Z Wikipedii

Johann Ehrenreich von Fichtel. Urodził się 29 września 1732 r. w Bratysławie (ówczesnie Preszburg), zm. 4 lutego 1795 r. w Sybinie (ówcześnie Hermannstadt). Austriacki prawnik, mineralog, geolog. Studiował prawo w Budapeszcie i w Wiedniu. Pracował na różnych stanowiskach w administracji państwowej oraz jako adwokat w Wiedniu (1762-1768 i 1785-1787) oraz w siedmiogrodzkim Sybinie (1768-1785). W wolnym czasie poświęcał się mineralogii, petrografii i geologii. Wiele podróżował po Karpatach. Poznał zwłaszcza wszystkie regiony górnicze dawnych Górnych Węgier (dzisiejszej Słowacji), m. in. Bańską Bystrzycę, Kremnicę i Bańską Szczawnicę. Był u stóp Tatr, gdzie interesował się dawnymi kopalniami w Krywaniu. Odwiedził Góry Tokajsko-Slańskie, Góry Gutyńskie, Kelimeny i Gurghiu. Był w górach Hargita, gdzie badał ślady dawnego wulkanizmu i występujące tam skały wulkaniczne. Był członkiem Gesellschaft Naturforschender Freunde w Berlinie (od 1775 r.) i Leipziger Ökonomische Societät w Lipsku (od 1781 r.). W sierpniu 1786 r. był uczestnikiem międzynarodowego kongresu poświęconego górnictwu i mineralogii w Szklenó (dzis. Sklené Teplice na Słowacji) oraz członkiem-założycielem powołanego tam Societät der Bergbaukunde, pierwszego na świecie międzynarodowego stowarzyszenia naukowego.

Ważniejsze publikacje:

"Nachricht von den Versteinerungen des Großfürstentums Siebenbürgen", Nürnberg 1780;

"Beitrag zur Mineralgeschichte von Siebenbürgen", 2 tomy, Nürnberg 1780;

„Geschichte des Steinfalzes und der Steinfalzgruben im Grossfürstenthum Siebenbürgen", Nürnberg 1780;

"Mineralogische Bemerkungen von den Karpathen", 2 tomy, Wien 1791/94;

"Nachricht von einem in Ungarn entdeckten ausgebrannten Vulkan", Berlin 1793;

"Mineralogische Aufsätze", Wien 1794.