Z Wikipedii

Jerzy Aleksandrowicz , (Alexandrowicz) (3 stycznia 1819 we wsi Kumieciszki, w guberni augustowskiej, zm. 13 stycznia 1894). Polski botanik, wybitny wykładowca i organizator instytucji związanych z przyrodą.

[edytuj] Biografia

Nazwisko rodziny brzmiało Aleksa, dopiero później zmienione zostało na Aleksandrowicz. Był synem zamożnego gospodarza wiejskiego pochodzenia litewskiego. Jego matką była Magdalena z Kluczyńskich. Po uzyskaniu matury w 1839 w Sejnach korzystając ze stypendium rządowego podjął studia na Uniwersytecie Petersburskim. 1843 uzyskał tytuł kandydata nauk przyrodniczych.
Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę jako wykładowca w różnych uczelniach w Warszawie, (m.in wykładał anatomię w Szkole Sztuk Pięknych.

Pochowany został w Warszawie na Cmentarzu Powązkowskim.

[edytuj] Działalność naukowa i organizacyjna

Na uniwersytecie studiował botanikę, a za rozprawę konkursową Rodzina wrzosowatych Eriaceae okolic Petersburga otrzymał złoty medal.
Od 1862 profesor botaniki w Szkole Głównej. W roku 1864 został dyrektorem Ogrodu Botanicznego w Warszawie, gdzie podjął badania fenologiczne i florystyczne. Z jego inicjatywy założono Ogród Pomologiczny na Marymoncie.
W latach 1869-1878 wykładał botanikę na Uniwersytecie Warszawskim. Stopień doktora uzyskał za pracę na temat rozwoju grzybów śluzowców (O budowie i rozwoju sporangiów u śluzowców).
Ciekawie prowadzone zajęcia ze studentami inspirowały ich do podejmowania badań naukowych. Jego uczeń Jan Rostafiński zajął się badaniem śluzowców i dwa nowo odkryte gatunki nazwał jego imieniem. Inny uczeń, Leon Nowakowski był autorem pracy o grzybach niższych.

J. Aleksandrowicz opublikował prace popularnonaukowe na temat chorób zbóż, czy partenogenezy. W 1879 r. założył pierwszą w Polsce Szkołę Ogrodniczą. Przyczynił się do utworzenia w 1884 r. Towarzystwa Ogrodniczego w Warszawie. Interesował się pszczelarstwem i jedwabnictwem. Założył pasieki w Ogrodzie Botanicznym oraz w Ogrodzie Pomologicznym. Zainicjował utworzenie w Warszawie Towarzystwa i Muzeum Pszczelniczego. Od 1887 r. był dyrektorem Muzeum Przemysłu i Rolnictwa.

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Biografia