Z Wikipedii

Janusz Przymanowski, zdjęcie z gazety

Janusz Przymanowski (ur. 20 stycznia 1922, zm. 4 lipca 1998 w Warszawie), polski pisarz, oficer, dziennikarz, poeta, tłumacz literatury rosyjskiej (radzieckiej) oraz polityk.

Skończył gimnazjum im. Stefana Żeromskiego w Warszawie. Był uczestnikiem kampanii wrześniowej 1939; maturę zdał w 1940 w Szkole nr 21 w Brześciu nad Bugiem. W latach 1940-1943 internowany i więziony przez władze sowieckie pracował w kamieniołomie bazaltu, w fabryce metalurgicznej w sowchozie i w kołchozie jako traktorzysta.

W 1943 wstąpił ochotniczo do Armii Czerwonej. W listopadzie 1943 znalazł się w I Korpusie Wojsk Polskich w ZSRR w Sielcach nad Oką i przeszedł szlak bojowy korpusu aż do Warszawy. Od listopada 1944 specjalny korespondent i zastępca naczelnego redaktora gazety I Armii "Zwyciężymy".

Po zakończeniu II wojny światowej wstąpił do PPR. Pracował w redakcjach kilku czasopism o tematyce wojskowej: redaktor naczelny "Skrzydlatej Polski", zastępca redaktora naczelnego "Żołnierza Polskiego", publicysta miesięcznika "Wojsko Ludowe". W latach 1947-1950 sekretarz generalny Aeroklubu Rzeczypospolitej Polskiej. W tym okresie znany był z licznych prześladowań polskich lotników przybyłych z PSZ na Zachodzie, za jego kadencji w niektórych Aeroklubach (np. w Bielsku-Białej) samoloty miały pozakładane łańcuchy z kłódkami na śmigła, sam J.P. pałał nienawiścią do wszelkich pamiątek związanych ze sportem lotniczym w II RP, paląc na stosach przedwojenne książki (np. Księgę "Ku czci poległych lotników polskich" wydaną w roku 1933) i liczne zdjęcia.

W 1961 awansowany do stopnia pułkownika. W latach 1962-1964 członek warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego PZPR. W latach 1959-1964 studiował i ukończył Wydział Historii Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1980-1985 był posłem na Sejm PRL. Deklarował się jako zwolennik wprowadzenia w Polsce stanu wojennego w grudniu 1981.

Był autorem wielu książek o tematyce wojskowej i wojennej. Zajmował się głównie udziałem Polaków w II wojnie światowej. Największą sławę przyniosła mu powieść Czterej pancerni i pies, a na podstawie jego scenariusza nakręcono serial telewizyjny w odcinkach o tym samym tytule. W końcowej scenie ostatniego, 21. odcinka serialu zagrał epizodyczną rolę fotografa. Spod jego pióra wyszło też ponad 200 tekstów piosenek i 2 musicale.

Między innymi za udział w walkach o Warszawę w 1944 - desant na Czerniakowie - odznaczony Krzyżem Walecznych, ponadto Krzyżem Grunwaldu III klasy, "Polonia" V klasy, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotym Krzyżem Zasługi i Sztandarem Pracy II klasy.

2 marca 1969 w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie odebrał przyznany mu w 1968 roku na wniosek dzieci Order Uśmiechu oraz legitymację z numerem 2.

[edytuj] Niektóre utwory

• Czterej pancerni i pies (pierwsza część byÅ‚a lekturÄ… do klasy V szkoÅ‚y podstawowej za PRL-u)
• Fortele Jonatana Koota (dla dzieci; na jej podstawie nakrÄ™cono serial animowany w latach 1980-1981)
• Listy siwiejÄ…ce (1973)
• Minerzy podniebnych dróg (książka i film dla telewizji ZSRR z O. Gorczakowem)
• Studzianki (reportaż historyczny)
• Tajemnica wzgórza nr 117 (przed 1974; byÅ‚a lekturÄ… do klasy IV szkoÅ‚y podstawowej za PRL-u)
• Wezwany (przed 1972)
• Ze 101 frontowych nocy
• ZawziÄ™ty (1975)
• Znużony (1974)
• Å»oÅ‚nierze czterech rzek

Korespondenci frontowi Zwyciezymy: Władysław Kukiełko, Janusz Przymanowski, Edward Obertyński, Michał Chodźko Gryfice, kwiecień 1945

Na planie Czterech pancernych i psa

WystÄ…pienie w Sejmie