V kadencji Sejmu
Okres urzędowania	od 19 października 2005 do 4 listopada 2007
Przynależność polityczna	Platforma Obywatelska

Jan^[1] Rokita (ur. 18 czerwca 1959 w Krakowie) – polski polityk, poseł na Sejm w latach 1989-2007 (X, I, II, III, IV i V kadencji), członek Platformy Obywatelskiej, laureat Nagrody Kisiela i Człowiek Roku tygodnika Wprost 2003. Mąż Nelli.

Spis treści 1 Wykształcenie i młodość 2 Obywatelski Klub Parlamentarny, 1989-1991 3 Unia Demokratyczna i Unia Wolności, 1991-1997 4 Akcja Wyborcza Solidarność, 1997-2001 5 Platforma Obywatelska, 2001-obecnie 5.1 Komisja śledcza 5.2 Nicea albo śmierć 5.3 Wybory parlamentarne 2005 5.4 Spory w partii 6 Odejście z polityki 7 Kontrowersje 8 Procesy sądowe 9 Życie prywatne 10 Przypisy 11 Zobacz też 12 Linki zewnętrzne

[edytuj] Wykształcenie i młodość

Jest absolwentem Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 80. należał do Niezależnego Zrzeszenia Studentów, został również działaczem opozycyjnego ruchu Wolność i Pokój, organizacji o profilu antykomunistycznym i pacyfistycznym. Po 1980 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność". Został wówczas przewodniczącym tego związku zawodowego na Uniwersytecie Jagiellońskim.

13 grudnia 1981 w nocy dwóch milicjantów i dwóch urzędników SB przebranych za sanitariuszy zapukało do jego drzwi. Stwierdzili, że jego kolega miał wypadek i żeby natychmiast wyszedł i go rozpoznał. Rokita przebrał się wtedy za kobietę i wraz z matką wymknął się patrolom rozstawionym pod domem^[2]. Został jednak wkrótce zatrzymany i internowany na okres od 23 stycznia 1982 do 2 lipca 1982^[3].

W maju 1986 został aresztowany przez SB. W czasie aresztowania pobrano mu siłą odciski palców, popełniono też kilka zasadniczych uchybień prawnych. Zaskarżył ich, a proces wygrał przed Sądem Najwyższym^[4].

[edytuj] Obywatelski Klub Parlamentarny, 1989-1991

W 1989 został wybrany posłem na Sejm X kadencji (tzw. Sejm kontraktowy). Był wówczas członkiem, a zarazem wiceprzewodniczącym Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. W Sejmie przewodniczył również Komisji Nadzwyczajnej do Zbadania Działalności MSW, która zajęła się zbadaniem archiwów dawnej Służby Bezpieczeństwa. Był autorem raportu końcowego z jej prac, zwanego "raportem Rokity". Był wówczas jednym z najmłodszych (miał 30 lat) posłów na Sejm.

[edytuj] Unia Demokratyczna i Unia Wolności, 1991-1997

W 1991 przystąpił do Unii Demokratycznej, był przedstawicielem jej prawicowego skrzydła. W tym samym roku wybrany został na posła I kadencji. W rządzie Hanny Suchockiej pełnił funkcję ministra - szefa Urzędu Rady Ministrów. Zajmował się wówczas między innymi planami reformy podziału administracyjnego.

Po upadku rządu i przedterminowych wyborach w 1993 został posłem II kadencji, ponownie z listy UD. Od 1994 należał do nowo powstałej Unii Wolności. W 1995 był współautorem Inicjatywy 3/4, mającej na celu niedopuszczenie do zwycięstwa Aleksandra Kwaśniewskiego w wyborach prezydenckich w tym samym roku. Otwarcie odżegnywał się od poparcia w wyborach Jacka Kuronia, oficjalnego kandydata UW.

[edytuj] Akcja Wyborcza Solidarność, 1997-2001

W styczniu 1997 odszedł z Unii Wolności, współtworząc nowe ugrupowanie pod nazwą Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe, które przystąpiło do Akcji Wyborczej Solidarność. Kandydując we wrześniu 1997 z list koalicji zorganizowanej przez Mariana Krzaklewskiego, został posłem III kadencji. W Sejmie był przewodniczącym Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych. Współtworzył reformę samorządową rządu Jerzego Buzka. W 2000 wybrano go prezesem Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, w którym zajął miejsce Mirosława Stycznia. Był zdecydowanym przeciwnikiem kandydatury Mariana Krzaklewskiego w wyborach prezydenckich.

[edytuj] Platforma Obywatelska, 2001-obecnie

Po powstaniu Platformy Obywatelskiej w styczniu 2001 początkowo był przeciwnikiem przyłączenia się do niej Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego. Krytykował polityków, którzy przeszli z AWS do PO. Po paru miesiącach zdecydował się na akcesję do PO.

We wrześniu 2001 uzyskał mandat posła IV kadencji, zdobywając 20 251 głosów w okręgu krakowskim. W 2002 kandydował na prezydenta Krakowa, poniósł jednak porażkę przegrywając z kandydatem popieranym przez SLD i PSL Jackiem Majchrowskim oraz z Józefem Lassotą z Unii Wolności.

Od czasu pierwszej krajowej konwencji Platformy Obywatelskiej w czerwcu 2003 do końca kadencji parlamentu IV kadencji w 2005 pełnił funkcję przewodniczącego klubu poselskiego Platformy Obywatelskiej. Ponownie pracował w Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych.

[edytuj] Komisja śledcza

Szczególną popularność zapewniła Janowi Rokicie praca w komisji śledczej badającej tak zwaną "sprawę Lwa Rywina". Była to pierwsza komisja śledcza, obrady były transmitowane na żywo, odnosząc duży sukces medialny. Od czasu komisji nastąpił wzrost popularności Jana Rokity, a notowania Platformy Obywatelskiej wzrosły, z około 14% do niemal 25%.

[edytuj] Nicea albo śmierć

We wrześniu 2003 liczne komentarze wzbudziło jego sejmowe przemówienie, w którym nawoływał rząd Leszka Millera do twardego obstawania przy systemie podejmowania decyzji w Unii ustalonym traktatem nicejskim. W trakcie parlamentarnej debaty wykorzystał sformułowane przez Jacka Saryusza-Wolskiego hasło Nicea o muerte - Nicea albo śmierć, będące parafrazą hasła Fidela Castro socialismo o muerte.

[edytuj] Wybory parlamentarne 2005

W wyborach parlamentarnych we wrześniu 2005 uzyskał 72 145 głosów. Na plakatach wyborczych reklamował się jako "Premier z Krakowa" (po porażce wyborczej PO stało się to elementem żartów, m.in. powstało powiedzenie "zamiast premiera w kapeluszu mamy premiera z kapelusza", co było również aluzją do przejęcia rządu przez Kazimierza Marcinkiewicza). Uznawany był za zdecydowanego zwolennika utworzenia koalicji rządowej z Prawem i Sprawiedliwością w parlamencie V kadencji. Uzyskany w 2005 mandat poselski wygasł 4 listopada 2007.

[edytuj] Spory w partii

W wyborach samorządowych w 2006 kandydat Platformy Obywatelskiej na urząd prezydenta Krakowa poseł Tomasz Szczypiński zdobył 55 779 głosów (22,88%), zajmując 3. miejsce. Wyprzedzili go kandydat PiS-u Ryszard Terlecki z wynikiem 63 860 głosów (26,20%) oraz ubiegający się o reelekcję Jacek Majchrowski z wynikiem 103 157 głosów (42,31%). 18 listopada 2006 grupa krakowskich parlamentarzystów PO z Janem Rokitą na czele postanowiła poprzeć Ryszarda Terleckiego w drugiej turze, sam Jan Rokita bez zgody władz partii wystąpił w spocie wyborczym kandydata PiS na tle symboli partyjnych PO. Zarząd Platformy w Krakowie nie poparł oficjalnie żadnego z konkurentów^[5].

28 stycznia 2007 ogłosił dorobek prac kierowanego przez niego tzw. gabinet cieni Platformy Obywatelskiej. Uczynił to bez konsultacji z członkami "gabinetu cieni" ani z władzami Platformy^[6][7].

Podczas przygotowań do przedterminowych wyborów 2007 i sporów wokół listy krakowskiej PO (pierwotnie nie umieszczono tam m.in. Jarosława Gowina) zagroził wycofaniem się z wyborów^[8].

[edytuj] Odejście z polityki

14 września 2007 w programie "Bohater tygodnia" w TVN24 ogłosił, że nie będzie kandydował do parlamentu w przedterminowych wyborach parlamentarnych, zapowiadając wycofanie się z życia publicznego. Decyzję tę motywował nominacją swej żony Nelli Rokity na stanowisko doradcy prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. kobiet, która miała miejsce kilka godzin wcześniej. Zadeklarował, że wciąż będzie członkiem PO i w przyszłości może jeszcze wróci do polityki^[9][10][11].

Wraz z Rafałem Dutkiewiczem, Rafałem Matyją i Kazimierzem M. Ujazdowskim jest twórcą portalu internetowego Polska XXI.

[edytuj] Kontrowersje

Znany jest z mocnych sformułowań językowych. 3 października 2006 nazwał grupę górników protestujących pod pomnikiem porozumienia Jastrzębskiego przy Kopalni Węgla Kamiennego Zofiówka w Jastrzębiu-Zdroju, gdzie miał złożyć kwiaty, "garstką pijanych chuliganów."

W październiku 2006 premier Jarosław Kaczyński po ujawnieniu informacji pochodzących z tzw. "szafy Lesiaka" uznał, iż w okresie gdy Jan Rokita pełnił funkcje szefa Urzędu Rady Ministrów, musiał wiedzieć o prowadzonej akcji inwigilacji opozycji, gdyż wiązało się to z jego kompetencjami. Zeznając później w tej sprawie przed sądem, Jarosław Kaczyński nie podniósł jednak tych zarzutów. Rok wcześniej w wywiadzie dla "Gazety Wyborczej" Jarosław Kaczyński stwierdził, że na podstawie akt sprawy inwigilacji prawicy "nie można postawić zarzutów nikomu z Platformy Obywatelskiej"^[12].

[edytuj] Procesy sądowe

13 lipca 2007 Jan Rokita został w pierwszej instancji skazany w prywatnym procesie karnym na karę grzywny 5000 zł, za nazwanie Grzegorza Wieczerzaka "bardzo znanym przestępcą"^[13].

10 grudnia 2007 warszawski sąd okręgowy orzekł, iż Rokita ma przeprosić prokuratora i byłego szefa policji Konrada Kornatowskiego za to, iż opisał go jako "wyjątkowo nikczemnego prokuratora, który hańbi polską policję"^[14].

[edytuj] Życie prywatne

Pierwszą żoną Rokity (ślub cywilny) była Katarzyna Zimmerer, dziennikarka i pisarka. Drugą żoną Jana Rokity (ślub w kościele katolickim) jest Nelli Rokita (posłanka z ramienia Prawa i Sprawiedliwości VI kadencji), Niemka pochodząca z Kirgistanu. Razem wychowują jej córkę z pierwszego małżeństwa.

[edytuj] Przypisy

1. ↑ W latach 80. i 90. XX wieku oraz na początku XXI wieku znany pod imieniem Jan Maria. W wyborach do Sejmu w 2005 kandydował jako Jan Władysław. W rozmowie z reporterem powiedział, że ma potrójne imię Jan Maria Władysław. Jednakże ustawa z dnia 29 września 1986 mówi, że nie można posiadać więcej niż dwóch imion. Czasem pojawia się czwarte imię Piotr, które być może pochodzi z bierzmowania.
2. ↑ Jan Rokita o sobie. [dostęp 11 marca 2007].
3. ↑ Baza represjonowanych
4. ↑ Jan Rokita o sobie. [dostęp 10 marca 2007].
5. ↑ Serwis wybory samorządowe na wp.pl - dział multimedia
6. ↑ PO: 8 punktów naprawy Rzeczypospolitej - Wp.pl
7. ↑ Tusk: Jestem przekonany, że Rokita nigdzie się nie wybiera - Gazeta.pl
8. ↑ Rzeczpospolita z 11 września 2007, s. A4
9. ↑ Dziennik Polska-Europa-Świat, z 15-16 września 2007, s. 1
10. ↑ Dziennik.pl o odejściu Rokity
11. ↑ "Rokita ogłosił, że nie wystartuje w wyborach", portal gazeta.pl z 14 września 2007
12. ↑ "Rokita: nikt z PO nie wiedział o inwigilacji prawicy", portal wp.pl
13. ↑ "Rokita skazany na 5 tys. grzywny", portal onet.pl
14. ↑ onet.pl: Jan Rokita ma przeprosić Kornatowskiego

[edytuj] Zobacz też

• Rząd Hanny Suchockiej
• Posłowie X kadencji 1989-1991
• Posłowie I kadencji 1991-1993
• Posłowie II kadencji 1993-1997
• Posłowie III kadencji 1997-2001
• Posłowie IV kadencji 2001-2005
• Posłowie V kadencji 2005-2007

[edytuj] Linki zewnętrzne

• strona sejmowa posła V kadencji
• Jan Rokita - strona prywatna

Spółka zależna Impela sprzedała Lux-Medowi firmę Promedis, za ok. 37 mln zł

Tara Cosmetics, spółka zależna Impela zawarła umowę sprzedaży 100 proc. udziałów spółki Promedis na rzecz firmy Lux Med. Wstępna cena sprzedaży wynosi 37 mln zł - poinformował Impel w komunikacie.

DJ PRECIOUS METALS: Dollar, Oil Send Gold To Multi-Month Lows

A massive rally in the U.S. dollar and steep declines in crude oil Friday sent gold futures to their softest level since last year.

Bumar: kontrakt malezyjski nie jest zagrożony

Realizacja jednego z największych w ostatnich latach eksportowych kontraktów polskiej zbrojeniówki na dostawę sprzętu dla Malezji nie jest zagrożona, mimo kłopotów z jednym z 700 kontrahentów Zakładem Badawczo Innowacyjnym - zapewniają przedstawiciele realizującej go spółki Bumar.

DJ US Stocks Rally On Dollar's Strength; DJIA Up Over 200 Pts

A slide in oil and surge in the dollar pushed the Dow Jones Industrial Average up more than 200 points Friday as shares of consumer and industrial stocks rallied.

Silna przecena złotego

Piątkowy handel na rynku walutowym przyniósł silną wyprzedaż złotego. Polska waluta osłabiła się wobec euro i dolara w ślad za tracącymi walutami regionu.

Linki: Strona g��wna