Z Wikipedii

Julian Apostata
Imiona	Flavius Claudius Iulianus
Panował jako	Imperator Caesar Flavius Claudius Iulianus Augustus
nie zaliczony w poczet bogów
Czas panowania	3 listopada 361 r. - 26 czerwca 363 r.
Dynastia	Dynastia Konstantyna
Data urodzin	w 331 r. lub wiosnÄ… 332 - Konstantynopol
Data śmierci	26 czerwca 363 r. - Maranga, Persja
Moneta
Lista cesarzy rzymskich

Julian Apostata (Flavius Claudius Iulianus, ur. w 331 lub wiosnÄ… 332 w Konstantynopolu, zm. 26 czerwca 363 we Frygii) - cesarz rzymski w latach 361-363.

Przydomek Apostata, czyli Odstępca został mu nadany przez późniejszych pisarzy chrześcijańskich, ze względu na powrót z chrześcijaństwa do wiary przodków ("rzymskiej"). Jest to o tyle ironiczne że to przecież większość chrześcijan, oskarżających go o odstępstwo od wiary, porzuciło wiarę swoich ojców właśnie na rzecz chrześcijaństwa. Kolejnym powodem, dla którego chrześcijańscy historycy nie lubili Juliana, były jego dążenia do wyrugowania chrześcijaństwa (zalegalizowanego przez Konstantyna Wielkiego) z imperium rzymskiego i przywrócenia religii starożytnych rzymian jako oficjalnej. Dążeniom tym przeciwstawiali się chrześcijanie. Zdając sobie sprawę z tego, że prześladowania chrześcijan prowadzone w I i II wieku wzmacniały tylko chrześcijaństwo, Julian starał się raczej osłabić chrześcijaństwo tak by nie wydawało się potencjalnym wyznawcom bardziej atrakcyjne od religii pogańskich. Przykładowo w roku 362 w reformie szkolnictwa zabronił chrześcijanom uczyć w szkołach publicznych a w Edykcie o tolerancji przywrócił z wygnania biskupów chrześcijańskich uznanych przez chrześcijan za heretyków by wzbudzić pomiędzy chrześcijanami konflikty. Próbował stworzyć coś na kształt kościoła pogańskiego, dotąd bowiem każda świątynia była osobnym ciałem. Właśnie tu w lepszej organizacji Julian doszukiwał się przewagi chrześcijaństwa.

Był bratem Konstancjusza Gala. Został mianowany w 355 r. cezarem przez mordercę ojca, Konstancjusza II (który wymordował również cały ród Konstantyna) i wysłany na wojnę z Germanami do Galii. Nie miał doświadczenia ani w sprawach wojskowych, jak również administracyjnych. Wynikało to głównie z tego że w latach młodości po zamordowaniu ojca, przebywał wraz z bratem na zesłaniu w cesarskiej willi Macellum. Następnie bespośrednio przed obwołaniem co cezarem studiował w Atenach. Julian nie wiedział co go czeka udając się na spotkanie z cesarzem Konstancjuszem do Mediolanu, pismo można było bowiem zrozumieć wieloznacznie. Nie zachwyciło go również obwołanie cezarem, przecież cesarz skazał na śmierć jego brata Gallusa, którego kilka lat wcześniej również mianował cezarem. W Gali sytuacja była dramatyczna, padła Kolonia a Germanie podchodzili już do serca tej krainy. Trzeba powiedzieć że młody cezar niezwykle szybko przystosował się do warunków. Okazał się znakomitym administratorem. Starał się ulżyć ludności obniżając olbrzymie podatki. Stał się jednak przede wszystkim znakomitym wodzem. Wyparł Germanów za Ren, oraz zadał olbrzymią klęskę Alamanom w bitwie pod Argentorate, choć siły miał trzykrotnie mniejsze. Po trzyletniej kampanii, w roku 360 w Lutecji Parisii - dzisiejszym Paryżu, wojsko obwołało go augustem. Było to wynikiem rozkazu Konstancjusza, w którym rozkazał wydzielić silny korpus z armii renu i przerzucić go na wschód, toczono bowiem tam walki z Persją. Żołnierze nie chcieli opuszczać Gali, więc okrzyknęli swego wodza augustem. Julian nie zabiegał o ten tytuł to pewne, lecz także nie odmówił (możliwe że wojsko nie pozostawiło mu wyboru). Nie dążył do zwarcia zbrojnego z Kostancjuszem, starając się uniknąć wojny domowej. Gdy jednak ten, zaczął przygotowania do wojny z Julianem, młody august wyruszył ze swoją armią na Wschód. Pochód był niezwykle szybki, Julian dowodząc niewielkim oddziałem płynął łodziami po Dunaju i z zaskoczenia zajął olbrzymi obóz wojskowy Sirmium. Zaskoczenia było tak olbrzymie że praktycznie wszystkie prowincje naddunajskie wpadły w jego ręce. Tam też dowiedział się o śmierci Konstancjusza, oraz o jego ostatniej woli w której oznajmił, że władać po nim ma właśnie Julian. Wkrótce potem wkroczył do rodzinnego Konstantynopola przyjaźnie witany przez mieszkańców miasta.

Julian zginął w czasie wojny z Persami w 363 roku w dość niejasnych okolicznościach (istnieją podejrzenia, że zabił go rzymski żołnierz - chrześcijanin) we Frygii nad rzeką Tygrys podczas kampanii wojennej z Persami.

Julian był ostatnim cesarzem wyznającym religię dawnych Rzymian; zarówno jego stryj - Konstantyn (Wielki), jak i cała rodzina wyznawała już chrześcijaństwo. Pozornie czynił tak też i Julian, jednak po objęciu władzy - najpierw jako cezar, zaś następnie august - jawnie odrzucił religię chrześcijańską, powracając do dawnych kultów (głównie Heliosa).

Był człowiekiem niezwykle wykształconym - filozofem neoplatońskim wychowanym w Akademii w Atenach, a o jego zamiłowaniu do wiedzy świadczy to, że nawet w czasie wyprawy perskiej woził ze sobą książki i czytał je codziennie. Aby wykazać, że standardy moralne obowiązują nie tylko chrześcijan nakazał ukrócenie przepychu i wschodniego zbytku, jaki cechował panowanie jego poprzedników a sam prowadził niezwykle surowy i prosty tryb życia.

Julian był autorem wielu pism o treści filozoficznej (np. Cesarze), oraz zabawnego traktatu, będącego paszkwilem na lubujących się w przepychu mieszkańców Antiochii pt. Mispogon albo Nieprzyjaciel Brody. Napisał również trzytomowe niezachowane do dziś dzieło Adversus christianos będące atakiem na chrześcijaństwo.

Napisano o Julianie wiele rozpraw, już samo to świadczy że był osobowością niezwykłą. Był wybitnym wodzem i politykiem, a jednocześnie miłośnikiem kultury antycznej. Był to jeden z powodów dla których nie akceptował chrześcijaństwa. Uważał je za coś z natury nie pasującego do kultury rzymskiej i greckiej w której się wychował. Na chwałę trzeba powiedzieć, że nie posunął się do krwawych prześladowań. Oczywiście pisarze chrześcijańscy zdeformowali obraz tego cesarza i taki za wszelką cenę pragnęli przekazać potomności. Na szczęście nie udało się to.

[edytuj] Ciekawostka

Julian Apostata był pierwszym cesarzem rzymskim, którego intronizowano poprzez podniesienie na tarczy. Zwyczaj ten zapoczątkowany w 360 roku był później stałym elementem uroczystości koronacyjnych w Cesarstwie Rzymskim i Cesarstwie Bizantyjskim.

[edytuj] Zobacz też

• Marek Aureliusz

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Juliana Apostaty

Zobacz galeriÄ™ na Wikimedia Commons:
Julian Apostata

Poprzednik Konstancjusz II

Cesarz rzymski 361 - 363

Następca Jowian